บทนำ

          “เคียร่า… วันนี้เจ้าก็ยังคงงดงามเช่นเคย ข้าอยากจะป่าวประกาศให้ทุกคนได้รู้ว่าหญิงที่งดงามดุจเทพธิดาเป็นของข้าเพียงผู้เดียว”

          “องค์ชายอาร์มิสเพคะ ทำไมพระองค์ถึงดีกับข้าเช่นนี้ ข้าไม่อาจคู่ควรยืนข้างกายท่านเลยด้วยซ้ำ ถ้าเลดี้แอมเบอร์ได้ยินที่ท่านพูด เลดี้คงเสียใจเป็นอย่างมาก”

          ภายใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ในสวนหลังพระราชวัง ลมเย็นพัดผ่านเป็นระลอกทำให้ใบไม้ไหวไปมา เรือนผมสีเงินของเคียร่าพริ้วไสว เผยให้เห็นประกายตาสีแดงมรกตที่แฝงไปด้วยเสน่ห์เย้ายวน ราวกับดึงดูดทุกสายตาที่จ้องมอง

อาร์มิสช้อนคางเรียวของเธอขึ้น ใบหน้าคมสันยิ้มละไมก่อนโน้มเข้ามาใกล้ ดวงตาสีอำพันที่เต็มไปด้วยความหลงใหลจับจ้องลึกลงไปในดวงตาของเธอ

          “เพราะว่าข้ารักเจ้าไง เคียร่า…”

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะสัมผัสเบาๆ กับริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอ

แต่เพียงชั่วขณะเดียว เสียงเรียบนิ่งกลับดังขึ้นขัดจังหวะของทั้งคู่       

“ถ้าใครมาเห็นเข้า เรื่องซุบซิบนินทาของข้ารับใช้คงเลยเถิดและเสียภาพลักษณ์ขององค์รัชทายาทแน่เลยเพคะ...”

อาร์มิสผละออกจากเคียร่าอย่างรวดเร็วแล้วหันไปยังต้นเสียงที่คุ้นเคย ภายใต้แสงแดดอ่อนยามเย็น เขาเห็นหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงดำเข้มเรืองรอง

เธอคือเลดี้แอมเบอร์ ผู้มีเรือนผมสีแดงสดที่เปล่งประกาย ใบหน้ายิ้มแย้มของเธอกลับทำให้บรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือก  

          “เลดี้แอมเบอร์…เจ้าควรแจ้งก่อนที่จะมาเข้าพบข้าสิ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยบอก พลางจับแขนชู้รักให้มาหลบหลังของตน

          “หม่อมฉันมาพบจักรพรรดินีเพคะ และหม่อมฉันก็แค่มาเดินเล่นสวนหลังพระราชวังเพียงเท่านั้น แต่กลับมาพบเจอคู่หมั้นกำลังจูบกับหญิงคนอื่น เลดี้เคียร่าช่างไม่รู้อะไรเลยหรือว่าการกระทำนี้มันไม่เหมาะสมควร” น้ำเสียงนุ่มแต่แฝงไปด้วยความเหยียดหยาม

เคียร่าก้มหน้า น้ำเสียงแหบสั่นเอ่ยขอโทษ

“ขะ ข้า..ขอโทษค่ะเลดี้แอมเบอร์.. องค์ชายอาร์มิสเพคะ ข้าคงต้องขอตัวกลับก่อน ”

เคียร่าหันหลังเตรียมจะเดินจากไปแต่กลับถูกมือของอาร์มิสรั้งแขนไว้

          “เจ้าไม่ได้ผิด ข้าเป็นคนผิดเอง เพราะฉะนั้นข้าจะรับผิดชอบเจ้าเอง” อาร์มิสเอ่ยอย่างมั่นใจ ดวงตาสีอำพันแสดงความแน่วแน่

เขาหันไปทางแอมเบอร์และเอ่ยประโยคชวนให้เธอหัวเสีย

“เลดี้แอมเบอร์ ข้าต้องการจะถอนหมั้นกับเจ้า ตั้งแต่ยังวัยเยาว์จนถึงตอนนี้ข้าไม่ได้มีความรู้สึกรักเจ้าเลยคิดกับเจ้าเพียงแค่เพื่อนเท่านั้น”

