55.ฝืนเกินไป

บารอนเนสเอเลเกอร์ยื่นกระดาษให้คิร่า

“หลักฐานทุกอย่างมันชี้ไปที่ดยุคแบรฮาร์ทค่ะ เขาต้องการขึ้นเป็นองค์จักรพรรดิเลยคิดหาทางกำจัดองค์จักรพรรดินีก่อน ”

คิร่าเม้มปากแน่น เธอมองคำสารภาพของอัศวินที่เฝ้าหน้าห้องด้วยความเจ็บปวด

“มีทางไหนบ้าง ทางไหนที่จะทำลายดยุคแบรฮาร์ทและเมเบโล่!!”

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหญิงชรา 

“พระองค์เป็นถึงองค์จักรพรรดินี แค่ใช้อำนาจสั่งสอนคนพวกนั้นเล็กน้อย ไม่น่าจะเป็นอะไรนะคะ ”

“ข้าต้องทำเช่นไร!!”

“ท่านก็แค่เอาหลักฐานทั้งหมดนี่ส่งให้กรมพิจารณาคดี พวกเขาก็จะเรียกดยุคแบรฮาร์ทมาไต่สวนหาความผิด”

อ่า เรื่องมันง่ายดายอย่างนั้นเลยสินะ!! เพียงเท่านี้เธอก็จะสามารถแก้แค้นให้ลูกสาวได้แล้ว!!

บารอนเนสเอเลเกอร์ก้มหน้าลงก่อนจะเดินจากไป เธอเดินออกไปจนถึงรถม้า ทว่ามีรถม้าไม่ประทับตรามาจอดเทียบรถม้าของเธอ

“เรียบร้อยดีรึเปล่า?”

“ค่ะ ข้าทำตามที่ท่านแกรนด์ดัชเชสสั่งทุกอย่าง”

แกรนด์ดัชเชสเมเบโล่ยกยิ้ม ก่อนจะโยนถุงเงินให้บารอนเนสเอเลเกอร์ แล้วจากไป..

“ท่านแม่ยังจะเก็บนังเฒ่าสองหัวนั่นเอาไว้ใช้งานอีกหรือครับ นางกล้าหักหลังจักรพรรดินีเพราะเงิน วันข้างหน้านางอาจจะหักหลังท่านแม่….”

“แบรฮาร์ทลูกรัก เจ้าเริ่มจะฉลาดขึ้นมาแล้วสินะ วางใจบารอนเนสเอเลเกอร์จะหายไปอย่างไร้ร่องรอยชนิดที่ว่าหาศพไม่เจอเลยล่ะ…หลังจากนี้รอเพียงแค่ทุกอย่างเข้าที่เข้าทางก็พอ…”

แบรฮาร์ทยกยิ้ม

“ข้ารอที่จะได้เป็นองค์จักรพรรดิไม่ไหวแล้วครับท่านแม่!!”

……

และแล้ววันที่คิร่ารอคอยก็มาถึง กรมพิจารณาคดีได้เชิญดยุคแบรฮาร์ทมาสอบปากคำ ชนชั้นสูงจำนวนมาก ต่างก็เข้ามาร่วมดูการพิจารณาคดี ส่วนวัลโด้เขาเดินทางไปที่เมืองใกล้ๆ เพื่อนคุยเรื่องการซื้อขายผ้าไหมและผ้าลูกไม้ที่ชาวเมืองถักตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้ว เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคิร่าเรียกร้องให้มีการพิจารณาคดีขึ้นมา

“อัศวินเฝ้าหน้าห้องวันนั้นกล่าวว่าได้รับการว่าจ้างจากท่านดยุคเมเบโล่ ท่านสั่งให้พวกเขาเปิดทางให้สาวใช้ที่วางยาจักรพรรดินีเข้าไปในห้อง เรื่องนี้ท่านดยุคจะว่ายังไงครับ?”

“ข้าไม่ได้มีความแค้นอะไรกับจักรพรรดินีอยู่แล้วครับ พระองค์กำลังใส่ร้ายข้าอยู่ เมเบโล่มีเกียรติและสูงส่ง ทั่วทั้งราชอาณาจักรรู้ดี การที่ข้าถูกกล่าวหาว่าเป็นคนวางยาองค์จักรพรรดินี มันทำให้ชื่อเสียงของข้าและตระกูลเสื่อมเสีย!!”

“แต่องค์จักรพรรดินีมีทั้งหลักฐานและพยาน”

“ข้าขอฟังพยานครับ ข้าก็อยากจะรู้ว่าใครมันเป็นคนใส่ร้ายข้า!!”

คิร่ากำมือแน่นด้วยความโกรธแค้น!!

“เชิญตัวพยาน!!”

อัศวินหน้าห้องทั้งสองคน เดินออกมาก่อนจะยืนอยู่หน้าผู้พิพากษา

“พวกเจ้าทั้งสองคนได้รับเงินจากดยุคแบรฮาร์ท ในการยอมให้สาวใช้เข้าไปวางยาพิษองค์จักรพรรดินีใช่หรือไม่!!”

