INICIAR SESIÓNCompartir
บทที่ 1.2
Última actualización:
2026-03-09 14:46:13การต่อสู้ชุลมุนด้านนอกทำให้ถานชิงหรูตื่นตระหนก จังหวะนั้นเองที่คนแบกเกี้ยวทิ้งเกี้ยวลงจากไหล่ ทุกคนล้วนหันหลังและวิ่งหนีเอาตัวรอดไปจนสิ้น
ถานชิงหรูกรีดร้องด้วยความตกใจ นางพยายามตะโกนเรียกแม่สื่อและสาวใช้ ทุกคนล้วนหันหลังและวิ่งหนีไม่คิดชีวิต มีเพียงคนของทางการไม่กี่คนที่กำลังต่อสู้กับบางอย่างที่นางเองก็มองไม่ชัด
มันคล้ายเป็นเงาวูบหนึ่งแต่ก็คล้ายไม่ใช่ เพราะทันทีที่เงานั้นวูบผ่านคนของทางการ ร่างของคนเหล่านั้นก็ล้มลงพร้อมกับเสียงคำรามร้องด้วยความเจ็บปวด
ถานชิงหรูตระหนักแล้วว่ามีบางอย่างผิดปกติ ระหว่างที่นางเปิดม่านประตูเกี้ยวก้าวลงมา เจ้าหน้าที่ทางการคนหนึ่งก็คว้าข้อมือของนางเอาไว้
“คุณหนูถานไปกับข้าน้อย ที่นี่ไม่ปลอดภัย”
“เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ”
“ปิศาจ มันสังหารคนคุ้มกันของนายท่านถานไปแล้ว เราต้องหนี”
นางตื่นตะลึงจนตัวสั่น หวาดกลัวจนไม่กล้าหันหลังกลับไปมอง เพียงออกวิ่งตามแรงลากของเจ้าหน้าที่ผู้นั้น รับรู้ว่าเบื้องหลังมีคนอีกสองคนคุ้มกันให้
เสียงกู่ร้องน่าขนลุกดังขึ้นจากด้านหลัง มือปราบที่พาหญิงสาวหลบหนีมาจากขบวนเจ้าสาว เพียงบอกให้นางวิ่งอย่าได้หันหลังกลับไปมอง นางเองก็หวาดกลัวจนไม่กล้าหันหลัง
เพียงแต่...เงาสายหนึ่งกลับวูบมาดักด้านหน้า
เสียงบางอย่างกรีดผ่านเนื้อหนัง ของเหลวกลิ่นคาวคลุ้งสาดกระเด็นลงบนใบหน้าซึ่งตบแต่งเอาไว้อย่างงดงาม เจ้าสาวที่สมควรถูกส่งตัวเข้าห้องหอ บัดนี้นางกลับได้แต่ยืนนิ่งด้วยความหวาดผวา
เลือด...แดงฉานเปรอะเปื้อนใบหน้าของนาง
ก้มลงมองมือที่เกาะกุมข้อมือของตน เจ้าของมือล้มลงไปตรงหน้า แต่ปลายนิ้วของเขายังคงไม่ปล่อยข้อมือหญิงสาว ปลายนิ้วที่หลงเหลือเพียงส่วนของฝ่ามือ...
กรี๊ด!!!!
เงานั้นวูบผ่านตรงหน้านาง ไม่นานทุกสิ่งวูบดับมืดมิดหลังจากเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก เจ้าสาวผู้งดงามล้มพับไปท่ามกลางเสียงของสายลมซึ่งพัดกระหน่ำ
ไม่นานสายฝนก็สาดซัด ชะล้างกลิ่นคาวของเลือดและความตาย รวมไปถึงร่องรอยการเข่นฆ่าอันโหดเหี้ยม หลงเหลือเอาไว้เพียงศพของคนตาย และข้าวของมากมายที่ยังคงมีกลิ่นไอของความเป็นมงคล...
