ตอนที่26 พากันรุมรักบุตรสาวของเขา

วังหลวง ณ ห้องทรงอักษร ฮ่องเต้มองรัชทายาทอย่างไม่เข้าใจ นี่เขาคิดอะไรของเขาอยู่กันแน่ เหตุใดถึงมาขอให้เขาออกราชโองการขอหมั้นหมายคุณหนูฟู่ แล้วที่หมั้นหมายกับคุณหนูตระกูลเสิ่นเอาไว้เขาไม่คิดจะพูดถึง นี่ก็ผ่านไปหลายปีเขาไม่คิดจะตบแต่งนางเข้ามาหรืออย่างไร เขาจะเอาแต่ใจเกินไปหรือไม่

“หากเจ้าอยากจะหมั้นกับคุณหนูฟู่ ก็ต้องระบุออกมาว่าจะแต่งกับคุณหนูตระกูลเสิ่นเมื่อใด เสนาบดีเสิ่นก็มาเร่งเร้าเอากับข้า เพราะหากปล่อยเนิ่นนานไปจะทำให้ชื่อเสียงของบุตรีของเขาเสียหาย”

“เสด็จพ่อแต่งเข้ามาพร้อมกันดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ให้คุณหนูเสิ่นเป็นชายาเอกส่วนคุณหนูฟู่เป็นชายารอง” ฮ่องเต้มองเขาด้วยสายตาเอือมระอา

“ข้าเคยบอกเจ้าแล้วเรื่องคุณหนูฟู่ เรื่องนี้ข้าต้องถามความคิดเห็นของเสนาบดีฟู่เสียก่อน เจ้าอย่าเอาแต่ใจตนเองมากเกินไปนัก ข้าให้ตำแหน่งรัชทายาทกับเจ้าได้ ข้าก็ถอดถอนตำแหน่งของเจ้าได้เช่นกัน”

รัชทายาทหมิงเฟยหลงหน้าซีดเผือดลงทันที ไม่คิดว่าบิดาจะเอ่ยออกมาเช่นนี้ “เสร็จพ่อแต่กับคุณหนูฟู่ลูกชอบนางจากใจจริง”

“รอข้าพูดคุยกับเสนาบดีฟู่เสียก่อน แต่อย่าตั้งความหวังเอาไว้ล่ะ หากว่าเขาไม่เห็นด้วยข้าก็ทำอะไรไม่ได้เช่นเดียวกัน ส่วนงานแต่งของเจ้ากับคุณหนูเสิ่นข้าจะกำหนดวันเร็ว ๆ นี้

องค์รัชทายาทหมิงเฟยหลงกลับออกมาด้วยสีหน้าผิดหวัง เขาไม่น่ารีบหมั้นหมายกับคุณหนูเสิ่นเพื่อเอาชนะหมิงอ๋องเลย คราวนี้เขาถึงกับกลืนไม่เข้าคายไม่ออกกับสถานการณ์ตรงหน้า เขาที่ยามนี้อยากสลัดคุณหนูเสิ่นทิ้งแต่ก็ไม่อาจทำได้ เรียนผูกเองก็ต้องเรียนแก้เองสินะ

ทางด้านเสนาบดีฟู่ที่นั่งอยู่บนรถม้าคันใหญ่ ที่กำลังเดินทางมุ่งหน้าสู่เมืองลั่วหยาง จู่ ๆ นกพิราบก็บินมาเกาะที่หน้าต่างของรถม้า เขารีบเอื้อมมือไปจับนกพิราบแล้วดึงจดหมายที่ผูกเอาไว้บนขาของนกพิราบทันที ก่อนจะปล่อยให้นกบินกลับไป

เขารีบแกะกระดาษออกอ่านอย่างเร่งรีบ ก่อนผงะตกใจจนร่างกายชาไปทั้งร่าง เป็นฝีมือของหยวนอ๋องหรือนี่เขาไม่อยากจะเชื่อเลย เขามีใจชอบพออันฉีบุตรสาวของเขาอย่างนั้นหรือจะเป็นไปได้อย่างไร

อายุของเขามากพอที่จะเป็นบิดาของนางได้เลยนะ หรือเป็นเพราะว่าเมื่อก่อนเขาพลาดจากจินเฟยเซียน มาคราวนี้ก็เลยจะจับบุตรสาวของสตรีที่เขาเคยรักมาเป็นชายาของตน นี่มันชั่วร้ายเกินไปแล้ว! เห็นเขาเป็นหัวหลักหัวต่อหรืออย่างไร!

แต่แล้วก็มีนกพิราบบินมาเกาะที่หน้าต่างอีกครั้ง เขาหันไปมองอย่างเย็นชา จะมีข่าวอะไรให้เขาตกใจอีกนะ เขารีบไปจับนกพิราบแล้วดึงจดหมายออกมา แล้วปล่อยให้บินจากไปทันที

“รัชทายาทต้องการหมั้นหมายกับคุณหนูฟู่ เจ้าจะว่าอย่างไร?”

