تسجيل الدخولจ้าวฉงซานกำมือแน่น เขาลุกขึ้นยืนกำลังจะก้าวออกจากรถเข็น ทว่าเ
ตอนที่ 41 ป้ายทองที่หายไป"หนิงเอ๋อร์เจ้าไปหยิบป้ายทองให้ข้าทีเถอะ ทางชายแดนด่านเหนือมีปัญหาอีกแล้ว เห็นทีข้าคงจะต้องส่งกองกำลังล่วงหน้าไปก่อน"พ่อบ้านเฉินเข็นรถเข็นจ้าวฉงซานเข้ามาอย่างหน้าเคร่งเครียด เมื่อสักครู่คนจากในวังเข้ามารายงานว่าสถานการณ์ชายแดนทางเหนือเกิดการเคลื่อนไหวบางสิ่ง กัวหลี่หนิงเบิกตากว้างนางรีบถลาลงไปนั่งคุกเข่าเกาะขาสวามีเอาไว้และเงยหน้าขึ้นมอง"ตายจริง แล้วท่านอ๋องจะไปด้วยได้อย่างไร ขาท่าน..." น้ำเสียงที่ฟังดูห่วงใยและอ่อนโยนนั้นหากเป็นเมื่อก่อนท่านอ๋องผู้ไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมสตรีคงต้องตกลงไปในหลุมพรางนั้นอย่างแน่นอน"ไม่เป็นอันใดหรอกข้าแค่นั่งบัญชาการอยู่ที่กระโจม ไม่ได้ออกไปรบด้านนอก เจ้าไปหยิบให้ข้าหน่อย เรียกเทียนเย่าเข้ามาหาข้าด้วย" มือหนายื่นลงไปลูบศีรษะอย่างอ่อนโยน เจือแววรักใคร่และเอ็นดูอย่างเหลือล้น"เพคะ"กัวหลี่หนิงพยักหน้าทั้งดวงตาหงส์ยังคลอเคล้าไปด้วยหยาดน้ำตา แลดูน่าทะนุถนอมเสียเหลือเกิน นางผละตัวลุกขึ้นและเดินออกไปอย่างรีบร้อนเมื่อพ้นหน้าสวามีสีหน้าแววตาสะใจก็เปิด
ตอนที่ 39 ท่านอ๋องจะเชื่อผู้ใดกันกัวหลี่หนิงแต่งเข้าจวนอ๋องมาก็ร่วมสามเดือนแล้ว จ้าวฉงซานก็ยังไม่ได้เข้าหอกับนางเลยสักครั้ง แต่เขากลับไปหลับนอนกับซุนฮวาที่ตำหนักท้ายจวนบ่อย ๆ แต่ก็ไม่เคยที่จะนอนค้างจนสว่างเลยเช่นกัน กัวหลี่หนิงไม่มีปัญหาหรือติดใจอะไรกับการที่ไม่ได้เข้าหอกัน เพราะนางเองก็ไม่ได้พึงพอใจจ้าวฉงซานที่พิการขาเดินไม่ได้อยู่แล้ว สิ่งที่นางต้องการทำตอนนี้ก็คือการทำให้จ้าวฉงซานตายใจเหมือนเช่นที่ผ่านมา นางได้ข้อเสนอจากท่านตาหากสิ่งที่ท่านตาทำสำเร็จ นางจะได้เป็นพระมารดาของแผ่นดิน ยิ่งใหญ่กว่าคนทั้งปวงจะไม่มีผู้ใดกล้าวางอำนาจใส่นางได้อีก และคนที่นางจะกำจัดเป็นคนแรกก็คือซุนฮวาและองค์ฮองเฮาฟางหรงนั่นอย่างไร ต้องขอบคุณการดูหมิ่นเหยียดหยามนางในวันนั้นของฮองเฮา ไม่เช่นนั้นนางก็คงจะคิดไม่ได้ในวันนี้ หากวันหนึ่งนางขึ้นสูงสุดฟ้า ใครจะกล้ามีปัญหากับนางอีก กัวหลี่หนิงลอบยิ้มในใจ ทว่าเมื่อหันไปก็เห็นว่าจ้าวฉงซานกำลังถือบางสิ่งเอาไว้ แต่เมื่อเพ่งมองดี ๆ แล้วนางก็เห็นว่าของสิ่งนั้นคืออะไร ในใจก็อดจะตื่นเต้นไม่ได้"ท่านอ๋องเพคะนั่นคือสิ่งใดหรือ" จ้าวฉงซ
