49.แก้ไขสถานการณ์

 

หัวใจของเธอกำลังสั่นไหว เบลล่านั่งรถม้าไปที่เดเลี่ยนทันทีที่เธอกลับมาจากวิหาร

เธอหยิบโพชั่นสีแดงติดมือมาด้วย มันคือโพชั่นที่เป็นยารักษาโรค ก่อนขึ้นมาบนรถม้าเบลล่าได้เดินทางไปหาท่านแม่มา

เบลล่าถามท่านแม่เป็นครั้งสุดท้ายเกี่ยวกับเรื่องของท่านพ่อ เขาเพียงแค่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อเท่านั้นแต่เขาไม่เคยทำตัวสมกับเป็นพ่อของเธอเลย!!

หากว่าเธอไม่พาท่านแม่ออกมาจากแลนเดอร์เขาก็คงจะขายเธอให้กับชนชั้นสูงสักตระกูล

นี่เขายังมาสร้างความเดือดร้อนและเสียหายมหาศาลให้กับเดเลี่ยนเพียงเพราะเงินสองพันเหรียญ

ถึงเวลาที่เธอควรจะจัดการอย่างเด็ดขาดแล้ว!

และท่านแม่ก็ได้แต่บอกกับเธอว่า ควรจะจัดการท่านพ่อให้เด็ดขาดสักที!

เดเลี่ยนค่อนข้างไกล เบลล่าเดินทางมากับโดโนแวน พวกเราเดินทางด้วยรถม้าก็เลยช้าพอสมควร ใช้เวลาถึงสองวันกว่าจะถึง

โดโนแวนได้ส่งม้าเร็วมาบอกดยุคเอเซล่าแล้วว่าเธอจะมา ป่านนี้เอซและเลโออาจจะกำลังโวยวายที่เธอขัดคำสั่งของพวกเขา

เบลล่าเปิดหน้าต่างรถม้าออก เธอเห็นกำแพงเมืองที่สูงใหญ่ของเดเลี่ยน โดโนแวนจัดการส่งเอกสารการเดินทางให้กับทหารที่เฝ้าหน้าประตู พวกเราจึงสามารถเข้าไปได้อย่างรวดเร็ว

สภาพของทุกคนมันช่างน่าหดหู่ มีเสียงกรีดร้องและสวดมนต์ดังขึ้นมาตลอดทางที่รถม้าเคลื่อนผ่าน ทหารใช้ผ้าปิดจมูกกำลังเคลื่อนย้ายร่างของคนตาย บนถนนเต็มไปด้วยศพที่รอการเคลื่อนย้าย

ควันไฟพวยพุ่งขึ้นมาจากด้านหลังเพราะกำลังเผาศพและเสื้อผ้าของคนที่เสียชีวิต

ทุกคนที่เป็นเช่นนี้ เป็นเพราะพ่อของเธอ ให้ตายเถอะ!! เพราะความเห็นแก่ตัวของเขามันทำให้ผู้บริสุทธิ์ต้องตาย!!

รถม้าจอดที่หน้าคฤหาสน์ของดยุคเอเซล่า เบลล่าส่งยาให้โดโนแวน เธอสวมชุดหญิงสาวชาวบ้าน ใช้ผ้ามัดปิดจมูกไว้พร้อมกับหยิบดาบที่โดโนแวนส่งให้ทว่าเขากำไว้แน่นไม่ยอมให้เธอเอาดาบไป

“ให้ข้า เป็นคนทำเถอะครับ ข้าไม่อยากให้นายหญิงต้องเจ็บปวด”

เบลล่ามองที่โดโนแวนก่อนจะปล่อยมือออกจากดาบ เขาเดินนำเธอไปที่โบสถ์เล็กๆ กลางเมือง

“เด็กและสตรีเข้าแถวว่ารับยา!!”