แรกลืมตาถานชิงหรูงุนงงจนไม่อาจเรียบเรียงความคิด ร่างกายอ่อนแรง ศีรษะปวดจนแทบระเบิด กระทั่งความร้อนตามร่างกายที่เป็นสัญญาณของการเป็นไข้ ทำให้กระบวนการความคิดของหญิงสาวเชื่องช้าจนมึนงงสับสน
มองไปรอบกายที่เต็มไปด้วยผนังหินและแสงวูบวาบจากกองเพลิง ดวงตาของหญิงสาวเบิกกว้าง ตื่นตระหนกจนเผลอตัวขยับ
เพียงแต่...ชั่วขณะที่กำลังคิดจะขยับตัว กลางอกกลับรู้สึกตึงแน่นแสบร้อน เจ็บปวดจนนิ่วหน้าคิ้วขมวด
ข้างกองไฟนั่นเองร่างสูงใหญ่ของบุรุษซึ่งปล่อยผมยาวรุงรัง กำลังนั่งจ้องมองตรงมายังหญิงสาว เพราะร่างกายอ่อนล้าบวกกับไข้สูง การขยับรวดเร็วทำให้ถานชิงหรูหน้ามืด นางหลับตาลงพร้อมกับอาการเวียนศีรษะรุนแรง ถึงอย่างนั้นทันทีที่ลืมตาขึ้นก็มีอันต้องกรีดร้องด้วยความตกใจกลัว
บุรุษที่สมควรจะนั่งห่างออกไปถึงเจ็ดก้าว บัดนี้กลับนั่งจ้องมองนางในระยะประชิด
“กรี๊ด!!!” หญิงสาวยื่นสองมือออกไปผลักเขา แต่คนที่ล้มลงนอนหงายจนศีรษะด้านหลังชนผนังหินกลับเป็นตัวนางเอง
แม้เจ็บจนน้ำตาเล็ดแต่ถานชิงหรูยังคงตะเกียกตะกายขยับตัวหนี เพียงแต่เพิ่งเบี่ยงตัวมือใหญ่กลับคว้าข้อมือของนางเอาไว้ได้
แรงบีบไม่เบานัก ถานชิงหรูพยายามสะบัดและกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว แต่ที่ได้รับกลับเป็นเรี่ยวแรงที่ลากนางเข้าหาตัว หาใช่อิสรภาพไม่...
เขา...มีดวงตาแดงก่ำดุดันน่ากลัว กึ่งกลางหน้าผากมีขีดสีแดงยาวรีคล้ายรอยกรีดแต่กลับไม่มีเลือด ใบหน้าสกปรกมอมแมมยังคงมีคราบเลือดแห้งเกรอะกรังเกาะติด
Último capítulo
ชะตาพรางรัก บทที่ 2.3
ถานชิงหรูกอดลำคอแกร่งแน่น กายสาวถูกซัดสาดจนเปียกชุ่มหลั่งริน สุขสมจนร่างทั้งร่างอ่อนระทวย ยอมให้เขาลูบไล้แผ่นหลังนวลเนียน ขณะช่วยชำระผิวกายแดงก่ำด้วยน้ำอุ่น เอนกายพิงไหล่หนั่นแน่นทั้งที่เขายังคงฝากฝังลึกล้ำ หลับไปอย่างสุขสมท่ามกลางความพร่าพรายไม่รู้หลับไปนานเท่าไรกระทั่งตื่นขึ้น แสงจากกองไฟวอมแวมส่องสะท้อนใบหน้าหล่อเหลาของเขา ดวงตาปิดสนิทพร้อมกับลมหายใจเป็นจังหวะ บ่งบอกว่าเขาน่าจะหลับลึกหญิงสาวนอนกอดก่ายเหนือเรือนร่างแกร่ง ผิวกายเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ เขาเองก็ไม่แตกต่าง เรือนร่างและผิวกายแนบชิดสนิทสนม รับรู้ถึงแก่นกายอลังการอ่อนยวบซึ่งสัมผัสกับต้นขาเนียนนุ่มขนาดของร่างกายที่แตกต่างของนางกับเขา ทำให้นางยังเสียดวาบจนขาสั่นระริกเมื่อขยับตัว