ตอนที่45 เรื่องน่ายินดี

ด้านของขวัญตื่นขึ้นมาในช่วงเช้ามืดของวันใหม่ แม้ร่างกายจะอ่อนล้าจากบทรักเมื่อคืนที่กว่าอีกคนจะยอมปล่อยให้เธอนอนก็เล่นเอาเขาเสร็จไปถึงห้าน้ำ ทำเธอปวดเอวไปหมด แต่กระนั้นแม้ร่างกายจะอ่อนล้าแค่ไหน ทว่าเธอก็ยังตื่นเร็วตามความเคยชินของร่างกาย ซึ่งอีกด้านคนเป็นแม่ก็สภาพไม่ต่างกันเลย

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จของขวัญก็ลงไปช่วยแม่ทำกับข้าวในครัว โดยปล่อยให้อีกคนนอนไป ซึ่งทุกวันก็จะเป็นเช่นนี้มาตลอด เธอจะมาช่วยแม่ทำกับข้าวก่อนจะไปอาบน้ำเตรียมตัวไปเรียน แต่วันนี้ไม่มีเรียนจึงไม่รีบอะไร

แต่เมื่อลงมาในครัวก็เห็นคนเป็นแม่จับๆนวดๆบริเวณเอวของตัวเองคล้ายกับคนปวดเอว ซึ่งไม่ต่างจากเธอในตอนนี้เลย เพราะเธอก็ปวดเอวจากบทรักเมื่อคืน แต่อาการของแม่คงไม่ได้เกิดจากสาเหตุเดียวกับเธอ เธอจึงไม่รอช้าเดินเข้าไปถามแม่ด้วยความเป็นห่วง

“แม่ปวดเอวเหรอคะ ให้หนูนวดให้ไหม”

ด้านเข็มมุกเมื่อได้ยินคำถามของลูกสาวที่ดังมาจากด้านหลังก็ตกใจชะงักนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะทำตัวให้ปกติแล้วหันไปตอบลูก

“ไม่เป็นไรหรอก แม่อายุเยอะแล้วก็แบบนี้แหละ ปวดๆเมื่อยๆเป็นเรื่องปกติ”

สิ้นคำพูดของคนเป็นแม่ ของขวัญก็เข้าไปกอดแม่แล้วเอ่ยพูดออกไปด้วยท่าทีฉอเลาะ ทำเอาคนเป็นแม่เอ็นดูเธอไม่น้อย

“สามสิบแปดเองไม่เห็นจะเยอะเลยค่ะ แม่หนูยังสาวยังสวยอยู่เลย”

“ปากหวานแต่เช้าเลยนะเราเนี่ย”

“ก็แม่หนูสวยจริงๆนี่หน่า”

“เอาล่ะหยุดชมแม่ได้แล้ว อย่ามัวแต่พูดเล่นกันอยู่เลย มาช่วยกันทำกับข้าวให้เสร็จดีกว่า” เมื่อเห็นว่าอีกประเดี๋ยวคนในบ้านจะตื่นแล้ว จึงไม่อยากชวนลูกสาวคุยนานเพราะจะเสียเวลาในการทำกับข้าว ก่อนที่ลูกสาวจะผละกอดออกแล้วพูดอย่างว่าง่าย

“ได้ค่ะ งั้นเดี๋ยวหนูช่วยหั่นผักนะคะ ว่าแต่เช้านี้แม่จะทำเมนูอะไรบ้างเหรอคะ”

จากนั้นเข็มมุกก็ตอบคำถามของลูกสาวไป ก่อนจะช่วยกันทำกับข้าว ระหว่างนั้นก็พูดคุยสนทนากันไปเรื่อยตามประสาแม่ลูก

