ตอนที่ 16 ความพ่ายแพ้ของนางพญา

บรรยากาศภายในตำหนักฉีเสียงในยามเย็นวันนี้ดูขรึมขลังกว่าทุกวัน แสงอาทิตย์อัสดงสีส้มจัดอาบชโลมยอดหลังคากระเบื้องเคลือบจนดูราวกับถูกชุบด้วยทองคำแท้ หลินชิงเยียนนั่งสงบนิ่งอยู่ในฉลองพระองค์สีแดงเข้มปักลายโบตั๋นด้วยดิ้นทองนูนเด่น ซึ่งเป็นชุดสำหรับตำแหน่ง "หวงกุ้ยเฟย" ที่พระองค์เพิ่งได้รับสถาปนาอย่างเป็นทางการเมื่อเช้านี้

ทว่าสิ่งที่อยู่ในมือของนางกลับไม่ใช่ราชโองการอันทรงเกียรติ แต่นางกำลังจ้องมอง "จดหมายลาตาย" ของฉินกุ้ยเฟยที่ถูกส่งมาจากคุกหลวง

"พระนางไม่ยอมดื่มยาพิษหรือชุ่ยเอ๋อร์?" ชิงเยียนเอ่ยถามเสียงเรียบ

"เพคะหวงกุ้ยเฟย... อดีตกุ้ยเฟยทรงเสียสติไปแล้ว นางกรีดร้องว่านางคือเมียเอกของฝ่าบาท และจะไม่มีวันยอมตายด้วยน้ำมือของลูกอนุนอย่างพระนางเพคะ" ชุ่ยเอ๋อร์รายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

ชิงเยียนลุกขึ้นยืนช้าๆ "ในเมื่อนางไม่ยอมเดินไปหาความตาย... ข้าก็จะไปส่งนางด้วยตัวเอง"

ณ ห้องขังลับในเขตพระราชฐานชั้นใน

สถานที่แห่งนี้มืดมิด อับชื้น และอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความตาย ฉินกุ้ยเฟยที่บัดนี้เหลือเพียงชื่อ "ฉินซื่อ" นั่งกอดเข่าอยู่บนกองฟาง ชุดสีขาวมอมแมมขาดวิ่น ผมเผ้าที่เคยเกล้าเป็นทรงหงส์รำแพนบัดนี้ยุ่งเหยิงราวกับรังนก

เมื่อเสียงฝีเท้าหนักแน่นและกลิ่นหอมของกำยานกฤษณาดังใกล้เข้ามา ฉินซื่อค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แววตาของนางวาวโรจน์ด้วยความแค้นเมื่อเห็นชิงเยียนยืนอยู่หน้ากรงขัง

"เจ้า... นังชั้นต่ำ!" ฉินซื่อพุ่งเข้าหาลูกกรงพลางใช้มือที่เล็บหักกร่อนตะเกียกตะกาย "เจ้าขโมยทุกอย่างไปจากข้า! เจ้าใช้มารยาหลอกลวงฝ่าบาท!"

ชิงเยียนมองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาเวทนา นางโบกมือให้เหล่าทหารยามออกไปข้างนอก "พี่หญิงฉิน... ท่านยังไม่เข้าใจอีกหรือ? สิ่งที่พรากทุกอย่างไปจากท่านไม่ใช่ข้า... แต่คือความ 'อำมหิต' ที่ท่านใช้เป็นบันไดก้าวขึ้นสู่อำนาจต่างหาก ท่านฆ่าสนมไปกี่คน? ท่านทำลายเด็กในครรภ์ที่บริสุทธิ์ไปกี่ชีวิตเพื่อให้ตัวเองเป็นหนึ่ง?"

"ข้าทำเพื่อความอยู่รอด! ในวังแห่งนี้ถ้าไม่ฆ่าเขาก็ถูกเขาฆ่า!" ฉินซื่อคำราม "แล้วเจ้าล่ะชิงเยียน? เจ้าสะอาดนักหรือไง? เจ้าเองก็วางแผนทำลายข้าไม่ต่างกัน!"

"ข้าไม่เคยบอกว่าข้าเป็นคนดี" ชิงเยียนก้าวเข้าไปชิดลูกกรง แววตาของนางเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง "แต่ข้าไม่เคย 'สร้างเรื่องลวง' เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ข้าไม่ได้เป็น... ข้าไม่ได้ใช้ท้องที่ว่างเปล่ามาหลอกหลวงหัวใจของบุรุษที่โหยหาความรักอย่างฝ่าบาท"

คำพูดนั้นเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงจุดตายของฉินซื่อ นางทรุดลงกับพื้นพลางหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ความรักงั้นหรือ? เจ้าคิดว่าฝ่าบาทรักเจ้าจริงๆ หรือไง? เขารักแต่อำนาจ! วันหนึ่งเขาก็จะทำกับเจ้าเหมือนที่ทำกับข้า!"

"อาจจะจริง... แต่ในวันที่ข้าล้ม ข้าจะไม่มีวันล้มอย่างน่าสมเพชเหมือนท่าน" ชิงเยียนส่งสัญญาณให้นางกำนัลยกถาดที่มี "ผ้าขาว" และ "เหล้าพิษ" เข้ามาวาง

"ฝ่าบาททรงเมตตา ให้ท่านเลือกวิธีตายที่สง่างามที่สุด... ท่านควรจะขอบคุณข้าที่ช่วยขอร้องให้พระองค์ไม่ประหารเจ็ดชั่วโคตรของตระกูลฉิน แต่เหลือไว้เพียงการเนรเทศ"

ฉินซื่อจ้องมองขวดเหล้าพิษด้วยร่างกายที่สั่นเทา ความอวดดีที่มีมาทั้งชีวิตพังทลายลงในพริบตาเมื่อความตายอยู่ตรงหน้า "ไม่... ข้ายังไม่อยากตาย... ชิงเยียน ข้าขอโทษ! ข้ายอมเป็นวัวเป็นควายให้เจ้าใช้ แต่อย่าฆ่าข้าเลย!"

