ตอนที่ 15 พลิกวิกฤตเป็นโอกาส

ท่ามกลางเสียงหวีดร้องและกลิ่นคาวเลือดที่ยังเจือจางอยู่ในอากาศของตำหนักจิ่งเหริน หลินชิงเยียนเดินออกมาด้วยท่วงท่าที่สง่างามทว่าเยือกเย็น แสงแดดยามบ่ายที่ฉาบลงบนอาภรณ์สีขาวของนางทำให้ดูราวกับนางเซียนผู้ไร้ราคี ทว่าในใจของนางกลับกำลังคำนวณหมากกระดานต่อไปอย่างรวดเร็ว

"พระสนมเพคะ... ฉินกุ้ยเฟยพ่ายแพ้แล้ว เหตุใดท่านจึงดูไม่ยินดีเท่าที่ควร?" ชุ่ยเอ๋อร์กระซิบถามขณะประคองแขนเดินเลี่ยงออกมาจากฝูงชน

"การล้มฉินกุ้ยเฟยเป็นเพียงการถอนวัชพืชที่ขวางทาง แต่รากเหง้าของปัญหาคืออำนาจของตระกูลขุนนางเก่า" ชิงเยียนหยุดเดินใกล้สระบัวที่ครั้งหนึ่งนางเคยตกน้ำ "ฝ่าบาททรงพิโรธหนัก และความพิโรธนั้นคือดาบสองคม หากข้าจัดการไม่ดี ความผิดของเยี่ยฉืออาจจะลามมาถึงตระกูลหลินและตัวข้าด้วย"

ณ ห้องทรงอักษรหลวง

เซียวจื่อเซียนประทับอยู่ท่ามกลางกองฎีกาที่ถูกกวาดกระจัดกระจาย แววตาของมังกรบัดนี้เต็มไปด้วยความโดดเดี่ยวและรุ่มร้อน พระองค์ทรงรู้สึกเหมือนถูกหักหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากคนที่พระองค์เคยให้ความไว้วางใจ

"ฝ่าบาท... หลินเหรินขอเข้าเฝ้าเพคะ" เสียงขันทีประกาศ

"ให้นางเข้ามา"

ชิงเยียนก้าวเข้ามาในห้อง นางไม่ได้แสดงท่าทีผู้ชนะ แต่กลับถือถาดน้ำแกงรากบัวอุ่นๆ เข้ามาวางเบื้องหน้าพระพักตร์อย่างเงียบเชียบ นางทรุดเข่าลงหมอบราบกับพื้นโดยไม่เอ่ยคำใด

"เจ้ามาทำไม? มาดูผลงานของเจ้าที่ทำให้วังหลังปั่นป่วนงั้นหรือ?" ฮ่องเต้ตรัสเสียงเย็น ทว่าแฝงความเหนื่อยล้า

"หม่อมฉันมาเพื่อรับโทษเพคะ" ชิงเยียนเงยหน้าขึ้น แววตาคลอน้ำตา "ในฐานะน้องสาวที่มิอาจอบรมพี่สาวให้ดี จนนางกล้าสมคบคิดลวงเบื้องสูง และในฐานะสนมที่ทำให้พระองค์ต้องทรงเสียพระทัยกับความจริงที่เจ็บปวด หม่อมฉันสมควรตายเพคะ"

เซียวจื่อเซียนชะงัก พระองค์ทรงมองสตรีที่หมอบอยู่แทบเท้า ความโกรธที่เคยมีต่อเยี่ยฉือพลันอ่อนแสงลงเมื่อเห็นความภักดีของชิงเยียน "เยี่ยฉือทำผิด นางย่อมต้องรับกรรม แต่เจ้า... เจ้าคือคนที่เปิดหูเปิดตาข้า"

"ฝ่าบาท... ตระกูลฉินล่มสลายลง อำนาจทางการทหารและขุนนางฝ่ายเดิมย่อมสั่นคลอน" ชิงเยียนลุกขึ้นขยับเข้าไปใกล้ พลางกุมพระหัตถ์ที่สั่นเล็กน้อยของพระองค์ไว้ "นี่คือโอกาสเพคะ... โอกาสที่พระองค์จะทรงกวาดล้างขุนนางที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อแผ่นดิน และสถาปนาอำนาจใหม่ที่ขึ้นตรงต่อพระองค์เพียงผู้เดียว"

"เจ้าหมายความว่าอย่างไร?"