โดโนแวนประกาศที่หน้าโบสถ์ เกิดเป็นเหตชุลมุนขึ้นมาเพราะทุนคนต่างก็อยากจะได้โพชั่นมากกว่ายาสมุนไพร

ทว่าโดโนแวนชักดาบออกมาพาดคอของชายที่ทำท่าจะแย่งโพชั่นไปจากมือเขา..มีทหารเข้ามาช่วยควบคุมสถานการณ์ด้วย

“คนป่วยทั้งหมดอยู่ที่นี่หรือ?”

“ครับท่านหญิง ตอนนี้ท่านดยุคเอเซล่ากำลังไปทำความสะอาดที่อคาเดมมี่เพื่อจะย้ายผู้ป่วยที่ได้รับการรักษา และมีอาการดีขึ้นไปไว้ที่นั่น”

“สั่งคนให้ต้มน้ำร้อนลวกเสื้อผ้าที่พวกเขาใส่ โดโนแวนแบ่งโพชั่นให้เด็กและสตรีก่อน เสร็จแล้วให้ทหารพาชาวบ้านที่ได้รับโพชั่นไปอาบน้ำเปลี่ยนเครื่องแต่งกายแยกพวกนางไปไว้ที่โรงเรียน เพื่อให้นางคอยช่วยเหลือเรื่องทำอาหารและทำความสะอาดต่อไป”

“ครับนายหญิง!”

“หาตัวคนในรูปภาพนี้มาให้ข้าที!”

เบลล่าส่งม้วนภาพวาดให้ทหารเพื่อนำไปแจกจ่าย

“เขาทั้งสองคนคือคนที่แพร่ระบาดโรคนี้ พยายามจับเป็นเพราะข้าอยากรู้ตัวผู้บงการ!”

ทหารต่างแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ตามที่เธอสั่ง

ถึงแม้จะไกลกันมาก แต่เธอก็เห็นใบหน้าที่เหนื่อยล้าของโคลด์ได้อย่างชัดเจน เขากำลังต้มยาสมุนไพรอยู่ด้านในสุดของโบสถ์ เขายุ่งจนไม่ทันเห็นว่าเธอมา

เบลล่ายกยิ้มจางๆ สถานการณ์ที่นี่ไม่มีทีท่าว่าจะคลี่คลายเลย โชคดีที่เธอไปที่ห้องทำงานของอาเชอร์

และโชคดีจริงๆ ที่มีโพชั่นรักษาของเขา ราวกับว่าเขาเตรียมเอาไว้เพราะรู้ว่าเธอจะต้องไป!

อาเชอร์!! นี่มันน่าหงุดหงิดมากเลยเจ้ารู้รึเปล่า?

ราวกับข้ากำลังเดินไปตามที่เจ้ากำหนด โดยไร้ทางเลือก!!

อนาคตข้างหน้ามันเป็นยังไงกันวะ!!! ข้าจะเปลี่ยนมันได้เลยจริงๆ เหรอ?

มีมือมาจับไหล่ของเบลล่าเอาไว้ ก่อนที่เขาจะโอบกอดเธอแน่น

“สุดท้าย ก็เป็นเจ้าที่ต้องมาแก้ปัญหาให้….”

เบลล่าโอบกอดเลโอเอาไว้แน่น ก่อนที่เธอจะร้องไห้ออกมา เธอไม่รู้เหมือนกันว่าน้ำตามันไหลลงมาทำไม เพราะว่าเธอไม่ได้เสียใจแต่เธอกำลังหงุดหงิดตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้!!

และกับเลโอ เขาคือที่พื้นปลอดภัยของเธอ…

เลโออุ้มเบลล่าขึ้นมา ก่อนจะพาเธอเดินไปที่คฤหาสน์เอเซล่า

“ร้องออกมาเถิด ข้าจะรับฟังเจ้าเองว่าเกิดอะไรขึ้น…”

เลโอพาเธอไปอาบน้ำและเปลี่ยนชุดให้ใหม่เพราะเราไปที่โบสถ์มา มันเสี่ยงที่จะติดโรคระบาด เธอนั่งอยู่บนตัวเขาพร้อมกับโอบกอดเขาเอาไว้แน่น

เลโอไม่ได้กล่าวคำใด เขาเพียงยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มเท่านั้น…เขากำลังรอคอยให้เธอใจเย็นๆ และเล่าเรื่องราวที่ทำให้เธอสะเทือนใจให้เขาฟัง

“เรื่องที่ข้าเห็นในโพชั่นคือท่านพ่อและแม่รองเป็นคนนำโรคระบาดพวกนี้มาติดทุกคนที่นี่….”