กระทั่งเวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบๆชั่วโมง คนรักของเด็กสาวและพ่อผู้ให้กำเนิดของเธอเดินเข้ามาในครัวพร้อมกันอย่างมิได้นัดหมาย สองหนุ่มใหญ่จึงหันมองหน้ากันนิ่งๆ ก่อนที่ราเชนทร์จะยักคิ้วกวนๆใส่จอมทัพแล้วเดินเข้าไปหาลูกกับเมีย ส่วนจอมทัพก็เลือกที่จะไม่ใส่ใจกับความกวนบาทาของเพื่อน ก่อนจะเดินไปหาเมียเด็กของตัวเอง แต่แล้วก็ได้เห็นอะไรที่ไม่คิดว่าจะได้เห็น

“เช้านี้ทำอะไรกินเหรอครับคนดี” ราเชนทร์ถามพร้อมกับเข้าไปสวมกอดเข็มมุกจากด้านหลัง ทำเอาเธอสะดุ้งตกใจไม่น้อย ก่อนจะตั้งสติแล้วหันไปตำหนิเขาทันที แต่เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาให้พอได้ยินกันแค่สองคน

“นายทำบ้าอะไรเนี่ย ลูกอยู่ไม่เห็นหรือไง”

ทางด้านของขวัญที่ยืนหน้าเหวอด้วยความตกใจราวกับคนเห็นผี เพียงเพราะเช้านี้คนเป็นพ่อเป็นแม่ปฏิบัติต่อกันไม่เหมือนเดิม ที่ผ่านมาแทบจะไม่พูดกันด้วยซ้ำ แต่วันนี้คนเป็นพ่อกลับกอดแม่ อีกทั้งเมื่อครู่ถ้าเธอได้ยินไม่ผิดคือพ่อเรียกแม่ว่าคนดี งานนี้คนดีก็มาเห็นท่ามีลุ้น ปากบางจึงระบายยิ้มน้อยๆให้กับเหตุการณ์ตรงหน้า ก่อนที่คนเป็นแม่จะหันมาพูดกับเธอ

“ขวัญนายหัวมาแล้วไปตักข้าวเถอะลูก เดี๋ยวแม่ยกกับข้าวเอง”

สิ้นคำพูดของแม่ แทนที่ของขวัญจะทำตามกลับถามถึงเรื่องเมื่อครู่แทนด้วยใบหน้ายิ้มๆ

“ทำไมพ่อถึงกอดแม่ แล้วแม่ก็ยอมให้พ่อกอดด้วย แล้วเมื่อกี้หนูยังได้ยินพ่อเรียกแม่ว่าคนดีอีก ตกลงมันยังไงกันคะ พ่อกับแม่คืนดีกันแล้วเหรอคะ” 

“บอกลูกไปเถอะเข็มว่าเรากลับมาคบกันแล้ว ไม่เห็นต้องปิดบังลูกเลย” ราเชนทร์หันไปพูดกับเข็มมุก ก่อนที่เธอจะหันมาแว้ดใส่เขาทันที

“นายพูดมาขนาดนี้ไม่ต้องให้ฉันบอกแล้วมั้ง”

แต่ไม่ทันที่จะได้มีปากเสียงกันไปมากกว่านี้ ก็ได้ยินลูกสาวถามต่อ ทั้งคู่จึงหันไปมองลูกสาวของพวกเขาทันที

“จริงเหรอคะ พ่อกับแม่คืนดีกันแล้วจริงๆใช่ไหมคะ”

สิ้นคำถามของลูกสาว ก็เป็นเข็มมุกที่เอ่ยตอบ

“จริงลูก แม่กับพ่อเรากลับมาคบกันแล้ว”

ของขวัญได้ยินเช่นนั้นก็กระโดดโลดเต้นเป็นลิงทันทีด้วยความดีใจเป็นที่สุด

“เย้~ พ่อกับแม่คืนดีกันแล้วหนูดีใจที่สุดเลยค่ะ นายหัวพ่อกับแม่หนูดีกันแล้วค่ะ นายหัวดีใจกับหนูไหมคะ” ไม่วายหันไปพูดกับคนรักที่ยืนอยู่ข้างกันพลางเขย่าแขนแกร่งของเขาไปด้วย เธอดีใจจนไม่อยู่นิ่งเลย และตอนนี้ก็เข้าใจได้ทันทีว่าอาการปวดเอวของแม่ สาเหตุคงไม่ต่างจากเธอแน่นอน