ตอนที่ 40ขอพรจ้าวฉงซานกำมือแน่น เขาลุกขึ้นยืนกำลังจะก้าวออกจากรถเข็น ทว่าเทียนเย่ากลับบังอาจขวางหน้าเอาไว้เสียก่อน ท่านอ๋องหนุ่มหลับตาลงสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะกระโดดขึ้นหลังคาไปด้วยโทสะ ทิ้งให้เทียนเย่าต้องรีบเอารถเข็นเจ้าปัญหาหลบพระชายารองที่กำลังเดินออกมาหลายวันผ่านไปกัวหลี่หนิงใส่ใจสวามีมากกว่าเดิมอีกหลายเท่าเช่นว่านางพูดสิ่งใดท่านอ๋องก็จะว่าตามนั้น ซุนฮวาเห็นว่าท่านอ๋องไม่ได้มาหาตนเองหลายวันแล้ว นางจึงยกยาไปให้ที่ห้องก็เห็นหลี่หนิงกำลังป้อนอาหาร เอาอกเอาใจไม่ห่าง จ้าวฉงซานมองนางเพียงแค่แวบเดียวเท่านั้น นางจึงเข้าใจว่าน้องสาวนางคงจะนำเรื่องไปเป่าหูของสวามีเช่นเดิม และหลังจากนั้นนางก็คงจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม ซุนฮวาจำได้ว่าฮองเฮาเคยบอกว่าจะหาตัวคนวางยานางกับท่านอ๋องให้ได้ และเมื่อรู้แน่ชัดว่านางหาได้ว่าใครเป็นผู้ลงมือทำฮองเฮาจะให้นางเลือกว่า นางจะอยู่ที่จวนอ๋องนี่หรือไม่ เช่นนั้นตอนนี้นางสามารถถามฮองเฮาได้หรือไม่นะ ไม่รู้ป่านนี้ฮองเฮาจะหาคนร้ายเจอหรือยังนางไม่อยากมาทนเห็นภาพเช่นนี้อีกต่อไปแล้ว หากจะว่านางใจแคบไม่อยากเห็นสว
ตอนที่ 38 ต่างก็มีสวามีคนเดียวกัน"คารวะพระชายารองเพคะ" กัวหลี่หนิงเดินกรีดกรายเข้ามายังตำหนักท้ายจวน มาถึงก็นั่งลงบนเก้าอี้วางมาดเหมือนกับว่าตนเองเป็นพระชายาที่ได้รับความรักจากสวามีแต่เพียงผู้เดียว"เจ้ามาหาข้าหรือ" ซุนฮวาพยักหน้าให้จิ้นผิงกับเสี่ยวอี้ยกสำรับไปให้จ้าวฉงซานที่ตำหนักก่อน เดี๋ยวนางจะตามไป เพราะเห็นว่าพระชายารองมาหาที่ตำหนักอาจจะมีธุระที่ต้องพูดคุยกับนางก็เป็นได้"เดี๋ยว!!! นั่นสำรับอาหารของท่านอ๋องหรือ"กัวหลี่หนิงยื่นแขนออกไปขวางจิ้นผิงกับเสี่ยวอี้เอาไว้ สาวใช้ทั้งสองหยุดลงและหันไปมองหน้าพระชายาตนเอง กัวหลี่หนิงลุกขึ้นยืนและเดินไปตรงหน้าทั้งสองนางเปิดสำรับอาหารดูทุกอย่าง ก่อนจะเคาะพัดลงบนฝ่ามือเหมือนกำลังใช้ความคิด"พี่หญิงท่านพ่อบอกหรือไม่ว่าให้ท่านดูแลข้าให้ดี อย่างไรเสียเราก็เป็นพี่น้องกัน หากเพราะไม่ใช่พี่หญิงวางแผนชั่วช้าในวันนั้น ป่านนี้ข้าก็คงจะได้เป็นพระชายาเอก ไม่ต้องเป็นรองใครท่านละอายบ้างหรือไม่"ซุนฮวาเชิดหน้าขึ้น นางมองน้องสาวต่างมารดาอย่างไม่พอใจเช่นกัน เห็นนางเงียบเช่นนี้ไม่ใช่เพราะนางกลัว นางแค่อยากอยู่อย่างสงบไม่ต้องการมีปัญหากับผู้ใด เพียงแค่นี้ก็ไม่
