51.รู้ทัน

 

คืนนี้เป็นคืนเดือนมืด บรรยากาศนอกหน้าต่างนั้นมืดมิดไร้แสงจันทร์

เธอหลับตาลงช้าๆ และพยายามคิดทบทวนทุกเรื่องราวที่มันกำลังถาโถมเข้ามา ระหว่างเมเบโล่และอาเชอร์มันอาจจะมีอะไรเชื่อมโยงกัน แต่ในใจของเธอยังไม่มั่นใจว่าอาเชอร์ คือคนร้ายและทำงานให้เมเบโล่จริงๆ

เพราะว่าเธอสัมผัสได้ถึงความเกลียดชังในวันที่อาเชอร์และโจลี่กล่าวคำสัตย์สาบานต่อหน้าวิหารในวันแต่งงานได้ แกรนด์ดัชเชสเมเบโล่เกลียดชังเขาเป็นอย่างมาก เพราะว่านางรักโจลี่และค่อนข้างคาดหวังว่าโจลี่จะเป็นหมากตัวสำคัญในการดึงเลโอไปเป็นพวก แต่อาเชอร์ทำให้แผนการของแกรนด์ดัชเชสล้มเหลว

ความขัดแย้งมันมีเต็มไปหมดแต่ หลักฐานทุกอย่างมันดันชี้ไปที่อาเชอร์…

หากว่าไม่ใช่เขาจริงๆ..ก็มีคนที่กำลังใส่ร้ายเขาอยู่เป็นแน่

คนผู้นั้นต้องการให้เธอและอาเชอร์แตกหักกัน

เบลล่าถอนหายใจ เธอควรจะค่อยๆ คิดเรื่องพวกนี้จะรีบร้อนไม่ได้เด็ดขาด!

เลโอที่โอบกอดเธออยู่ ยกมือขึ้นมาลูบใบหน้าของเธอเบาๆ

“เราควรจะไปนอน…”

“ท่านต่างหากที่ควรไปนอนค่ะ ข้าไม่ได้ทำอะไรเหนื่อย คืนนี้ไม่ต้องนอนก็ได้…”

เลโออุ้มเบลล่าไปที่เตียงพร้อมกับวางนางลงอย่างแผวเบา

“จะนอนดีๆ หรือจะให้ข้าทำอย่างอื่น เลือกเอา!”

เบลล่าถึงกับหัวเราะร่า

“แกรนด์ดยุคโอเว่นโหดกับทุกคน ไม่เว้นแม่แต่ภรรยา…”

“กับภรรยายิ่งต้องเข้มงวดให้มากหน่อย”

เธอหลับตาลงแล้วซุกลงในอ้อมกอดของเขา

“ขอบคุณค่ะ ขอบคุณที่คอยอยู่เคียงข้าง”

เลโอไม่ได้กล่าวสิ่งใด เขาเพียงหลับตาลงพร้อมทั้งโอบกอดเธอเอาไวช…ที่เคยตั้งใจว่าจะปกป้องรอยยิ้มนี้เอาไว้ .ไม่ว่ายังไงก็ต้องปกป้องเอาไว้ให้ได้!

……

ฮันน่าตักซุปเห็ดในหม้อใส่ถ้วย เข้าสู้ระยะสุดท้ายของการตั้งครรภ์แล้ว เธอใกล้จะได้เห็นหน้าเด็กน้อยผู้นี้แล้ว มันมีทั้งความตื่นเต้น หวาดกลัวและดีใจมากมายเต็มไปหมด

“ที่รัก! ข้าบอกให้เจ้ารออยู่ที่เตียงก็พอ เจ้าเดินไปเดินมาเช่นนี้มันอันตรายรู้ไหม?”

เธอเพียงส่งยิ้มให้เจคอปเท่านั้น

“ท่านทำงานเหนื่อยพอแล้วค่ะ งานบ้านท่านก็ทำแทนข้าทั้งหมด เรื่องเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ ให้ข้าทำเองบ้างเถอะค่ะ…”

เธออ่อนโยน และอ่อนหวานเช่นเดียวกันกับใบหน้าที่งดงามของเธอ

จาคอปยกยิ้มจางๆ เขาเดินเข้าไปประคองฮันน่าให้เดินไปที่โต๊ะกินข้าวด้านนอก

“วันนี้อากาศดี เจ้าควรมานั่งชมสวนดอกไม้ที่ข้าปลูกบ้าง..งดงามมากใช่ไหมล่ะ”

หลังฤดูฝนดอกไม้ในสวนยังคงงดงาม ออกดอกบานสะพรั่งจนเกิดเป็นความสวยงามที่ยากจะละสายตา…กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ลอยมาทำให้ฮันน่ารู้สึกผ่อนคลาย