แค่พลิกตัวหมายลงจากร่างใหญ่ด้วยความขัดเขินอึดอัด ท่อนแขนของเขาก็รัดแน่น รั้งนางให้นอนแนบไปกับอกแกร่งอีกครั้งถานชิงหรูใบหน้าแดงก่ำเมื่ออกอิ่มครูดไปกับกล้ามเนื้อหนั่นแน่นของชายหนุ่ม ผืนหนังร่นลงไปจากแผ่นหลังจนให้ความรู้สึกเย็นวาบ แต่เมื่อยกแขนขึ้นหมายดึงข้อศอกกลับถูกรั้งเอาไว้ก้มลงมองใบหน้าของคนที่คิดว่าหลับใหล ดวงตาแดงก่ำกะพริบมองนางด้วยท่าทางสะลึมส
ชะตาพรางรัก บทที่ 2.2
สองกายเปลือยเปล่าในน้ำพุร้อนอันอบอุ่น ม่านควันจางๆ ลอยอวลขึ้นจากน้ำพุร้อน ระรอกน้ำซึ่งกะเพื่อมจากสายน้ำตกลู่ลงจากผนังหิน ผสมผสานกับน้ำพุร้อนซึ่งผุดขึ้นจากพื้นถ้ำหิน ก่อเกิดเป็นบ่ตามชั้นหินจากบนสู่ล่างถานชิงหรูถูกดวงตาแดงก่ำและความสับสนทำให้เหม่อลอยอีกครั้ง นางมึนงงขณะถูกจุมพิตแผ่วเบาอ่อนโยนประทับลงมา สะโพกนิ่มถูกกอบกุมเคล้นคลึง นำพากายสาวบดเบียดลงบนตักแกร่งซึ่งเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อตึงแน่น กลิ่นสมุนไพรจางๆ จากบาดแผล ผสานกับน้ำอุ่นซึ่งมีละอองไอจางๆ ลอยกรุ่นเขา...เป็นใครกันแน่ดูไม่เหมือนปิศาจ แต่ขีดสีแดงกลางหน้าผากและดวงตาแดงก่ำ ก็ไม่คล้ายเป็นชาวบ้านธรรมดาสามัญ บวกกับใบหน้า ผิวกาย รวมไปถึงร่างกายที่คล้ายผ่านการฝึกฝนริมฝีปากร้อนไต่แผ่วพลิ้วลงไปตามลำคอหอมกรุ่น ถานชิงหรูได้สติจึงเริ่มใช้สองมือดันไหล่แกร่ง เขาชะงักและผละออกสบตากับนางชั่วขณะที่เขาชิดใบหน้าลงมาหาอีกครั้ง พร้อมกับจุมพิตเบาๆ ขบเม้มอย่างเรียกร้อง หญิงสาวกลับสติเตลิดเพศรสที่เขาปรนเปรอทุกค่ำคืนยิ่งมาก็ยิ่งอ่อนโยน นางถูกความปรารถนาที่เขาปลุกเร้าครอบงำท่ามกลางความสับสน ในใจเกิดความขัดแย้งยิ่งเขาลูบไล้ฝ่ามือเบาๆ ลงไปยังอกอิ่ม เล
ชะตาพรางรัก บทที่ 2.1
เหม่อมองบุรุษประหลาดซึ่งกำลังยุ่งง่วนเดินไปมา ถานชิงหรูขมวดคิ้วเมืองมองเห็นบาดแผลจากรงเล็บช่วงสีข้างของเจ้ากวางน้อย นางสับสนเมื่อเห็นว่าปิศาจตนนั้นคล้ายกำลังพยายามช่วยชีวิตมันถึงอย่างนั้นเจ้ากวางน้อยกลับไม่โชคดีเท่าเจ้ากระต่าย หลังยุ่งง่วนนานมากเจ้ากวางน้อยก็ไม่หายใจแล้ว...แผ่นหลังงองุ้มของเขาทำให้นางอดใจหายไม่ได้ แต่นางบอกตัวเองว่าเขาคือปิศาจ คือฆาตกรเพียงแต่...วูบหนึ่งที่เขาหันมาสบตานาง ดวงตาแดงก่ำคู่นั้นคล้ายกำลังเศร้าโศกนางสะดุ้งเมื่อเขาลุกพรวดขึ้นเดินเข้ามาหานาง เขารวบนางเข้าไปกอด ถานชิงหรูที่ตกใจกลัวดิ้นรนขัดขืน ทว่าเรี่ยวแรงของนางหรือจะสู้เขาได้ ในที่สุดนางก็ถูกเขากดลงบนพื้น กระทำย่ำยีจนตัวนางสิ้นเรี่ยวแรง จากนั้นทั้งคู่ก็หลับไปกระทั่งรุ่งสางเสียงน้ำจ๋อมแจ๋มดังขึ้นเป็นระลอก คิ้วเรียวมุ่นลงเพราะมันฟังคล้ายบางอย่างตะกายผิวน้ำ เขา...