พอเขาอ่านจบเขาถึงกับตกตะลึงอีกครั้ง นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! คนของราชวงศ์ต่างพากันมารุมรักบุตรสาวของเขา นี่มันไม่ใช่เรื่องดี เพราะเขาไม่ต้องการให้นางเป็นชนวนของความขัดแย้งของเหล่าเชื้อพระวงศ์

นอกจากพวกเขาแล้วตระกูลอื่น ๆ ก็จะพากันไม่พอใจไปด้วย โดยเฉพาะตระกูลเสิ่นที่หมายมั่นปั้นมือเอาไว้อย่างมั่นเหมาะว่า อย่างไรนั้นคุณหนูเสิ่นต้องได้เป็นชายาเอกและในวันข้างหน้าต้องได้ขึ้นเป็นฮองเฮา ความหวาดระแวงของจิตใจคนจะทำให้เกิดความวุ่นวายและความเสียหายเกิดขึ้น

“อีกนานหรือไม่?”

“อีกราว ๆ สองวันขอรับ” เจาเฉิงเอ่ยตอบขึ้นมา พวกเขาเดินทางแทบไม่หยุดพักและได้เปลี่ยนม้ามาตลอดเส้นทาง เพื่อจะได้เดินทางอย่างต่อเนื่อง จากวันที่เดินทางจนถึงวันนี้ก็ร่วม5วันเข้าไปแล้ว หากไม่เปลี่ยนม้าหรือค่อย ๆ เดินทางจะใช้เวลาถึง 15 วันเลยทีเดียวถึงจะถึงเมืองลั่วหยาง

ฟู่อันเฉิงหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า ปีนี้เขาอายุ34ปีแล้ว แต่ก็ยังคงหล่อเหล่าสง่างามและดูภูมิฐานมากยิ่งขึ้น เขาครุ่นคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างกังวล เขาอยากให้ถึงเมืองลั่วหยางเร็ว ๆ เขาอยากฟังความคิดเห็นของบุตรสาวของเขาว่า นางจะมีความคิดเห็นอย่างไรกับเรื่องนี้ และนางมีแผนจะรับมือกับเรื่องนี้อย่างไร

กับรัชทายาทเขาเพียงแค่ปฏิเสธออกไป แต่กับหยวนอ๋องนั้นแตกต่างออกไป จากการที่เขาให้คนไปจับฟู่อันฉีถึงเมืองหลวง นั่นหมายความว่า เขาไม่ได้เกรงกลัวและเกรงใจเขาที่เป็นบิดาของนางเลยสักนิด คนเช่นนี้เขาไม่จำเป็นที่จะต้องให้ความเคารพ

เมืองลั่วหยาง

เมื่อทุกคนเดินทางมาถึงจวนหยวนอ๋องด้วยรถม้าถึงสามคัน รถม้าคันแรกเป็นของหมิงอ๋องและอันฉี รถม้าคันที่สองเป็นขององค์หญิงหมิงเยว่และแม่ทัพจ้าว ส่วนคันที่สามเป็นของจินเฟยหลาง

วันนี้ทุกคนเตรียมพร้อมมาเป็นอย่างดี หมิงอ๋องมีสององครักษ์หวังซูและหวังเหล่ย ส่วนอันฉีมีสององครักษ์หญิงเจียวจูและเลี่ยงหลิง

องค์หญิงหมิงเยว่และแม่ทัพจ้าวมีสององครักษ์ที่ติดตามเขามาจากเมืองหลวง ส่วนชายชราจินเฟยหยวนมีสององครักษ์ลี่ฉุนและหวงลู่

หยวนอ๋องปรายตามองหมิงอ๋องที่จับมือของอันฉีอยู่ตลอดเวลาด้วยความรู้สึกอิจฉา ความรู้สึกหึงหวงเริ่มก่อตัวขึ้นมาทีละนิดอย่างไม่อาจห้ามได้ นี่เขาเป็นอะไรไปนางยังไม่ได้เป็นอะไรกับเขา เขาไม่มีสิทธิ์ไปหึงหวงนาง แต่ความคิดอีกส่วนหนึ่งก็แย้งว่า “สิทธิ์ที่เขารักและชอบนางก็มีสิทธิ์จะหึงหวงได้เช่นกัน”

หมิงอ๋องและทุกคนแอบสังเกตท่าทีของหยวนอ๋องอยู่ตลอดเวลา บรรยากาศในยามนี้แฝงไปด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วนใจและชวนอึดอัด จนทุกคนถึงกับเหงื่อผุดเต็มใบหน้า

“ยินดีต้อนรับทุกคนนะ วันนี้ข้าได้ให้คนจัดเตรียมอาหารพิเศษเพื่อต้อนรับทุกคน เชิญตามสบายนะ”

ทุกคนมองอาหารที่บ่าวรับใช้ทยอยยกเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ในเมื่อทุกคนรู้ว่าเขาคือคนที่อยู่เบื้องหลังในการลักพาตัว ถึงแม้ว่าอาหารจะดูน่าทานเพียงใด แต่ทุกคนก็ไม่กล้าแตะต้อง เพราะกังวลว่า หากกินเข้าไปแล้วจะพากันสลบไสลไม่ได้สติแล้วไม่มีใครคอยดูแลอันฉี

แต่แล้วอันฉีที่เตรียมการแสดงมาอย่างดีก็เสแสร้งเป็นลมหมดสติไป ทำเอาหมิงอ๋องที่ต้องร่วมแสดงร้องออกมาด้วยความตกใจ “อันฉีเจ้าเป็นอะไรอันฉี!”

แต่แล้วสิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น หยวนอ๋องลุกพรวดจากที่นั่งตรงมาที่หมิงอ๋องที่นั่งอยู่ด้วยสีหน้าเป็นห่วง “หมิงอ๋องนางเป็นอะไร? ใครก็ได้ตามหมอ”