“งดงามมากค่ะ ข้าจะมานั่งตรงนี้บ่อยๆ เพื่อมองดูดอกไม้ที่ท่านเป็นคนปลูก”

จาคอปก้มหน้าลงไปหอมแก้มฮันน่าเบาๆ เขาโอบกอดเธอและลูกในท้องเอาไว้อย่างรักใคร่

ใช่แล้ว มันคือความรัก…

ฮันน่าตักซุปเห็ดขึ้นมาทาน พร้อมกับยกยิ้มขึ้นมาอย่างมีความสุข

……

เบลล่าตื่นแต่เช้า ทว่าเธอก็ยังเป็นคนตื่นช้าที่สุดในห้อง เลโอและเอซน่าจะออกไปพักใหญ่ๆ แล้ว เพราะที่นอนข้างๆ เธอเย็นเฉียบ

เธอรีบลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าเพื่อไปหาโคลด์ที่โบสถ์ ถึงมันจะมีเรื่องราวให้คิดมากมาย แต่เธอก็ต้องเรียงลำดับความสำคัญก่อน

ตอนนี้ต้องช่วยให้เดเลี่ยนปลอดภัยจากโรคระบาดก่อน! ต้องหยุดยั้งโรคระบาดพวกนี้ให้ได้!

“ท่านหญิงจะรับอาหารเช้าไหมคะ?”

สาวใช้เดินเข้ามาหาเบลล่า

“ขอขนมปังก็พอ เตรียมใส่ตะกร้าให้ด้วย ข้าจะทานระหว่างเดินทาง..”

รอไม่นานสาวใช้ก็ส่งตะกร้าขนมปังให้เธอ เบลล่ารีบถือมาพร้อมทั้งเดินออกไปจากคฤหาสน์เอเซล่า เธอเริ่มจะจำทางได้บ้างแล้ว วันนี้จึงไม่จำเป็นต้องมีคนนำทาง…

เธอหยิบขนมปังขึ้นมาเคี้ยวอย่างรวดเร็ว วันนี้ตั้งใจเอาไว้แล้วว่าเธอจะไปช่วยโคลด์ เบลล่าจึงเดินตรงไปที่โบสถ์

คนป่วยที่นอนอยู่บนพื้นน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด ทว่าโคลด์ก็ยังยืนอยู่ที่เดิม เขายังคงต้มยาอยู่หน้าเตาไฟนั้นเช่นเดิม

“พระเจ้า!! อย่าบอกนะว่าท่านไม่ได้นอนทั้งคืน!!”

เขาตกใจเล็กน้อยที่เห็นเธอ

“มาได้ยังไงกันเบล? รีบเอาผ้าปิดจมูกก่อน”

“เรื่องมันยาวค่ะ เดี๋ยวข้าจะค่อยๆ เล่าให้ท่านฟังแต่ก่อนอื่น ท่านต้องทานนี่ก่อน”

เบลล่ายื่นขนมปังในตะกร้าให้โคลด์ เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะรับไปกินอย่างหิวโหย

เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดหน้าที่เปื้อนไปด้วยถ่านและเหงื่อให้เขา สภาพของโคลด์ตอนนี้ดูน่าเป็นห่วงมาทีเดียว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาตั้งใจที่จะรักษาคนป่วยขนาดไหน

“กินเสร็จแล้วก็ไปนอนค่ะ ข้าจะทำต่อเอง”

“ไม่ได้เบล หม้อยาพวกนี้จะต้องคอยเติมสมุนไพรตลอด!!”

โคลด์รีบส่ายหน้าทันที

“ข้ารู้ค่ะ ข้าอ่านตำราที่เคนเนดี้จนหมดทุกเล่มแล้ว แต่ละเล่มอ่านไม่ต่ำกว่าสองรอบ ข้ารู้เรื่องสมุนไพรพวกนี้ไม่น้อยไปกว่าท่านแน่นอน!”

“แต่ถึงอย่างนั้น…”

เธอเดินเข้าไปโอบกอดโคลด์เอาไว้

“ท่านสำคัญกับข้ามากนะคะ จะช่วยคนอื่นก็ได้แต่ท่านเองก็จะต้องรักษาสุขภาพด้วย ได้โปรดเถอะโคลด์ ไปนอนพักก่อนแล้วท่านค่อยตื่นขึ้นมาทำต่อก็ยังไม่สาย..”

หัวใจของเขามันราวกับมีขนนกปัดผ่าน ความรู้สึกดีใจที่ไม่สามารถบรรยายออกมาได้เป็นเช่นนี้นี่เอง เขาโอบกอดเธอกลับเช่นกัน

“กล่าวมาเช่นนี้ แล้วข้าจะปฏิเสธยังไง?”