เลโอยกมือขึ้นมาลูบผมเบลล่าเบาๆ

“ก็เลย..โกรธตัวเอง?”

เธอพยักหน้าเบาๆ

“เลโอคะ ข้าเพียงแค่โกรธที่อาเชอร์รู้เรื่องทั้งหมดแต่ว่าเขา..เขาเลือกที่จะหายไปจากข้า คือถ้าจะไปก็ไปเลยสิ จะมาคอยบอกข้าเช่นนี้ทำไม!! แล้วทำไมจะต้องเตรียมโพชั่นเอาไว้ให้ข้า…”

เขายกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้เธอช้าๆ ก่อนจะส่งยิ้มอย่างอ่อนโยน

“อาเชอร์…เป็นคนเห็นแก่เงินมากนะ การที่เขาทิ้งเบาะแสเอาไว้ให้เจ้าเช่นนี้ เป็นเพราะว่าเขาเป็นห่วงเจ้ายังไงล่ะ ข้าคิดว่าเขาคงจะมีเหตุผลที่ต้องทำเช่นนี้ เจ้าก็อย่าโกรธเขามากนักเลย และอย่าโทษตัวเองด้วย”

เบลล่าหลับตาลงเธอวางคางเอาไว้บนไหล่ของเลโอ

“ปวดหลังมากเลยค่ะ ข้านั่งรถม้าตั้งสองวันกว่าจะมาถึงที่นี่!”

เลโอยกมือขึ้นมานวดหลังให้เธอเบาๆ ตอนนี้กำลังอยู่ในอารมณ์เอาแต่ใจใช่ไหมนะ แต่ถึงเธอจะเอาแต่ใจก็ทำไปเถิดเขาจะเป็นคนตามใจเธอเอง…

เอซเปิดประตูเข้ามา เขาคิดถึงเบลล่าจนอยากจะเข้าไปกอดเธอเดี๋ยวนี้ แต่เอซก็ต้องไปอาบน้ำล้างเนื้อล้างตัวก่อนเพราะว่าเขาพึ่งไปทำความสะอาดอคาเดมมี่มา!!

“เป็นยังไงบ้างคะ ย้ายคนที่ได้รับโพชั่นไปที่อคาเดมที่เรียบร้อยรึยัง?”

เอซสวมกอดเบลล่าแน่น เขาก้มหน้าลงซุกผมของเธอเพื่อสูดกลิ่นกายที่เขาโหยหามาตลอด!!

“เรียบร้อยแล้ว เจ้าเป็นนางฟ้าจริงๆ ด้วยสินะ ถึงได้มาช่วยข้าในตอนที่วิกฤตที่สุด…”

เบลล่ายกยิ้ม

“ท่านก็คือเทวดาแสนหล่อเหลาของข้าเช่นกัน”

ผิวของเอซนั้นคล้ำขึ้นมากทีเดียว อีกทั้งใบหน้าของเขาก็เขียวครึ้มไปด้วยไรหนวด แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังคงหล่อเหลาในสายตาของเบลล่าอยู่ดี

“โคลด์ล่ะคะ? เขาไม่ได้มาพักที่นี่หรือ?”

