ตอนที่16 เรื่องราวในนิยาย

เมื่อตกลงมากระแทกลงยังแม่น้ำที่ไหลเชี่ยว อันฉีรีบว่ายขึ้นมาเหนือน้ำโดยอีกมือจับตรงหลังคอเสื้อขององค์หญิง เพราะว่าน้ำไหลแรงมากอันฉีจึงแค่ประคองตัวให้อยู่เหนือน้ำและปล่อยให้ไหลไปตามกระแสน้ำ

“พี่หญิงอดทนหน่อยนะเพคะ”

“ข้าจะอดทนแต่เจ้าอย่าปล่อยมือนะ”

“หม่อมฉันไม่ปล่อยแน่นอนเพคะ”

สายน้ำพาร่างของพวกนางไหลไปเรื่อย ๆ จนมาถึงจุดที่เป็นน้ำตกสูง อันฉีมองลงไปด้วยความหวาดเสียว แย่แล้วจะรอดมั้ยนะ สวรรค์ขอให้ข้าและองค์หญิงรอดปลอดภัยด้วยเถิด

“พี่หญิงหม่อมฉันจะไม่ปล่อยมือ”

“ข้าเชื่อใจเจ้า”

จากนั้นสายน้ำที่ไหลเชี่ยว ก็พัดร่างของพวกนางลอยละลิ่วตกลงมายังน้ำตกชั้นล่างดังตุ้ม! ในส่วนนี้เป็นแอ่งน้ำขนาดใหญ่ ที่แยกออกเป็นน้ำตกหลายสาย ด้านล่างนี้น้ำไม่ไหลเชี่ยวเหมือนด้านบน อันฉีใจชื้นขึ้นมารีบดึงร่างขององค์หญิงไปที่โขดหิน

“เรารอดแล้วเพคะ” องค์หญิงหมิงเยว่ได้ยินเช่นนั้นก็ร้องไห้ออกมาอย่างดีใจ ชีวิตของนางไม่คาดคิดเลยว่าจะมาพบเรื่องราวที่เสี่ยงตายเช่นนี้

อันฉีมองสำรวจไปรอบบริเวณ ท้องฟ้าใกล้จะมืดลงแล้วคงต้องรีบหาที่พัก ที่นี่เป็นป่ารกทึบสัตว์ป่าที่อันตรายมีมาก และย่อมต้องออกมาหากินในยามค่ำคืน ทางที่ดีนางต้องรีบก่อกองไฟแก้หนาวและเพื่อป้องกันสัตว์ร้าย

“เราต้องหาฟืนเพื่อก่อไฟก่อนฟ้าจะมืดเพคะ”

“แล้วเจ้าทำเป็นรึ?”

“ก็ต้องลองดูเพคะ” อันฉีเคยเรียนวิชาเนตรนารีในยุคปัจจุบัน แต่ว่ายังไม่เคยลองทำในชีวิตจริงเลยสักครั้ง มาเวลานี้ไม่มีทางเลือกก็ต้องลองเสี่ยงดู อันฉีหาเศษไม้แห้งมากองรวมกัน ในส่วนที่มีชะง่อนหินที่ยื่นออกมาจากภูเขาคล้ายถ้ำ จากนั้นก็นำไม้มาถูกันไปมา องค์หญิงพอเห็นนางทำก็ลองทำดูบ้าง

เวลาผ่านไปสักพักอันฉีก็เริ่มได้กลิ่นไหม้ จากนั้นก็เริ่มมีควันไฟลอยออกมาทีละนิด อันฉีเริ่มมีกำลังใจจึงเร่งถูไม้ให้เร็วและแรงขึ้นและแล้ว พรึ่บ! ไฟลุกจากไม้ที่นางถู นางรีบนำไปวางยังกองฟืนแล้วหยิบเศษไม้มาวางทับกันไปมา ไม่นานไฟก็ลุกโชติช่วงสว่างไสว องค์หญิงและอันฉีผวาเข้ากอดกันด้วยความดีใจ

“เราต้องหาฟืนมาเพิ่มจะปล่อยให้ไฟดับไม่ได้เพคะ”

“ได้ข้าจะช่วยเจ้าเอง”

เมื่อไฟติดแล้วทุกอย่างก็เหมือนจะง่ายขึ้น องค์หญิงและอันฉีเริ่มรู้สึกคลายความหวาดกลัวลงบ้างแล้ว คงเหลือแต่ความกังวลว่าจะออกไปจากที่นี่อย่างไร

อันฉีและองค์หญิงสนุกสนานกับการหาฟืน พวกนางนำมากองเอาไว้มากมาย อันฉีสุมไฟให้ลุกมากขึ้นเพราะเริ่มจะหนาว ชุดที่พวกนางสวมอยู่ยามนี้ เริ่มแห้งลงบ้างแล้วเพราะได้นั่งผิงไฟ

องค์หญิงนั่งมองอันฉีด้วยความประทับใจ นางดูมีสติแม้ในยามคับขัน นางว่ายน้ำและประคองตัวไม่ให้จมได้อย่างน่าทึ่ง หากไม่มีอันฉีนางคงจมน้ำไปแล้วเพราะว่ายน้ำไม่เป็น และอีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้องค์หญิงประทับใจก็คือ นางสัญญาว่าจะไม่ปล่อยมือและนางก็ทำอย่างนั้นจริง ๆ

ซึ่งหากเป็นคนอื่นไม่แน่ว่าคงคิดเพียงหาทางให้ตัวเองมีชีวิตรอดโดยไม่สนชีวิตผู้อื่น แต่กับนางช่างแตกต่างออกไป แม้ว่าจะเสี่ยงอันตรายมากเพียงไหนอันฉีก็ไม่ยอมทิ้งองค์หญิงไว้ข้างหลัง นางมีความเป็นผู้นำสูงจริง ๆ ช่างน่านับถือ