ตอนที่ 37 ท่านอ๋องขาของท่านซุนฮวานอนตัวเกร็งเมื่อมือหนาเลื่อนขึ้นมาจับที่หน้าอกกลม อาจเพราะนางเพิ่งตื่นนอนจึงตั้งตัวไม่ทัน นางไม่ได้ต่อต้านแต่ก็ไม่ได้ให้ความร่วมมือเท่าที่ควร"ข้าทำไม่นาน ได้หรือไม่" จ้าวฉงซานเหมือนจะรู้ว่าพระชายาไม่อยาก ทว่าเขาห้ามตัวเองไม่ได้แล้ว ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดที่ลำคอระหง ซุนฮวาเชิดหน้าขึ้นและเอียงคอให้สวามีได้จูบไซ้ลงที่ซอกคอขาว"หม่อมฉัน...แล้วแต่ท่านอ๋องเพคะ...อ๊ะ..."ใบหน้าหวานก้มลงอย่างเขินอายเสียงหวานเอ่ยสะดุดเพราะนิ้วร้ายขยับลงไปที่กลางกาย"อ้าขาออกพระชายาของข้า" เหมือนมีมนตร์สะกดซุนฮวาอ้าขาออกกว้างตามที่จ้าวฉงซานสั่งอย่างไม่อาจขัดขืนท่านอ๋องหนุ่มปลดอาภรณ์ออกจากร่างอรชรจนหมดไปตอนไหนไม่ทราบ ซุนฮวายังไม่ทันได้หายมึนงง ก็ต้องเบิกตากว้าง นางชันตัวขึ้นใช้ข้อศอกแขนยันกับเตียง ก้มหน้าลงไปก็เห็นเพียงผมยาวของสวามีที่กำลังมุดหน้าลงที่กลีบบุปผา ลิ้นเย็นชื้นตวัดลงไปที่ติ่งไตสีหวาน"อ้าส์...ท่านอ๋อง...อย่าเพคะ...อย่าทำเช่นนี้...อื้ม..." ซุนฮวาทิ้งตัวลงไปนอนบนเตียง หน้าอกแอ่น
ตอนที่ 36 แผนการสกุลหลิวไม่ทันได้มาตามนัดของหลานเขยผู้สูงศักดิ์ฮูหยินผู้เฒ่าของสกุลกัวก็นอนตายตาค้างอยู่ในห้องนอนตนเอง วันเดียวกันนั้นจ้าวฉงซานพาพระชายาทั้งสองกลับไปคำนับศพท่านย่าของนางเป็นครั้งสุดท้าย กัวหลี่หนิงรังเกียจที่จะต้องคอยเข็นรถของสวามีพิการ นางจึงผลักหน้าที่นี้ไปให้พระชายาเอกอย่างซุนฮวา จ้าวฉงซานไม่พูดสิ่งใดปล่อยให้กัวหลี่หนิงได้คิดว่าตนเองฉลาดล้ำอยู่แต่เพียงผู้เดียว"ท่านอ๋อง...พี่หญิง...หนิงเอ๋อร์ขอออกไปหาท่านแม่ได้หรือไม่เพคะ เห็นสาวใช้บอกว่าท่านแม่เป็นลมตั้งแต่เมื่อเช้าหนิงเอ๋อร์รู้สึกเป็นห่วงเป็นอย่างมาก" จ้าวฉงซานก้มหน้าลงไปมองใบหน้าที่อ่อนหวานของกัวหลี่หนิงที่นั่งเกาะขาเขาอยู่ตรงหน้ารถเข็น"ไปเถอะ เจ้าช่างกตัญญูนัก"ท่านอ๋องหนุ่มยกมือขึ้นไปลูบศีรษะของพระชายารองอย่างอ่อนโยน ซุนฮวาเสตามองไปทางอื่น เห็นเพียงแค่นี้นางก็ปวดใจแล้วหรือ ก่อนหน้านั้น ไม่ใช่ท่านย่าได้สอนนางแล้วไม่ใช่หรือ สตรีที่ดีต้องไม่มีความริษยา ยิ่งนางเป็นถึงพระชายาเอก จะต้องรู้จักแบ่งปันสามีกับภรรยารอง ช่วยกันดูแลสวามีและดูแลจวนให้ดี ไม่ให้สวามีได้หนักใ