ตอนนี้ด้านนอกมืดแล้ว แต่โคลด์ยังกลับไม่มาเลย

“หมอนั่นนอนที่โบสถ์ เขาบอกว่าเขาคือคนที่อยู่ใกล้ชิดกับโรคระบาดมากที่สุด จึงไม่ขอมาพักที่นี่เพื่อหลีกเลี่ยงการแพร่เชื้อ”

เบลล่าถอนหายใจ เธออดรู้สึกผิดไม่ได้จริงๆ กับเหตุการณ์นี้

“อย่าคิดมากเลยเบล แค่เจ้ามาก็ทำให้ข้ามีแรงต่อสู้แล้ว ขอบคุณที่ขัดคำสั่งแล้วมาหาข้านะ…”

เลโอก้มลงกัดที่คอของเบลล่าเบาๆ ก่อนที่เขาจะพรมจูบเธอจากด้านหลังอย่างหยอกเย้า ส่วนเอซก้มหน้าลงมาบดจูบเธออย่างอ่อนโยน เขายกมือขึ้นมากุมใบหน้าของเธอเอาไว้เพื่อไม่ให้เธอถอยหนีจากจุมพิตของเขา

“นายหญิงครับ! เราจับกุมตัวของชายหญิงในภาพได้แล้ว!

โดโนแวนกล่าวพร้อมกับเคาะประตู เอซจำเป็นต้องผละออกจากริมฝีปากของเบลล่า เธอลุกขึ้นเตรียมจะเดินไปแต่เลโอคว้าข้อมือของเบลล่าเอาไว้

“ให้เป็นหน้าที่ของข้าเถอะ เจ้ารออยู่ที่นี่ก็พอ เรื่องการเค้นหาความจริง ข้าค่อนข้างจะถนัด”

“หากเป็นไปได้…ข้าอยากให้ท่านทำให้เขาทั้งสองคนไม่สามารถทำเรื่องที่ชั่วช้าเช่นนี้ได้อีก”

เลโอยกยิ้ม

“ตามประสงค์เลยครับนายหญิง”

เบลล่าหัวเราะเบาๆ เลโอดึงเอซไปด้วยเพราะเขาไม่ยอมให้เอซอยู่กับเธอสองต่อสอง เบลล่าล้มตัวนอนลงบนเตียงเมื่อคืนเธอไม่ได้นอนเลยเพราะรีบเร่งเดินทาง โชคดีที่ได้โดโนแวนมาคอยช่วยเหลืออะไรหลายๆ อย่าง

เขาคือน้องชายของเซ็ดดริก ที่ถูกส่งตัวมาช่วยเธอ ส่วนเซ็ดดริกตอนนี้หลังจากที่เขาอกหักจากท่านแม่เขาก็ขอพักงานยาวๆ จนถึงป่านนี้เธอยังไม่เห็นหน้าเขาเลย

เบลล่ายกยิ้ม ท่านแม่ก็เสน่ห์แรงเหมือนกันแฮะ แต่ในใจของเธอก็แอบเอนเอียงไปทางท่านลุงเจคอปเยอะกว่า เพราะตามหนังสือที่เธออ่านมานั้นท่านลุงเจคอปคอยช่วยเหลืออาเชอร์ทุกอย่างด้วยความเต็มใจ…

เบลล่าลุกพรวดขึ้นมาจากที่นอน ท่านลุงเจคอปจะรู้เรื่องเกี่ยวกับอาเชอร์ไหมนะ เพราะเนื้อเรื่องมันเปลี่ยนจากเดิมไปมากทีเดียว แต่ความสัมพันธ์ระหว่างอาเชอร์และท่านลุงเจคอปก็ถือว่าดีมากๆ

เบลล่าลุกขึ้นเดินไปเทเหล้าใส่แก้ว ก่อนจะยกขึ้นมาดื่ม…

ต้องสืบเรื่องท่านลุงเจคอปกับอาเชอร์แล้วละสิ! ต่อให้เธอสืบแล้วอาจจะไม่เกี่ยวกับอาเชอร์แต่เธอก็ต้องสืบ เพราะเบาะแสเล็กๆ น้อยจะนำไปสู่เรื่องราวที่ใหญ่ขึ้นมาได้…

อ่า..เหล้าอะไรเนี่ยขมชะมัด!!!