ออกไปตั้งแต่เช้า เหตุใดในถ้ำน้ำพุจึงมีเสียงการเคลื่อนไหวหญิงสาวเดินลากโซ่แกรกกรากไปยังถ้ำน้ำพุ หวังว่าจะเห็นใครสักคนที่ไม่ใช่คนที่จับนางมาก หวังจะพบใครสักคนที่สามารถพานางออกไปได้ถึงอย่างนั้น...นอกเหนือไปจากระลอกน้ำ บนผิวน้ำพุขุ่นข้นสีขาวก็ไม่มีผ
ชะตาพรางรัก บทที่ 1.7
ถานชิงหรูหลับตาแน่น ร่างทั้งร่างสั่นเทาด้วยความกลัว ร่างใหญ่ที่กระทั้นเอวสอบตามจังหวะที่เขาบีบให้นางเลื่อนรูดปลายนิ้ว ทำให้นางหวาดหวั่นว่าเขาอาจโจนจ้วงเข้าหานางเมื่อใดก็ได้เพียงแต่...เขาไม่ได้ทำ เพียงปลดปล่อยอย่างท่วมท้นกลางฝ่ามือน้อยที่บัดนี้เปรอะเปื้อนเปียกชุ่มจุมพิตแผ่วเบาที่ข้างแก้มทำให้ถานชิงหรูสะดุ้ง นางลืมตาขึ้นเมื่อร่างใหญ่ผละไป เขาก้มลงอุ้มนางขึ้นเดินเข้าไปด้านในถ้ำน้ำพุ จุ่มล้างมือเปียกชุ่มให้นาง ก่อนพากลับมาวางลงยังผืนหญ้าลืมตาขึ้นมองแผ่นหลังที่กำลังถอดเสื้อ หญิงสาวถอดกรูดยกสองขาขึ้นกอด กลัวเหลือเกินว่าสิ่งที่เพิ่งจบลงนั้นจะเป็นเพียงการเริ่มต้น หากแต่เขาเพียงโยนเสื้อเก่าๆ สีซีดที่เขาสวมติดตัวมาให้ก่อนเดินหายออกไปถานชิงหรูมองเสื้อตัวนั้นของเขาก่อนก้มลงมองตัวเอง กระทั่งเศษชิ้นส่วนของชุดเจ้าสาวขาดวิ่น ทำให้นางเข้าใจการกระทำของเขาถึงอย่างนั้นนางก็รังเกียจเกินกว่าจะสวมมัน เพียงเลือกหยิบเสื้อผ้าขาดวิ่นนั้นมาสวมปกปิดร่างกายที่เต็มไปด้วยร่องรอยแดงช้ำร่างกายบอบช้ำอ่อนล้าจนไม่อยากขยับ หญิงสาวลืมตาขึ้นอีกครั้งก็เป็นช่วงสายของวันต่อมา รอบกายเงียบงันนอกจากเสียงน้ำพุซึ่งลู่ลงชั้นแล
ชะตาพรางรัก บทที่ 1.6
“กรี๊ด!!!”ทุกสิ่งพังทลายลงอย่างสิ้นหวัง หญิงสาวเจ็บปวดราวกับร่างทั้งร่างถูกกรีดแยก นางอ้าปากหายใจหอบพยายามสะกดความเจ็บปวด ร่างทั้งร่างสั่นระริกจนไม่อาจขัดขืนหรือดันปิศาจร้ายออกไปให้พ้นกาย ได้แต่นอนนิ่งอย่างคนไร้วิญญาณดวงตาดุดันก้มลงสบตาเหม่อลอย เขาสูดดมไปทั่วใบหน้า ลำคอ กระทั่งเริ่มขยับเอวสอบพร้อมกับเสียงครวญครางกระหึ่มริมฝีปากคาวคลุ้งด้วยกลิ่นเลือดประทับลงมาหานาง ถานชิงหรูทั้งสะอิดสะเอียดและเกลียดชัง ถึงอย่างนั้นเรี่ยวแรงอันน้อยนิดที่หลงเหลือ ทำให้ไม่อาจดิ้นรนได้อีกแล้วนางเพียงปล่อยให้เขาสัมผัส เคล้นคลึง