ด้านจอมทัพที่ยืนเงียบอยู่นานก็รู้สึกยินดีกับเด็กสาวที่ครอบครัวของเธอกลับมาสมบูรณ์อย่างที่มันควรจะเป็นแล้ว เขาจึงยิ้มให้เธอก่อนจะพูดกับเธอน้ำเสียงอ่อนโยน

“ฉันต้องดีใจกับยัยหนูอยู่แล้วครับ” ไม่พูดเปล่า เลื่อนมืออีกข้างขึ้นมาลูบศีรษะเล็กเบาๆ มองเด็กสาวด้วยสายตารักใคร่เอ็นดู ก่อนจะหันไปมองเพื่อนแล้วยักคิ้วให้เพื่อนหนึ่งทีเป็นการยินดีกับเพื่อนโดยไม่มีคำพูดใดๆออกจากปากเขา

ทางด้านราเชนทร์จึงยักคิ้วกลับไป ก่อนที่ทุกคนในห้องครัวจะได้ยินเสียงคุณนายจันทร์ทิพย์กับนายใหญ่ศรพูดขึ้น

“วันนี้มีเรื่องน่ายินดีอีกแล้วค่ะคุณ”

“นั่นสิ อย่างนี้ต้องฉลอง”

หญิงชายชราพูดกันอย่างรู้สึกยินดีกับเหตุการณ์ตรงหน้า เพราะพวกเขาได้ยืนฟังอยู่สักพักใหญ่แล้ว แต่เลือกที่จะมองอยู่เงียบๆ กระทั่งเห็นว่าเหตุการณ์คลี่คลาย จึงส่งเสียงออกไปให้ลูกๆได้ยินว่าพวกเขายืนอยู่ตรงนี้ด้วย

และหลังจากนั้นมื้ออาหารเช้าในวันนี้ก็ครึกครื้นเป็นพิเศษ อบอวนไปด้วยความสุขของทุกคน...

...

เวลาต่อมา

19:15 น.

เมื่อเวลาล่วงเลยผ่านไปจนมืดค่ำ วันนี้มีเรื่องน่ายินดีก็ต้องมีเหล้าเบียร์มาแจม ทางด้านจอมทัพจึงอาสาเป็นคนไปซื้อเหล้าเบียร์ที่ร้านขายของชำเล็กๆตรงหน้าปากซอย เนื่องจากจะพาเมียเด็กออกไปซื้อขนมด้วย จึงถือโอกาสนี้ไปซื้อเหล้าเบียร์เอง ซึ่งร้านค้าที่ว่ายังคงเปิดอยู่แม้ว่าเวลานี้จะค่ำแล้ว และกว่าจะปิดก็ดึกดื่น ไม่ต่างอะไรกับร้านค้าใหญ่ๆทั่วไป

เมื่อมาถึงร้านจอมทัพก็เดินจับมือเมียเด็กของตนเข้าไปในร้าน ท่ามกลางสายตาของยายนิ่มเจ้าของร้านค้าดังกล่าวและลูกค้าอีกสองสามคนที่มาซื้อของต่างมองพวกเขาทั้งสองคนเป็นตาเดียวกัน เจ้าของร้านอย่างยายนิ่มจึงเอ่ยทักทายทั้งสองออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มตามประสาแม่ค้าที่มีมนุษยสัมพันธ์ดี

“อ้าวนายหัวพาของขวัญมาซื้อหนมเนาะ” (อ้าวนายหัวพาของขวัญมาซื้อขนมเหรอ)

