ตอนที่25 หลงใหลคลั่งไคล้

ทางด้านหมิงอ๋องเมื่อวางร่างของอันฉีลงบนเตียงก็ไม่รอช้า บดจูบลงไปบนริมฝีปากอวบอิ่มอย่างเร่าร้อน อันฉีก็จูบตอบเขาด้วยความปรารถนาที่ร้อนแรงจนเกิดเสียงดังออกมา

“ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกินยอดรักของข้า”

“ข้าก็คิดถึงท่านอ๋องเพคะ”

ด้วยไฟรักที่ลุกพรึ่บขึ้นมา ทั้งเขาและนางต่างช่วยกันปลดอาภรณ์อย่างเร่งรีบ จนร่างทั้งสองร่างเปลือยเปล่าด้วยกันทั้งคู่ เขาดันร่างของนางให้นอนราบลงไป จากนั้นเขาก็มาทาบทับร่างอวบอิ่มของนางก่อนดูดกลืนปทุมถันอวบอิ่มอย่างหลงใหล

ลิ้นสากกระดกเลียและดูดดึงไปพร้อมกัน ส่วนอีกมือก็บีบเคล้นอย่างเอาแต่ใจ อันฉีทนไม่ไหวต้องร้องครางออกมาอย่างสุดจะกลั้น “ท่านอ๋อง... อืออ... ท่านอ๋อง”

“เด็กดี...งดงามเหลือเกิน” ร่างบางบิดเร่าด้วยความรัญจวน เขาเห็นเช่นนั้นก็ยิ่งพอใจก่อนจับขาของนางให้อ้าออก แล้วก้มลงไปดูดดึงดอกไม้งามของนางที่ปลดปล่อยน้ำหวานออกมาอย่างพอใจ เขาปรนเปรอปลุกเร้าให้นางจนร่างบางสั่นสะท้าน

“ท่านอ๋องหยุดทรมานหม่อมฉัน อ๊ายยย”

เขาขยับมาจับมังกรถูไถไปมาบนปากถ้ำก่อนจะดันเขาไปจนสุด “อ่าาา รู้สึกดีจริง ๆ”เขาครางออกมาอย่างพอใจ ก่อนจะปล่อยพลังทั้งหมดที่มีกระแทกกระทั้นจนนางหัวสั่นหัวคลอนก่อนทั้งสองจะไปเยือนแดนวิมานฉิมพลี

ทางด้านหยวนอ๋องเมื่อกลับถึงจวนก็เอาแต่นั่งอย่างเหม่อลอย เขาครุ่นคิดว่าเขาจะเอาอย่างไรดี เขาพยายามตัดใจและไม่คิดถึงนางอีก แต่ว่าก็ทำไม่ได้ ยิ่งเขาเห็นนางใกล้ ๆ อย่างเช่นวันนี้ยิ่งทำให้เขาอยากครอบครองนางมากยิ่งขึ้นไปอีก

นางช่างงดงามสดใส ในใต้หล้านี้เขาไม่คิดว่าจะมีใครงดงามเทียบนางได้ ภายในใจของเขารู้สึกเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก ที่รู้ว่าหมิงอ๋องและนางกำลังคบหากัน ใจของเขาไม่อาจยอมรับได้เลย หากว่านางจะเป็นของคนอื่นแทนที่จะเป็นเขา

เขาเคยมีใจชอบพอมารดาของนางจินเฟยเซียนแต่ก็ไม่ถึงกับคลั่งไคล้ขนาดนี้ นางมีเวทมนตร์หรืออย่างไรเขาถึงเอาแต่คิดถึงแต่นาง ความคิดในด้านมืดบอกเขาว่าต้องช่วงชิงนางมาเป็นของตนเอง แต่ความคิดอีกส่วนหนึ่งก็บอกว่า พวกเขาสองคนชอบพอกันและนางคือคนรักของหมิงอ๋องหลานชายของเขา

“ท่านอ๋องน้ำแกงเพื่อสุขภาพเพคะ”

“วางเอาไว้และออกไปได้”

“เพคะ” ลี่เหม่ยแอบมองเขาอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ นางเป็นบ่าวที่ดูแลรับใช้เขาทุกอย่างไม่เว้นแม้แต่เรื่องอุ่นเตียง นางดูแลรับใช้เขามาหลายปี แต่ดูเหมือนเขาจะยังคงเย็นชาต่อนางไม่เคยเปลี่ยน นางพยายามเอาใจเขาไม่ว่าจะเป็นเรื่องการทำอาหาร การแต่งกายอย่างงดงามหรือแม้แต่การปรนเปรอให้เขาอย่างถึงพริกถึงขิงในยามอยู่บนเตียง แต่ดูเหมือนเขาจะยังคงไม่มีความรู้สึกชอบนางขึ้นมาเลยสักนิด

เมื่อเขามีแผนจะไปจับคุณหนูฟู่ นางจึงอยากเอาใจเขาด้วยการเสนอไปว่า นางมีน้องสาวต่างมารดาทำงานเป็นบ่าวรับใช้คุณหนูฟู่ เมื่อเขาได้ยินเช่นนั้นก็เหมือนจะเริ่มพูดคุยกับนางมากขึ้น และให้นางติดต่อลี่จูเพื่อให้ทำงานให้เขา