กระแทกกระทั้นอย่างคนที่ไร้วิญญาณ กระทั่งไม่นานเสียงคำรามพร้อมกับร่างกระตุกเร่าหยุดทุกอย่างลง เช่นกันกับสติของหญิงสาวที่ดับมอดลงเช้าตรู่ของอีกวันที่ตื่นขึ้นในถ้ำน้ำพุร้อนบนยอดเขา ถานชิงหรูมองแผ่นหลังของบุรุษประหลาดด้วยดวงตาเกลียดชัง ยิ่งมองเห็นชุดเจ้าสาวสีแดงที่ถูกฉีกเป็นชิ้นๆ หัวใจของนางก็ยิ่งรวดร้าว สายตาเหลือบไปเห็นปิ่นปักผมตกอยู่ไม่ไกล กระทั่งแผ่นหลังของปิศาจร้ายที่ทำลายทุกอย่างในชีวิตเพิ่งขยับลุกขึ้นยังไม่ทันได้ก้าวออกไปหยิบปิ่น บุรุษประหลาดผู้นั้นก็ลุกขึ้นหันหน้ามาหานาง ใบ
ชะตาพรางรัก บทที่ 1.5
ความเงียบยามเช้าตรู่พร้อมกับอากาศหนาวเหน็บ ทำให้ถานชิงหรูลืมตื่นขึ้น มองไปรอบๆ ไม่ใช่ถ้ำน้ำพุหนาวเหน็บ นางถูกพาตัวมานอนยังโถงถ้ำช่องแรก บนกายยังมีหนังสัตว์ขนาดใหญ่ห่อหุ้ม ห่างออกไปหลายก้าวเป็นกองไฟที่กำลังมอดดับก้มลงมองข้อเท้าโซ่เส้นยาวหนาหนักยังคงอยู่ และมันยาวพอที่จะล่ามนางเอาไว้ไม่ให้เดินออกไปยังประตูทางเข้าซึ่งเป็นผาสูงบุรุษประหลาดผู้นั้นไม่อยู่ นางเงี่ยหูฟังอยู่นานจนมั่นใจ ดังนั้นจึงลุกขึ้นหมายใจจะหาอะไรมาทุบโซ่เหล็ก เพียงแต่...นางเพิ่งตระหนักว่าแท้ที่จริงที่นี่ไม่มีทางออกแม้นางจะสามารถถอดโซ่เหล็ก แต่ประตูทางเข้าซึ่งเป็นช่องเขาเป็นหน้าผาสูงชัน เบื้องหลังของนางเป็นโถงถ้ำซึ่งเป็นทางตัน ไม่มีทางออก...เพราะทางออกเดียวก็คือหน้าผานั้น นางต้องปีนหรือไม่ก็กระโดดลงไป!!!“เพราะอย่างนี้ข้าจึงถูกล่าม?”นางพึมพำอย่างสิ้นหวัง หากนางหมายหลบหนีมีเพียงกระโดดลงไป หรือไม่ก็รอคอยจนสิ้นใจเหมือนซากศพพวกนั้นขณะหมุนตัวเดินกลับเข้าด้านในด้วยความสิ้นหวัง เสียงกุกกักก็ดังขึ้นทำให้ถานชิงหรูหันกลับมา อยู่ๆ บุรุษประหลาดผู้นั้นก็กระโดดขึ้นมาจากเบื้องล่าง เขาชะงักเมื่อมองเห็นนางยืนอยู่ปากปล่องถ้ำ ดวงตาสาดปร
También te puede gustar
เคียงพยัคฆ์บุพเพรักข้ามภพ
ต้าซ้อ24.3K vistasท่านแม่ทัพได้โปรดปล่อยข้าไป
ป่าดอกท้อ35.2K vistasทะลุมิติทั้งทีดันมีสามีเป็นผู้พิการ
ฤดูหนาวที่เงียบเหงา23.0K vistasนางร้ายอย่างข้าขอลิขิตชะตาเอง
ชวี่เหว่ย33.0K vistasฮูหยินสายลุย
เจี่ยเจียที่แปลว่าพี่สาว3.6K vistasอดีตนักฆ่าไร้ใจในร่างสตรีไร้ค่า
ท่านจอมยุทธ์199110.5K vistasหวนคืนครานี้ฉันไม่เป็นแล้วภรรยาชั่วร้าย 70s
sanvittayam4.1K vistasทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า
หนูเหมยจ้า11.3K vistas