เนื่องจากทั้งคู่พากันมาซื้อขนมบ่อย จนชาวบ้านต่างเห็นกันจนชินตาแล้ว อีกทั้งข่าวลือที่ว่าทั้งคู่คบกัน ชาวบ้านที่รู้ข่าวบ้างก็ยินดีกับพวกเขา บ้างก็ไม่ยินดีละคนอิจฉาจึงนินทาว่าร้ายพวกเขาไปต่างๆนาๆ ทว่าจอมทัพที่ได้ยินเข้าหูมาบ้างว่ามีชาวบ้านบางกลุ่มเอาเขากับเด็กสาวไปนินทาเสียๆหายๆ บ้างก็ว่าเขาเป็นสมพานกินไก่วัด บ้างก็ว่าเด็กสาวอ่อยเขา แต่เขาก็ไม่คิดจะสนใจคำพูดพล่อยๆเหล่านั้น ให้การกระทำเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าเขากับเด็กสาวรักกันอย่างจริงใจ ส่วนเด็กสาวแรกๆเธอก็มีความกังวลกับเรื่องนี้อยู่บ้าง แต่พอเวลาผ่านไปก็เลือกไม่สนใจและปล่อยผ่าน เพราะถือเสียว่าคนเรามีปากก็พูดไปเรื่อย ใครอยากจะพูดอะไรก็พูดไปเถอะ ในเมื่อตอนนี้เธอมีความสุขดี แล้วเรื่องอะไรจะเก็บคำพูดไม่ดีพวกนั้นมาให้บั่นทอนจิตใจตัวเองเปล่าๆ

“อือ เอาเหล้าเบียร์แล้วก็กับแกล้มพวกถั่วกินเล่นอะไรเอามาให้หมด” เมื่อสั่งของที่ต้องการเสร็จ จอมทัพก็หันไปพูดกับเด็กสาวข้างกายน้ำเสียงอ่อนโยน

“ยัยหนูอยากกินอะไรไปหยิบมาเลยครับ” ท่ามกลางลูกค้าในร้านที่มองอยู่ขณะพูดซุบซิบกันไม่หยุดปาก ทว่าเขาก็ไม่ได้สนใจใครนอกจากเด็กสาวข้างกายของเขาคนเดียว

“ค่ะ” ของขวัญพยักหน้าตอบด้วยใบหน้ายิ้มๆก่อนที่อีกคนจะปล่อยมือเธอแล้วปล่อยให้เธอเดินไปเลือกขนมในร้านที่อยากกิน ระหว่างที่เดินเลือกขนมอยู่ก็ถูกสายตาคู่คมของเขามองมาตลอด ทำเอาเธอเขินไม่น้อยแต่ก็ชำเลืองมองเขากลับเป็นระยะๆ โดยเลือกที่จะไม่สนใจสายตาอีกด้านของชาวบ้านที่มาซื้อของ เพราะเธอชินกับอะไรแบบนี้เสียแล้ว

กระทั่งเลือกขนมเสร็จ ของขวัญจึงเดินหอบเอาขนมที่เลือกมาไปวางบนโต๊ะคิดเงินหน้าร้านที่มียายนิ่มกำลังคิดเงินค่าเหล้าเบียร์และกับแกล้มกินเล่นจำพวกถั่วต่างๆอยู่ โดยมีคนรักของเธอยืนอยู่หน้าโต๊ะ ก่อนจะได้ยินยายนิ่มเอ่ยถามเธอ

“ยายเห็นซื้อทีลุยๆ กินเหม็ดเนาะนุ้ย” (ยายเห็นซื้อทีเยอะๆ กินหมดเหรอลูก)

สิ้นคำถามของยายนิ่มที่ของขวัญฟังไม่ค่อยเข้าใจ เธอจึงหันไปมองคนตัวโตข้างๆตาแป๋วเพราะต้องการคำแปลจากเขา ด้านจอมทัพเห็นเช่นนั้นก็เข้าใจได้ทันที ปากหนาจึงระบายยิ้มบางๆออกมาด้วยความเอ็นดูเมียเด็กของตนที่มองมาตาแป๋วราวกับลูกแมวน้อยกำลังสงสัย ก่อนที่เขาจะเอ่ยแปลให้เธอฟัง