“เราจะเอาอย่างไรต่อไป”

“เดินตามสายน้ำไปต้องพบทางออกแน่นอนเพคะ”

“จริงเหรอดีจริง”

“คืนนี้เราค้างตรงนี้ไปก่อนพรุ่งนี้ค่อยออกเดินทางเพคะ คิดเสียว่าเรามาท่องเที่ยวในป่าจะได้มีความสุขและไร้กังวลเพคะ เราต้องกลับเมืองหลวงได้แน่ เครื่องประดับเหล่านี้ คงจะขายได้เงินมากพอที่จะเป็นค่าเดินทางจนถึงเมืองหลวงเพคะ”

“เจ้าฉลาดและรอบคอบมากเลย เก็บเครื่องประดับมัดไว้เช่นนี้ตกน้ำลงมาก็ไม่หายไปไหน”

“เราต้องเตรียมพร้อมไว้ก่อนเพคะ ไฟนี้เราต้องสุมไว้ตลอดเวลานะเพคะป้องกันสัตว์ร้าย หากเผลอหลับตื่นขึ้นมาต้องรีบสุมไฟให้ลุก จะได้ไม่มีสัตว์ร้ายเข้ามาใกล้เพคะ”

“ได้มีเจ้าอยู่ด้วยข้ารู้สึกปลอดภัยมากเลยขอบใจนะอันฉี”

“ด้วยความยินดีเพคะ”

อันฉีนำฟืนท่อนใหญ่มาสุมเพราะจะได้เผาไหม้ได้นานขึ้น ก่อนจะนั่งครุ่นคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น นิยายเรื่องนี้เรื่องราวคงเปลี่ยนแปลงไปแล้วสินะ เพราะนางเลือกที่จะยุ่งเกี่ยวกับพระรองนั้นก็คือหมิงอ๋อง แทนที่จะเป็นพระเอกนั้นก็คือรัชทายาท

ในนิยายฟู่อันฉีเป็นเพียงนางร้ายตัวประกอบที่ทุกคนเข้าหาเพราะหวังผลประโยชน์ ในนิยายรัชทายาทแต่งนางมาเป็นพระชายารองเพื่อเสริมอำนาจของตนให้มั่นคง แต่อันฉีกลับรักรัชทายาทจนหมดใจ นางทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ใจของรัชทายาท

เมื่อรัชทายาทขึ้นเป็นฮ่องเต้ก็แต่งตั้งอันฉีเป็นพระสนมกุ้ยเฟยส่วนคุณหนูเสิ่นเย่วเล่อก็แต่งตั้งให้เป็นฮองเฮา ในนิยายฮ่องเต้มีใจรักเพียงฮองเฮาเพียงผู้เดียว ส่วนอันฉีคือคนที่มาเสริมบารมีให้ตนเพียงเท่านั้น

ในนิยายหมิงอ๋องให้คนไปจับตัวคุณหนูรองเสิ่นเพื่อมาแก้แค้นแทนพี่สาวที่รับหมั้นรัชทายาท อันฉีเมื่อรู้เรื่องราวก็พาตัวเองไปอยู่ตรงนั้นเสียเองและนางก็แต่งกายให้เหมือนคุณหนูรองทุกอย่าง เพราะว่านางต้องการเปลี่ยนแปลงเรื่องราวของนิยายเรื่องนี้ เหตุผลเพราะในนิยายอันฉีจะต้องตายด้วยน้ำมือของฮ่องเต้และฮองเฮา

แต่ว่ามีอีกเหตุผลหนึ่งที่อันฉีเลือกที่จะเอาตนเองไปพัวพันกับหมิงอ๋องเป็นเพราะนางอ่านนิยายแล้วตกหลุมรักบทพระรองที่แสนจะกร้าวใจและสงสารที่เขาต้องผิดหวังกับความรัก นางก็เลยคิดจะดามหัวใจพระรองเสียเอง ไม่คิดเลยว่าเรื่องราวจะกลายมาเป็นเช่นนี้ ว่าแต่เป็นใครกันนะที่ต้องการมาจับตัวของนาง

“คิดอะไรอยู่หรือ?” องค์หญิงเมื่อเห็นอันฉีนั่งครุ่นคิดบางอย่างอยู่นานก็เอ่ยถามขึ้น

“กำลังคิดว่าพวกเขาจับพวกเรามาทำไมเพคะ แต่ว่าก่อนที่หม่อมฉันจะหมดสติ หม่อมฉันยังได้ยินคนร้ายเอ่ยถามสาวใช้ของหม่อมฉันว่า จะให้ทำอย่างไรกับองค์หญิง นางก็ตอบไปว่า ให้พามาด้วยกัน”

“ถ้าเช่นนั้นก็หมายความว่าสาวใช้ของเจ้าเป็นคนอยู่เบื้องหลัง เลวเกินไปแล้วกล้าทำร้ายนายของตน เลี้ยงไม่เชื่องเช่นนี้สมควรโบยหนึ่งร้อยไม้” องค์หญิงเอ่ยด้วยความแค้นใจ

อันฉียกยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยัน ลี่จูข้าไม่รู้ว่าเจ้าทำไปเพราะมีเหตุผลอะไร แต่ว่าข้าคงไม่อาจให้อภัยเจ้าได้แน่นอน ดีมาดีกลับหากว่าร้ายมา ข้าจะเอาคืนเป็นสองเท่า