แม้ใจของนางจะเจ็บปวดมากเพียงใด เมื่อรู้ว่าเขามีใจชอบพอคุณหนูฟู่ แต่ว่านางขอเพียงได้พูดคุยและใกล้ชิดกับเขาแค่นี้นางก็พอใจมากแล้ว

จวนตระกูลจิน ในระหว่างที่ทุกคนกินอาหารเช้ากันเสร็จก็พากันออกมานั่งยังลานหน้าจวนที่มีต้นไม้ปลูกเอาไว้อย่างงดงามและร่มรื่น วันนี้อันฉีไม่มีแผนจะออกไปข้างนอก เพราะเมื่อคืนจัดหนักกันไปนางจึงอยากพักผ่อน แต่แล้วบ่าวหน้าประตูจวนก็เข้ามารายงาน

“ทูลท่านอ๋องคนของหยวนอ๋องต้องการพบพ่ะย่ะค่ะ”

“ให้เข้ามา” คนของหยวนอ๋องรีบเขาคำนับก่อนจะรีบรายงาน “ทูลหมิงอ๋อง ท่านอ๋องให้มาเชิญทุกคนไปทานมื้อค่ำที่จวนพ่ะย่ะค่ะ”

อันฉีที่นั่งอยู่ข้างหมิงอ๋องมองชายที่มาอย่างสำรวจ ก่อนสายตาจะไปสะดุดบางอย่างด้วยความไม่ตั้งใจ ก่อนใจของนางจะเต้นแรงด้วยความตื่นตระหนก นี่เขาเป็นคนของหยวนอ๋องเองหรือนี่ นางจำแผลเป็นที่มือของเขาได้ เพราะคนที่มาเปิดม่านประตูรถม้าในวันนั้นก็มีแผลเป็นแบบนี้ นี่มันอะไรกันไม่อยากจะเชื่อเลย

“อืม บอกเขาว่าข้าจะไป”

“พ่ะย่ะค่ะ” เมื่อชายผู้นั้นกลับไปแล้วอันฉีก็รีบหันมามองหมิงอ๋องทันทีด้วยสีหน้าหวาดวิตก

“ท่านอ๋องหม่อมฉันจำชายผู้นั้นได้ เขาคือคนที่จับหม่อมฉันและองค์หญิงไปในวันนั้นเพคะ”

“อะไรนะ!!” ทุกคนร้องออกมาด้วยความตกใจ

“เขามีแผลเป็นบนมือ หม่อมฉันจำได้อย่างแม่นยำไม่ผิดคนแน่นอนเพคะ”

ทุกคนตกอยู่ในความเงียบด้วยความตกใจเพราะคาดไม่ถึงว่าจะเป็นหยวนอ๋อง แล้วเขาจะจับพวกนางมาทำไม อีกทั้งองค์หญิงก็เป็นหลานของเขา หรือว่ามันมีอะไรนอกเหนือจากนี้ หากเป็นเขาจริง ๆ ก็นึกไม่ออกว่าเขามีเหตุผลอะไรที่ทำเช่นนี้

ชายชราจินเฟยหลางมองอันฉีอย่างครุ่นคิดและพิจารณาก่อนจะเคยขึ้น “เมื่อก่อนหยวนอ๋องเคยชอบมารดาของอันฉีมาก จะเป็นไปได้หรือไม่ว่าเขาเอ่อ…จะชอบอันฉี”

หมิงอ๋องกำหมัดแน่นด้วยความรู้สึกโกรธและไม่พอใจ หากว่าเป็นเช่นนั้นจริง ๆ ถึงเป็นเสด็จอาเขาไม่อาจปล่อยผ่านไปได้ ตาแก่โรคจิตที่ชอบเด็กสาวอย่างนั้นหรือ ในเมื่อเขารู้เช่นนี้แล้วก็ไม่มีทางที่จะปล่อยอันฉีให้คลาดสายตาได้

“แต่ว่าอายุของเสด็จอาเป็นบิดาอันฉีได้เลยนะ” องค์หญิงแย้งขึ้น

“หากเป็นเสด็จอาจริง ๆ เราต้องให้อันฉีระมัดระวังตัวและเพื่อความปลอดภัยของนาง ต้องให้คนคอยคุ้มกันนางตลอดเวลาและอย่าเผยพิรุธว่าเรารู้เรื่องแล้ว” หมิงอ๋องเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“เราไม่ไปตามคำเชิญดีหรือไม่เสด็จพี่” องค์หญิงเอ่ยขึ้นอย่างเป็นกังวลเพราะเป็นห่วงอันฉี

“ข้าตอบรับไปแล้วหากไม่ไปเขาอาจจะสงสัย”

อันฉีครุ่นคิดถึงนิยายทันที ตอนนี้เรื่องราวได้เปลี่ยนไปแล้วโดยสิ้นเชิง เพราะนางหันมาเลือกหมิงอ๋องพระรองของเรื่อง หยวนอ๋องจะมารักมาชอบนางจริงหรือ? ไม่ได้ครอบครองมารดาก็เลยหันมาหาบุตรสาวแทนอย่างนั้นรึ?

นี่มันบ้าไปแล้วแบบนี้ไม่ได้เรียกว่ารักไม่ได้เรียกว่าชอบ แต่เรียกว่าหลงใหลคลั่งไคล้จนผิดปกติคล้ายคนโรคจิต คนประเภทนี้น่ากลัวมากเพราะจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ตนต้องการ