"ทรงใช้เหตุการณ์ 'ครรภ์ทิพย์' และจดหมายของเยี่ยฉือ เป็นชนวนในการตรวจสอบบัญชีทรัพย์สินของขุนนางทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องเพคะ ใครที่เคยรับเงินจากตระกูลฉินหรือตระกูลเซี่ย ให้จัดการถอนรากถอนโคนเสีย และในส่วนของจวนโหวตระกูลเซี่ย... หม่อมฉันขอเสนอให้ทรง 'ยึดบรรดาศักดิ์' คืน แทนการประหารชีวิตยกครัวเพคะ"

เซียวจื่อเซียนขมวดคิ้ว "ทำไมเจ้าถึงอยากไว้ชีวิตพวกนั้น?"

"เพราะการตายมันง่ายเกินไปเพคะฝ่าบาท" ชิงเยียนยิ้มบางๆ ที่ดูเย็นเยียบ "การให้คนพยศอย่างเยี่ยฉือและตระกูลเซี่ยต้องอยู่อย่างสามัญชนที่ไร้เงินทองและเกียรติยศ ต้องดิ้นรนหาเช้ากินค่ำท่ามกลางสายตาดูถูกของชาวเมือง... นั่นคือการลงโทษที่เจ็บปวดกว่าความตายหลายเท่าเพคะ"

ฮ่องเต้จ้องมองชิงเยียนเนิ่นนาน ก่อนจะระเบิดเสียงสรวลออกมา "ชิงเยียน... เจ้าช่างร้ายกาจนัก เจ้าไม่เพียงแต่ช่วยข้ากวาดล้างศัตรู แต่เจ้ายังรู้วิธีทรมานคนให้ตายทั้งเป็นได้แนบเนียนที่สุด"

วันรุ่งขึ้น ณ หน้าประตูวังหลวง

ราชโองการสายฟ้าแลบถูกประกาศออกมาทั่วเมืองหลวง

"ฉินกุ้ยเฟยต้องโทษประหารด้วยผ้าขาว ตระกูลฉินถูกเนรเทศไปชายแดนตลอดชีวิต ส่วนจวนโหวตระกูลเซี่ยมีความผิดฐานแทรกแซงกิจการวังหลัง ให้ถอดถอนบรรดาศักดิ์โหว ยึดทรัพย์สินเข้าหลวงทั้งหมด และเนรเทศสมาชิกทุกคนออกไปอยู่นอกเขตกรงขังเมืองหลวงในฐานะสามัญชน!"

หลินเยี่ยฉือถูกลากออกมาจากคุกหลวงในสภาพที่ผมเผ้ายุ่งเหยิง ชุดหรูหราที่นางเคยสวมใส่บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยผ้าป่านเนื้อเลว นางถูกผลักให้ออกมานอกประตูวังพร้อมกับเซี่ยจวินและเหล่าฮูหยินเซี่ยที่บัดนี้สภาพไม่ต่างจากขอทาน

"ชิงเยียน! นังน้องสารเลว! ข้ารู้ว่าเป็นฝีมือเจ้า!" เยี่ยฉือกรีดร้องพลางพยายามจะวิ่งกลับเข้าไปในวัง แต่ถูกทหารยามใช้ด้ามหอกผลักล้มลง

"หยุดบ้าได้แล้วเยี่ยฉือ!" เซี่ยจวินตวาดนางด้วยความรังเกียจ "เพราะเจ้า... เพราะความริษยาโง่ๆ ของเจ้าทำให้ตระกูลข้าต้องล่มจม! นับแต่นี้ไปอย่ามาเรียกข้าว่าสามีอีก!"

