ตอนที่ 30 เงาสะท้อนในกาลเวลา (ตอนจบ)

สิบปีผ่านไป...

ท่ามกลางความเงียบสงบของ 'ศาลาคืนวาร' ที่ตั้งอยู่ลึกที่สุดในอุทยานหลวง หลินชิงเยียนในวัยสามสิบเศษยังคงความงดงามไว้อย่างน่าอัศจรรย์ ท่วงท่าของนางบัดนี้เต็มไปด้วยความสุขุมของมารดาแห่งแผ่นดิน นางกำลังนั่งมองเซียวหมิงอวี่ รัชทายาทวัยสิบห้าปีที่กำลังขะมักเขม้นกับการคัดอักษร และบุตรสาวคนเล็ก องค์หญิงเซียวหลิงเอ๋อร์ วัยแปดขวบที่กำลังวิ่งเล่นไล่จับผีเสื้ออยู่ไม่ไกล

"เสด็จแม่พะยะค่ะ..." หมิงอวี่วางพู่กันลงแล้วเงยหน้าขึ้น "ลูกสงสัยนัก ในตำราประวัติศาสตร์ราชวงศ์บันทึกไว้เพียงว่าเสด็จแม่ทรงฝ่าฟันอุปสรรคมามากมายจนได้ครองบัลลังก์หงส์ แต่เหตุใด... ในแววตาของเสด็จแม่ยามมองไปยังตำหนักเย็น หรือจวนตระกูลหลินที่ร้างผู้คน ถึงได้ดูเศร้าสร้อยและลึกซึ้งเพียงนั้น?"

ชิงเยียนนิ่งไปครู่หนึ่ง นางวางถ้วยชาลงช้าๆ แล้วกวักมือเรียกบุตรชายเข้ามาใกล้ "หมิงอวี่... โลกนี้ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยง่าย ความสงบที่เจ้าเห็นในวันนี้ แลกมาด้วยหยดเลือด น้ำตา และการตัดสินใจที่ยากลำบากในอดีต"

"ลูกอยากรู้พะยะค่ะ... ว่าแท้จริงแล้ว 'ชัยชนะ' ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคืออะไร? คือการกำจัดศัตรูให้พินาศสิ้น หรือคือการครอบครองอำนาจ?"

ชิงเยียนยิ้มบางๆ แววตาของนางดูราวกับมองทะลุผ่านกาลเวลากลับไปในชาติก่อน "ในตอนที่แม่ยังเยาว์ แม่เคยคิดว่าชัยชนะคือการได้เห็นคนที่ทำร้ายเราต้องพินาศ แม่ใช้ความแค้นเป็นโล่และใช้เล่ห์เหลี่ยมเป็นดาบ... แต่เมื่อเวลาผ่านไป แม่ถึงได้รู้ว่าชัยชนะที่แท้จริงคือการ 'หลุดพ้นจากความแค้น' ต่างหาก"

"หลุดพ้นงั้นหรือพะยะค่ะ?"

"ใช่ลูกรัก... หากเราฆ่าเขาเพราะเขาฆ่าเรา บ่วงกรรมนั้นจะไม่มีวันสิ้นสุด แต่การที่เราสามารถยืนอยู่บนจุดสูงสุดโดยที่ไม่เสียความเป็นคนไป ไม่กลายเป็นปีศาจเหมือนคนที่เราเคยเกลียด... นั่นล่ะคือชัยชนะที่ยั่งยืนที่สุด"

ในจังหวะนั้นเอง เซียวจื่อเซียนเสด็จดำเนินเข้ามาในศาลา แม้กาลเวลาจะล่วงเลยไปแต่สง่าราศีของมังกรกลับยิ่งเพิ่มพูน พระองค์ทรงเข้าสวมกอดชิงเยียนจากด้านหลังอย่างที่ทรงชอบทำเสมอมา

"เจ้ากำลังสอนบทเรียนบทใหญ่ให้ลูกอีกแล้วหรือ ชิงเยียน?" ฮ่องเต้ตรัสพลางจุมพิตที่ขมับของนาง

"หม่อมฉันเพียงแต่อยากให้เขารู้เท่าทันใจตนเองเพคะฝ่าบาท"

"หมิงอวี่... พ่อจะบอกเจ้าอย่างหนึ่ง" เซียวจื่อเซียนหันไปหาบุตรชาย "สิ่งที่ทำให้แม่ของเจ้าเป็นนางพญาที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ไม่ใช่เพราะนางเก่งกาจในการวางแผน แต่เพราะนางมีความรักที่มั่นคง รักที่เปลี่ยนใจที่แตกสลายให้กลายเป็นแผ่นดินที่ร่มเย็นได้"

องค์หญิงน้อยหลิงเอ๋อร์วิ่งเข้ามากอดขาพระบิดา "เสด็จพ่อเพคะ! หลิงเอ๋อร์อยากฟังเรื่องที่เสด็จแม่สู้กับนางจิ้งจอกอีกเพคะ!"

ชิงเยียนหัวเราะเบาๆ พลางอุ้มบุตรสาวขึ้นมานั่งบนตัก "เรื่องเหล่านั้นมันเป็นเพียงควันไฟที่จางหายไปแล้วลูกรัก... ต่อไปนี้จะมีแต่เรื่องราวของความรักและความสามัคคีที่เจ้าและพี่ชายต้องช่วยกันสร้างขึ้นมา"

เมื่อตะวันชิงพลบ ครอบครัวสี่พ่อแม่ลูกเดินเคียงกันไปตามระเบียงไม้ที่ทอดยาวผ่านสระบัว ชิงเยียนมองเงาสะท้อนของตนเองในน้ำ... เงาในวันนี้มิใช่สตรีผู้โหยหาการล้างแค้นอีกต่อไป แต่เป็นสตรีที่มีความสุขสมบูรณ์

นางนึกถึง เยี่ยฉือ นึกถึง ฉินกุ้ยเฟย และนึกถึง ชาติที่แล้ว ที่เลือนลางราวกับความฝัน

ขอบใจความเจ็บปวดในวันนั้น... ที่ทำให้ข้ารู้ค่าของความสุขในวันนี้

ชิงเยียนกระชับมือที่กุมกับเซียวจื่อเซียนให้แน่นขึ้น ลมหนาวพัดมาวูบหนึ่งแต่นางกลับรู้สึกอบอุ่นไปถึงหัวใจ ใต้ร่มเงาแห่งรักที่นางและมังกรหนุ่มร่วมกันปลูกสร้างขึ้น บัดนี้ได้แผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมไปทั่วแผ่นดินชิง เป็นตำนานที่เล่าขานกันไปชั่วลูกชั่วหลาน... ถึงหงส์ผู้พลิกชะตาฟ้าดินเพื่อพบกับรักแท้ที่นิรันดร์

[จบบริบูรณ์อย่างแท้จริง]