“ใช่ครับ!!”

คิร่าถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยบารอนเนสเอเลเกอร์ก็ไม่หักหลังเธอ!!

“องค์จักรพรรดินีให้ข้าตอบเช่นนั้น นางสั่งให้ข้าตอบไปว่าข้าได้รับเงินมาจากดยุคแบรฮาร์ท!!”

เสียงฮือฮาเกิดขึ้นในห้องพิจารณาคดี มือของคิร่ามันสั่นเทาเมื่อสายตาทุกคนมองมาที่เธอ

“มะ..ไม่จริง!! ไม่ใช่แบบนั้น!!”

“ข้าคิดว่าองค์จักรพรรดินีอาจจะเสียใจที่พระองค์สูญเสียบุตรไป แต่การมากล่าวหาข้าเช่นนี้ก็ไม่ถูกต้อง ยังดีที่ครั้งนี้อัศวินพวกนี้ยอมพูดความจริงต่อหน้าผู้พิพากษา หากว่ายังมีครั้งหน้าแล้วเกิดมีคนเห็นแก่เงินจนไม่ยอมพูดความจริงเล่า ผู้บริสุทธิ์หรือว่าชนชั้นสูงคนอื่นอาจจะเดือดร้อนเอาได้นะครับ ”

คิร่าถึงกับหน้าชาเพราะคำกล่าวของแบรฮาร์ท เธอลุกขึ้นแล้วเดินลงมาด้านล่าง

“ข้าไม่เคยกล่าวหาใคร!! เป็นท่านที่คิดวางยาข้าและเบล!!”

“หลักฐานปลอมที่สร้างขึ้นมามันเอาผิดข้าไม่ได้หรอกนะครับ หากว่าองค์จักรพรรดินีเลอะเลือนก็ควรจะพักผ่อนให้มากนะครับ”

เสียงฮือฮาเกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อมีคำว่าเลอะเลือนออกจากปากของแบรฮาร์ท…

“เจ้ากล้า ”

“องค์จักรพรรดินีเลอะเลือนควรถูกปลด!!”

“องค์จักรพรรดินีใช้อำนาจในทางมิชอบ ใส่ร้ายดยุคแบรฮาร์ทเพราะสูญเสียพระธิดาไป นี่มันถึงขั้นเสียสติไปเลยนะวันนี้พระองค์ทำไม่สำเร็จแล้วครั้งหน้าเล่า!! พระองค์อาจจะโยนความผิดให้พวกเราคนใดคนหนึ่งก็ได้!!!”

“ปลดองค์จักรพรรดินีออกจากตำแหน่ง!!”

“ปลดองค์จักรพรรดินี!!!”

เสียงโห่ร้องดังขึ้นทั่วบริเวณ ตัวของคิร่ากำลังสั่นเทา เธอกลัวการเข้าสังคมเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ตอนนี้เธอกำลังหวาดกลัวเสียงโห่ร้องที่กำลังกร่นด่าเธอ ทุกคนกำลังด่าเธอ!!!

เธอผิดตรงไหนกัน เธอเพียงมาหาความเป็นธรรมให้ตัวเธอเท่านั้นเอง

…….

วัลโด้ได้รับรายงานเกี่ยวกับการพิจารณาคดีในวันรุ่งขึ้น พร้อมกับคำร้องถอดถอนองค์จักรพรรดินีหลายร้อยฉบับ เขาเงยหน้าขึ้นมองหน้าของคิร่า

“เจ้าทำอะไรลงไปคิร่า ทำอะไร…ลงไป?”

เธอเงยหน้าขึ้นมองวัลโด้

“ข้าเพียงไปหาความเป็นธรรมให้ลูกเท่านั้น ข้าผิดอะไรวัลโด้ข้าทำอะไรผิด แบรฮาร์ทคือคนที่ฆ่าลูกของเรา และเขาเกือบจะฆ่าเบลด้วย!!”

วัลโด้ถอนหายใจเขาเขวี้ยงจดหมายคำร้องมากมายลงบนพื้น!!

“คิร่า การกระทำของเจ้ามันช่างโง่เขลา เราทุกคนกำลังพยายามหาทางเอาคืนเมเบโล่อยู่ แต่เจ้ากำลังทำให้อำนาจของข้าสั่นคลอน เคยคิดบ้างไหมว่าหากเจ้าถูกปลดขึ้นมาอำนาจของเคนเนดี้ก็จะน้อยลง อำนาจของข้าก็จะน้อยลงไปด้วย เราจะทำทุกอย่างลำบากมากขึ้น!!!”

“วัลโด้ เจ้าก็ห่วงแต่อำนาจของตัวเอง เจ้าเคยห่วงข้าบ้างไหม!! ข้าไม่สามารถกินอาหารในวังได้เลยเพราะว่าข้าหวาดกลัว!!!”