มือเล็กขยุ้มเข้าหากันเพื่อกดอารมณ์ความขุ่นเคือง

“หม่อมฉันคงถอนหมั้นกับองค์ชายไม่ได้หรอกเพคะ ถ้าพระองค์ต้องการเช่นนั้นคงต้องไปทูลองค์จักรพรรดินีแล้วเพคะ...” ดวงตาคู่สวยปรายตามองไปยังชู้รักของคู่หมั้นที่ยืนตัวสั่นระริก

          “ข้าจะบอกอะไรให้อีกอย่างถ้าองค์ชายอาร์มิสยังคงทำเช่นนี้ เลดี้เคียร่าอาจจะมีชีวิตสั้นลง” น้ำเสียงเรียบนิ่งระบายยิ้มยียวนต่อทั้งสองคนก่อนจะม้วนหลังกลับด้วยท่วงท่าสง่างามดั่งขุนนางชนชั้นสูง

          แอมเบอร์ไม่ได้รู้สึกหึงหวง ทว่าไม่ชอบใจที่อาร์มิสจะถอนหมั้นกับเธอเพียงเพราะไปติดหญิงสาวหน้าตาสะสวย เธอไม่ต้องการให้ตำแหน่งเจ้าหญิงพระชายาของเธอต้องสั่นคลอน ถ้าหล่อนคนนั้นก้าวก่ายเกินหน้าเกินตา แอมเบอร์ผู้นี้ก็พร้อมที่จะกำจัดทิ้งซะ!

          “นี่เจ้า!!” เสียงทุ้มตะโกนไล่หลังแอมเบอร์

          “องค์ชายอาร์มิส พระองค์ตามเลดี้แอมเบอร์ไปก่อนเถิดเพคะ ข้าได้เวลาต้องกลับแล้ว”

          “เดี๋ยวข้าจะเรียกหาเจ้าอีก รอก่อนนะเคียร่าของข้า” อาร์มิสโน้มกอดเคียร่าก่อนจะเดินตามหญิงคู่หมั้นไป

          เคียร่าเดินไปตามทางของสวนกุหลาบด้วยใจเหม่อลอย สาวเท้าเดินเรื่อยเปื่อยจนไปถึงศาลากลางน้ำอย่างเหนื่อยล้า ร่างอรชรยืนอยู่ข้างบ่อน้ำ ทอดสายตาเหม่อมองพระอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า เป็นช่วงเวลาที่ต้องรีบกลับคฤหาสน์ทว่าช่วงขาไม่อยากขยับเดินไปยังรถม้าเสียเลย หัวใจที่ปวดร้าวบีบคั้นน้ำตาให้ไหลรินอาบพวงแก้มแดงระเรื่อ

          ชั่ววินาทีไม่ทันตั้งตัว ทันใดนั้น มีมือปริศนาผลักแผ่นหลังเธออย่างแรงจนร่างบางตกลงไปในบ่อน้ำ

          ตู้ม!!

 บ่อน้ำลึกเย็นเยียบ ร่างของเคียร่าจมลงไปเรื่อยๆ เธอพยายามตะเกียกตะกาย แต่มือและขาไม่มีแรงเหลือแล้ว ความรู้สึกแน่นหน้าอกเริ่มก่อตัวขึ้น ท่ามกลางความมืดและความเงียบ สติของเธอค่อยๆ จางหายไป

ในช่วงสุดท้ายของการหายใจ แสงสีทองอร่ามส่องสว่างขึ้นจากใต้น้ำ มันหอบหุ้มร่างของเธออย่างอบอุ่น พาเธอลอยขึ้นมาเหนือผิวน้ำและวางลงบนพื้นหญ้าอย่างนุ่มนวล

          “แค่ก ๆ”  เคียร่าสำลักน้ำที่กลืนลงไปจำนวนมาก ร่างบางค่อยๆ คลานหาคนช่วยเหลือ ดวงตาพร่ามัวมองเห็นเงาร่างของชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เขาไม่แม้แต่จะขยับตัวมาประคองช่วยเหลือหญิงสาวเลยด้วยซ้ำ

           ก่อนจะเริ่มหมดสติลงใบหน้าสวยชุ่มน้ำเงยหน้ามองคนตรงหน้า แสงแดดยามพระอาทิตย์ตกดินสะท้อนเรือนผมสีน้ำเงินเข้มจนเป็นประกายแวววาว

          “ชะ ช่วยด้วย…”

           มือเล็กเอื้อมแตะปลายรองเท้าหนัง ก่อนที่สติจะดับวูบลง...