เหล่าฮูหยินเซี่ยที่เคยหยิ่งยโส บัดนี้เอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญซบลงกับพื้นดิน "วาสนาข้า... ความยิ่งใหญ่ของข้าพังพินาศหมดแล้ว!"

ในจังหวะนั้นเอง เสลี่ยงหรูหราของพระสนมชั้นสูงก็เคลื่อนผ่านประตูวังออกมา ชิงเยียนสั่งให้หยุดเสลี่ยงแล้วเลิกม่านขึ้นมองดูพี่สาวที่หมอบอยู่แทบเท้า

"พี่หญิง... ลำบากท่านแล้ว" ชิงเยียนเอ่ยเสียงเรียบ "ท่านอยากได้ตำแหน่งฮูหยินโหวจนตัวสั่น บัดนี้ท่านก็ได้เป็น 'เมียชาวบ้าน' สมใจแล้วนะเพคะ"

"ชิงเยียน! ข้าจะฆ่าเจ้า!" เยี่ยฉือจะกระโจนใส่ แต่ถูกองครักษ์ขวางไว้

"เจ้าฆ่าข้าไม่ได้หรอกเยี่ยฉือ เพราะเจ้าไม่มีแม้แต่เงินจะซื้อข้าวกินด้วยซ้ำ" ชิงเยียนโยนถุงเงินเล็กๆ ที่มีเพียงเศษเบี้ยไม่กี่เหรียญลงบนพื้น "นี่คือความเมตตาสุดท้ายจากน้องสาว... จงใช้มันประทังชีวิตในกระท่อมท้ายทุ่งที่ข้าจัดไว้ให้เถิด รสชาติของความยากลำบากที่ข้าเคยเจอ ท่านจะได้ลิ้มรสเดียวนั้นไปจนตาย"

เสลี่ยงเคลื่อนจากไป ทิ้งให้เยี่ยฉือกรีดร้องอย่างเสียสติท่ามกลางสายตาดูแคลนของชาวบ้านที่พากันขว้างปาเศษอาหารใส่ "คนทรยศแผ่นดิน"

คืนนั้น ณ ตำหนักฉีเสียง

ฮ่องเต้เซียวจื่อเซียนเสด็จมาหาชิงเยียนพร้อมกับรอยยิ้มที่หาได้ยาก พระองค์ทรงยกมือนางขึ้นมาจุมพิต "วันนี้ข้าจัดการขุนนางฝ่ายตระกูลฉินไปได้เกือบครึ่งราชสำนัก แผ่นดินเริ่มสะอาดขึ้นเพราะเจ้าจริงๆ"

"หม่อมฉันเพียงแต่ทำหน้าที่ 'หมาก' ที่ดีเพคะ"

"ไม่... เจ้าไม่ใช่หมาก" เซียวจื่อเซียนโอบกอดนางจากเบื้องหลัง "เจ้าคือ 'ราชินี' ของข้า ชิงเยียน... ข้าตัดสินใจแล้ว ตำแหน่ง 'หวงกุ้ยเฟย' ที่ว่างลงนี้ ข้าจะมอบให้เจ้า และเมื่อใดที่ข้าจัดการรากฐานได้มั่นคง... เจ้าคือคนเดียวที่จะนั่งเคียงคู่ข้าบนบัลลังก์หงส์"

ชิงเยียนซบลงกับอกของมังกร นางมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นดวงจันทร์ที่สว่างไสวที่สุดในรอบปี ชาติก่อนนางถูกเหยียบย่ำจนตายท่ามกลางความอัปยศ แต่ชาตินี้... นางกำลังจะกลายเป็นสตรีที่ทรงอำนาจที่สุดในใต้หล้า

และบทเรียนที่นางมอบให้พี่สาว... มันเป็นเพียงแค่การเริ่มต้นของการล้างแค้นที่หอมหวานที่สุดเท่านั้นเอง