“ยายนิ่มถามว่ายัยหนูกินหมดเหรอ เห็นซื้อทีละเยอะๆ”

“อ๋อ~” เมื่อเข้าใจแล้วของขวัญจึงหันไปเอ่ยตอบยายนิ่มทันทีด้วยใบหน้ายิ้มๆ

“กินหมดค่ะยาย”

ก่อนที่ยายนิ่มจะพูดต่อด้วยใบหน้ายิ้มๆเช่นกัน เพราะรู้สึกเอ็นดูในความน่ารักของเด็กสาวตัวเล็กตรงหน้า

“เห็นตัวเอียดๆกินเก่งเหมือนกันนะ” (เห็นตัวเล็กๆกินเก่งเหมือนกันนะ)

“ตัวเอียดๆ” ของขวัญพูดทวนคำของยายนิ่มที่เธอฟังไม่เข้าใจอีกแล้ว ก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มของคนตัวโตข้างๆเอ่ยแปลให้เธอเข้าใจ เธอจึงหันไปฟังเขา

“หมายถึงตัวเล็กๆน่ะ”

“อ๋อ~” เมื่อเข้าใจแล้วจึงหันไปพูดกับยายนิ่มต่อด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเช่นเดิม

“ใครๆก็พูดแบบนี้ค่ะ บอกว่าหนูตัวเล็กแต่กินเก่งมาก”

“กินเก่งแค่ขนมน่ะสิ ข้าวปลาไม่เห็นจะกินเท่าไหร่”

เมื่ออีกคนพูดขัดคอขึ้นมา ของขวัญจึงทำหน้ามุ่ยใส่เขาทันที เพราะมันคือความจริงที่เธอเถียงไม่ออก ทำเอาอีกคนที่มองอยู่เอ็นดูไม่น้อย อยากจะจับเธอฟัดแก้มเสียตรงนี้ให้สมกับความน่ารักของเธอ แต่ทว่าสถานที่มันไม่เหมาะจึงต้องข่มใจเอาไว้ ขณะเดียวกันยายนิ่มก็คิดเงินค่าของทั้งหมดเสร็จพอดี จอมทัพจึงเอ่ยบอกกับเด็กสาวไป

“ยัยหนูไปนั่งรอฉันในรถก่อนเดี๋ยวฉันถือของไปเอง”

“เดี๋ยวหนูช่วยค่ะ”

“อย่าดื้อ ไปนั่งรอในรถ” เพราะไม่อยากให้เธอต้องเหนื่อยจึงพูดย้ำอีกครั้งประหนึ่งเป็นคำสั่ง น้ำเสียงดุเล็กน้อย

ด้านของขวัญที่ไม่อยากให้มากความเพราะเห็นว่าอีกคนเริ่มดุ เธอจึงยอมทำตามแต่โดยดี

“ก็ได้ค่ะ” จากนั้นเธอก็เดินไปนั่งรอเขาในรถ ด้านจอมทัพจึงจัดการทยอยขนของที่ซื้อไว้ขึ้นท้ายกระบะ เพราะไม่อาจขนไปในคราวเดียวได้ เนื่องจากเบียร์เป็นลังอีกทั้งน้ำแข็งถุงใหญ่ ไหนจะมีเหล้าและขนมของเด็กสาวด้วย ต่อให้แข็งแรงแค่ไหนแต่เขาก็มีเพียงสองมือเท่านั้น กระทั่งขนของเสร็จก็กลับเข้าไปในรถ ก่อนจะขับรถพาเด็กสาวกลับบ้าน ที่ป่านนี้ทุกคนคงเตรียมตั้งวงนั่งรออยู่หน้าบ้านแล้ว...