ชิงเยียนเบือนหน้าหนี "ท่านแพ้แล้ว พี่หญิงฉิน... แพ้ทั้งในเกมอำนาจและแพ้ในความเป็นมนุษย์ จงไปใช้กรรมในนรกเถิด"

พูดจบชิงเยียนก็เดินออกจากห้องขังโดยไม่หันกลับไปมองอีก เสียงกรีดร้องสุดท้ายของอดีตนางพญาผู้ยิ่งใหญ่ค่อยๆ เงียบหายไปพร้อมกับเสียงสะอื้นที่ขาดช่วง... ปิดตำนานกุ้ยเฟยผู้กุมอำนาจวังหลังมานับสิบปี

ณ กระท่อมร้างท้ายทุ่ง (เขตชานเมืองหลวง)

ในขณะเดียวกัน หลินเยี่ยฉือกำลังนั่งมองมือที่พุพองและเล็บที่ดำคล้ำจากการขุดดินหาเผือกหาหัวมัน นางและเซี่ยจวินต้องอาศัยอยู่ในกระท่อมที่มุงด้วยฟาง ผนังดินมีรอยร้าวและลมหนาวพัดลอดเข้ามาตลอดเวลา

"กินเข้าไปซะ! ถ้าไม่อยากตาย" เซี่ยจวินในชุดป่านหยาบกร้านโยนหัวเผือกไหม้ๆ ลงบนพื้นเบื้องหน้าเยี่ยฉือ

"ข้าไม่กิน! ข้าจะกินรังนก... ข้าจะกินเป๋าฮื้อ!" เยี่ยฉือกรีดร้องพลางกวาดหัวเผือกทิ้ง "เจ้ามันคนไร้ค่าเซี่ยจวิน! ถ้าเจ้าปกป้องจวนโหวได้ ข้าคงไม่ต้องมาอยู่ในสภาพนี้!"

เพียะ!

เซี่ยจวินตบหน้าเยี่ยฉือจนนางล้มลง "หุบปากนังผู้หญิงแพศยา! เพราะความริษยาโง่ๆ ของเจ้าที่ส่งจดหมายไปหาฉินกุ้ยเฟยต่างหากที่ทำให้ข้าต้องเสียบรรดาศักดิ์! ถ้าไม่ใช่เพราะชิงเยียนเมตตาไว้ชีวิตพวกเรา ป่านนี้หัวเจ้าคงไปอยู่ที่ประตูเมืองแล้ว!"

"เมตตางั้นหรือ? นางจงใจให้เราอยู่อย่างตายทั้งเป็นต่างหาก!" เยี่ยฉือกุมแก้มที่บวมเป่ง น้ำตาไหลนองหน้า "นางทำลายชีวิตข้า... นางแย่งสามีข้า แย่งอำนาจข้า..."

"นางไม่ได้แย่งอะไรไปจากเจ้าเลยเยี่ยฉือ" เหล่าฮูหยินเซี่ย ที่บัดนี้ดูแก่ลงไปนับสิบปีเอ่ยเสียงสั่นขณะกำลังเย็บผ้าปะชุน "เจ้าต่างหากที่โยนทุกอย่างทิ้งไปเพื่อวิ่งไล่ตามเงาของนาง... บัดนี้เจ้าเห็นหรือยังว่า 'เงา' นั้นมันสูงส่งจนเจ้าไม่มีวันเอื้อมถึง"

เยี่ยฉือมองลอดช่องหน้าต่างกระท่อมออกไป เห็นแสงไฟไกลๆ จากในเมืองหลวงที่นางเคยเป็นดาวเด่น นางกรีดร้องออกมาด้วยความคับแค้นที่มิอาจระบาย ความพ่ายแพ้ของนางพญาในวังหลวงอาจจบลงด้วยความตาย แต่ความพ่ายแพ้ของพี่สาวผู้ริษยา... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นในนรกบนดินแห่งนี้

คืนนั้น ณ ยอดเขาสูงในวังหลวง

เซียวจื่อเซียนประทับเคียงคู่กับหลินชิงเยียน มองดูดวงจันทร์ที่กลมโตและสว่างไสวที่สุด ฮ่องเต้มอบปิ่นหยกขาวลายหงส์คู่มังกรให้นาง ซึ่งเป็นเครื่องหมายของ "ฮองเฮา" ในอนาคต

"ชิงเยียน... บัดนี้ไม่มีใครขวางทางเจ้ากับข้าได้อีกแล้ว"

ชิงเยียนพิงซบไหล่พระองค์ "ทางที่ไม่มีใครขวาง... มักจะเป็นทางที่โดดเดี่ยวที่สุดนะเพคะ"

"แต่เจ้าจะมีข้า... และข้าจะมีเจ้า" ฮ่องเต้กุมมือนางแน่น

หมากกระดานนี้จบลงด้วยชัยชนะที่เด็ดขาด แต่สำหรับชิงเยียน นางรู้ดีว่าอำนาจเปรียบเสมือนสุราที่ยิ่งดื่มยิ่งกระหาย และนางจะรักษา "ชัยชนะ" นี้ไว้... ตราบชั่วลมหายใจสุดท้ายของนาง