เบลล่าหยิบผ้าในตะกร้าออกมาปูด้านหลังของกระสอบสมุนไพร เธอดึงโคลด์มานอน

“นอนเถอะค่ะ หากสงสัยตรงไหนข้าจะปลุกท่านมาถามเอง!”

เธอกล่าวพร้อมทั้งห่มผ้าให้เขา

“เจ้าดี….เหมือนกับที่คิร่ากล่าวเอาไว้จริงๆ ด้วยสินะ”

เธอไม่ได้กล่าวคำใด เบลล่าเดินออกมาดูที่หม้อต้มยา ตอนนี้คนของเคนเนดี้ต่างก็ช่วยกันดูแลผู้ป่วย ส่วนอีกครึ่งกำลังหลับอยู่ คนจะเหนื่อยล้ากันมากสินะ ตอนนี้คนป่วยในโบสถ์น้อยลงกว่าเดิมคนของเคนเนดี้ก็เลยพอจะสามารถแบ่งเวลากันไปพักได้

ถึงแม้สถานการณ์ยังไม่สามารถพูดได้เต็มปากว่าดีขึ้นแต่อย่างน้อยมันก็คลี่คลายลงจากเดิมมากทีเดียว

“ให้ผมช่วยนะครับนายหญิง”

โดโนแวนมาพอดี เขามาแย่งสมุนไพรในมือของเธอไปใส่ในหม้อต้ม เบลล่าเลิกคิ้วมองโดโนแวน

“เจ้าไปไหนมาโดโนแวน?”

“ท่านแกรนด์ดยุคโอเว่นใช้ให้ข้าไปจัดการหาแหล่งน้ำที่สะอาดและปลอดภัยครับ ข้าได้นำทหารไปขนน้ำพวกนั้นต้มเพื่อให้ชาวบ้านดื่ม…”

เบลล่าเหลือบมองที่รองเท้าของเขา มันเปื้อนไปด้วยเศษโคลนและเศษหญ้าแห้ง…

“อืม ใส่สมุนไพรในถาดนี้หมดต้มอีกสักพัก ก็เสร็จแล้ว”

“นายหญิงเอง ก็ควรจะไปพักนะครับ ใบหน้าของท่านไม่สดใสเลย ราวกับคนที่ไม่ได้นอน”

เบลล่าถอนหายใจ เธอทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้พร้อมกับหลับตาลง จะมาช่วยโคลด์กลายเป็นมานอนพร้อมกับโคลด์ซะได้!!

แต่เมื่อคืนเธอนอนน้อยจริงๆ แถมก่อนหน้านั้นยังนั่งรถม้ายาวนานอีกสองวัน ร่างกายของเธอมันกำลังเหนื่อยล้าอย่างหนักมากจริงๆ

เบลล่าหายใจอย่างสม่ำเสมอ เธอคงจะเหนื่อยมากจริงๆ สินะ

โดโนแวนวางตะกร้าสมุนไพรลง เขาเอนตัวเบลล่าให้นอนลงกับพื้นของโซฟาเพื่อให้เธอนอนสบายมากขึ้น

เขายกมือขึ้นมาลูบให้หน้าของเธออย่างแผ่วเบาและโหยหา ก่อนจะก้มหน้าลงจุมพิตเธอเบาๆ ไล่ตั้งแต่ที่หน้าผาก จมูกแก้ม ลงมาจนถึงปาก

ใบหน้าของเขามันฉายแววเจ็บปวด

“ขอโทษนะเบล ข้าขอโทษจริงๆ”

เขายกมือขึ้นมาสัมผัสที่ใบหน้าของเธออย่างรู้สึกผิด

“รู้ว่าผิดแล้ว..แล้วเหตุใดถึงต้องทำ!!!”

เบลล่ายกมือขึ้นมาจับมือของโดโนแวนเอาไว้แน่น เธอจ้องไปที่ใบหน้าของโดโนแวนอย่างโกรธแค้น ดวงตาของเธอมันรื้นไปด้วยน้ำตาแห่งความผิดหวังและเสียใจ

โดโนแวนยกยิ้มจางๆ พร้อมทั้งยกมืออีกข้างขึ้นมาลูบผมของเธออย่างแผ่วเบา

“ข้าประเมินความฉลาดของเจ้าต่ำเกินไปสินะ…”

“โดโนแวนไม่ใช่คนที่จะมาแย่งของในมือของข้า เขาเว้นระยะห่างกับข้าได้อย่างดีเยี่ยมเพราะเขาฝึกมาอย่างหนักในนามอัศวินของโอเว่น และก็ไม่มีใครกล้ามาแย่งของในมือของข้าเช่นกัน มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่กล้าทำเช่นนั้น…เปิดเผยใบหน้าที่แท้จริงของเจ้ามาเถิด อาเชอร์!!”