“เจ้าคิดว่าข้ากินอิ่มนอนหลับงั้นหรือ? ข้าต้องทำงานอย่างหนักเพื่อไม่ให้มีช่องโหว่ที่คนอื่นจะมาโจมตีเรา เสียลูกไปข้าก็เจ็บปวดไม่ต่างจากเจ้า ข้าไม่มีแม้แต่เวลาที่จะร้องไห้ด้วยซ้ำ!!!”

“มันจะดีกว่าไหมหากท่านแต่งงานกับสตรีชนชั้นสูงคนอื่นที่ไม่ใช่ข้า!!”

“เราคุยกันไม่รู้เรื่องแล้วคิร่า เจ้าออกไปก่อนเถิด!!”

“มันคงจะดีกว่าสินะ เพราะข้าทำอะไรให้ท่านไม่ได้เลย ข้าได้แต่สร้างปัญหาให้ท่าน แต่วัลโด้หากท่านสละเวลาของท่านมาสักนิดมาคุยกับข้า หากท่านมาบอกกล่าวกับข้าบ้างว่าท่านรู้ตัวคนทำแล้ว และท่านกำลังจะเอาคืนเขา หากท่านมาบอกกับข้าสักนิด มันคงจะดีกว่านี้…”

“นี่เจ้าคิดว่าข้าไม่ทำอะไรเลยงั้นเหรอ? …”

หิมะแรกโปรยปรายลงมา ความหนาวเย็นกำลังเกาะกุมหัวใจของคิร่าเอาไว้

“วัลโด้ปลดข้าเถอะ ข้าไม่เป็นแล้วองค์จักรพรรดินีอะไรนั่น ข้าจะกลับไปอยู่เคนเนดี้ ไม่เอาแล้ว!!ข้าไม่อยากพยายามเพื่อท่านอีกแล้ว!!! ข้าไม่เคยมีความสุขเลยตลอดเวลาที่อยู่กับท่าน และข้าจะไม่ฝืนมันอีกแล้ว!!”

วัลโด้มองคิร่าด้วยสายตาแห่งความเจ็บปวด

ไม่เคยมีความสุขเลยงั้นหรือ? ที่เขาทุ่มเททำงานหนักก็เพื่อให้เธออยู่ในตำแหน่งจักรพรรดินีอย่างมั่นคง เธอไม่ชอบเข้าสังคมเขาก็ไม่ได้บังคับเธอ ทั้งที่ความเป็นจริงองค์จักรพรรดินีต้องจัดงานเลี้ยงน้ำชากับสตรีชนชั้นสูงเพื่อช่วยให้ความสัมพันธ์ของตัวเธอและชั้นสูงแน่นแฟ้น รวมไปถึงหากได้ความสนิทสนมจากสตรีมาแล้ว ก็จะได้ความสนับสนุนจากสามีของพวกนางด้วย

บางที มันอาจจะเป็นเพราะเขาพยายามมากเกินไป

หากว่าเขาลองปล่อยมือเธอดู บางอย่างมันอาจจะดีขึ้นก็ได้

“ตกลง ข้าจะปลดเจ้าออกจากตำแหน่งองค์จักรพรรดินี ขอให้เจ้ามีความสุขในฐานะเคาน์เตสเคนเนดี้ ”

“ขอบคุณ”

คิร่ากล่าวพร้อมกับเดินออกไป เธอไม่มีแม้แต่น้ำตาสักหยดที่จะเสียให้ความสัมพันธ์ที่ต่างฝ่ายต่างพยายามนี้ นี่มันอาจจะดีแล้วก็ได้

นี่คือทางที่ดีที่สุดแล้ว….จบสิ้นสักทีเธอจะได้เป็นอิสระจากผู้คนพวกนั้น ไม่ต้องเข้าสังคมหรือว่าเสแสร้งทำเป็นยิ้มอีกแล้ว

คิร่านั่งลงที่แปลงดอกกุหลาบ หิมะกำลังตกลงมาอย่างหนักหิมะแรก และคงจะเป็นหิมะสุดท้ายในชีวิตของเธอ

เหตุใดการใช้ชีวิตมันถึงเหนื่อยขนาดนี้กันนะ…คิร่ามองดาบในมือพร้อมกับแค่นยิ้มให้กับตัวเอง

ขอโทษนะเบล ขอโทษที่ข้าไม่ได้อยู่ร่วมงานแต่งงานของเจ้า ขอโทษที่ไม่ได้เป็นเพื่อนเจ้าสาว

ขอโทษที่ข้าเข้มแข็งไม่พอ ขอโทษจริงๆ นะ

เธอยกดาบขึ้นมา อย่างน้อยหิมะที่กำลังตกลงมาจะทำหน้าที่ปิดบังร่างของข้าเอาไว้

ทว่าอยู่ๆ ก็มีแสงสีทองสว่างจ้าออกมา พร้อมกับเบลล่าที่ล้มลงต่อหน้าคิร่า

“นี่เจ้ากำลังจะทำบ้าอะไรกันคิร่า!!”

ถึงจะยังไม่เข้าใจสถานการณ์แต่เบลล่าก็รีบไปแย่งดาบออกจากมือคิร่าอย่างรวดเร็ว