ตอนที่ 23 เยี่ยฉือผู้บ้าคลั่ง

พายุฝนกระหน่ำซัดชายป่าเมืองหลวงจนกระท่อมดินซอมซ่อสั่นคลอนราวกับจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อ ภายในห้องที่อับชื้นและมืดมิด มีเพียงแสงสว่างจากสายฟ้าที่แลบแปลบปลาบลอดผ่านรอยแตกของผนัง เผยให้เห็นร่างของสตรีที่ดูไม่ต่างจากภูตผี — หลินเยี่ยฉือ

นางนั่งอยู่บนพื้นดินที่แฉะชื้น ผมเผ้ายาวพะรุงพะรังสีนวลขาวเพราะฝุ่นดิน แววตาของนางเบิกกว้างและเลื่อนลอย ในมือขวาถือเศษกระจกแตกที่นางเก็บได้จากกองขยะ นางใช้มันขูดลงบนพื้นดินเป็นลายเส้นขยุกขยิก พลางหัวเราะคิกคักสลับกับเสียงสะอื้น

"ชิงเยียน... เจ้าเห็นไหม? ข้าปักลายหงส์บนอาภรณ์ของเจ้าเสร็จแล้ว" เยี่ยฉือพึมพำกับความว่างเปล่า "วันนี้ข้าต้องไปงานเลี้ยง... ข้าต้องสวยที่สุด เซี่ยจวินบอกว่าข้าสวยกว่าใคร..."

"หยุดบ้าเสียที นังผู้หญิงอัปมงคล!" เสียงตวาดดังก้องมาจากมุมห้อง เซี่ยจวินในสภาพที่ผอมโซจนเห็นกระดูกและมีกลิ่นสุราพื้นเมืองเหม็นคลุ้ง เดินเข้ามาพร้อมกับถือขวดดินเผาเปล่าๆ เขาเตะเข้าไปที่สีข้างของเยี่ยฉือจนนางล้มคว่ำ "ข้าวปลาไม่ทำ เอาแต่นั่งพึมพำบ้าบออยู่ได้!"

เยี่ยฉือไม่เจ็บปวด นางกลับหันมามองเขาด้วยรอยยิ้มที่น่าสยดสยอง "ท่านพี่... ท่านมาแล้วหรือเจ้าคะ? ไปเตรียมรถม้าเถิด เราต้องเข้าวังไปดู 'หลาน' ของเรา... ข่าวว่านังชิงเยียนมันมีลูกมังกร... ฮิๆ... ลูกมังกรที่ข้าจะใช้เข็มปักตาให้บอด!"

เพียะ!

เซี่ยจวินตบหน้านางอย่างแรง "ลูกมังกรบ้านเจ้าสิ! เพราะนังชิงเยียนนั่นแหละที่ทำให้เราต้องเป็นแบบนี้! พ่อเจ้าก็ถูกส่งไปเหมือง แม่เจ้าก็ไปเป็นทาสซักล้าง... แล้วเจ้ายังจะเพ้อเจ้ออะไรอีก!"

ความจริงที่โหดร้ายเริ่มแทรกซึมเข้าไปในห้วงสำนึกที่บิดเบี้ยวของเยี่ยฉือทีละน้อย แววตาที่เลื่อนลอยพลันวาวโรจน์ด้วยเพลิงแค้นที่ปะทุขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ นางจำได้แล้ว... จำได้ถึงภาพที่ชิงเยียนนั่งบนเสลี่ยงหรูหราแล้วโยนเศษเบี้ยใส่หน้านาง

"มัน... มันทำลายข้า..." เยี่ยฉือลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยแรงอารมณ์ "มันพรากทุกอย่างไป... ท่านแม่ของข้า... พ่อของข้า... และลูกในท้องข้าที่ต้องแท้งไปเพราะความลำบาก!"

นางกรีดร้องออกมาสุดเสียง แข่งกับเสียงฟ้าร้องเบื้องบน ความเสียสติที่เคยมีกลับกลายเป็นความบ้าคลั่งที่เปี่ยมไปด้วยจุดมุ่งหมายเพียงหนึ่งเดียว คือการทำลาย "ดวงใจ" ของชิงเยียนให้พินาศ

ในคืนนั้นเอง เยี่ยฉืออาศัยจังหวะที่เซี่ยจวินเมาหลับลึก ลอบมุดออกจากกระท่อมท่ามกลางสายฝน นางไม่ได้หนีไปที่อื่น แต่นางเดินมุ่งหน้ากลับเข้าสู่เมืองหลวงด้วยเท้าเปล่าที่พองและมีเลือดซึม นางจำทางลับเล็กๆ ใกล้กำแพงวังหลวงที่นางเคยใช้ลอบส่งจดหมายได้ดี

ตำหนักฉีเสียง

หลินชิงเยียนสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยหัวใจที่เต้นรัว นางรู้สึกกระวนกระวายอย่างบอกไม่ถูก มือบางลูบหน้าท้องที่เริ่มนูนเด่นชัดเจนขึ้น "ลูกเอ๋ย... เจ้าเป็นอะไรไป หรือเจ้าสัมผัสได้ถึงลางร้ายบางอย่าง?"

"พระสนม มีอะไรหรือเพคะ?" ชุ่ยเอ๋อร์ที่นอนเฝ้าอยู่หน้าเตียงรีบขยับเข้ามาหา

"ข้าฝัน... ฝันเห็นงูพิษสีดำสนิทเลื้อยเข้ามาในตำหนัก มันไม่ได้กัดข้า แต่มันพยายามจะรัดท้องข้าไว้" ชิงเยียนเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ชุ่ยเอ๋อร์ สั่งเพิ่มเวรยามองครักษ์เงาเป็นสองเท่า อย่าให้ใครที่ไม่ได้รับอนุญาตเข้าใกล้ตำหนักเด็ดขาด"

ทว่าความบ้าคลั่งมักจะมาในรูปแบบที่ไม่มีใครคาดคิด หลินเยี่ยฉือในชุดผ้าขี้ริ้วมอมแมมลอบเข้ามาในเขตวังชั้นนอกได้สำเร็จจากการแฝงตัวมากับเกวียนขนผักยามเช้ามืด นางไม่ได้มุ่งตรงไปหาชิงเยียนทันที แต่นางลอบไปที่ 'โรงซักล้าง'

ที่นั่น นางเห็นสตรีชราคนหนึ่งกำลังนั่งก้มหน้าก้มตาซักผ้าผืนใหญ่อย่างยากลำบาก มือที่อาบด้วยน้ำด่างขาวซีดและสั่นเทา สตรีผู้นั้นคือหลิวซื่อ แม่ที่เคยหยิ่งยโสของนางนั่นเอง

"ท่านแม่..." เยี่ยฉือกระซิบจากในเงามืด

หลิวซื่อเงยหน้าขึ้น แววตาที่หม่นแสงพลันเบิกกว้าง "เยี่ยฉือ! ลูกแม่... เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร?! หนีไปลูก หนีไปก่อนที่คนของนังชิงเยียนจะเห็น!"

"ข้าไม่หนี!" เยี่ยฉือคว้าแขนแม่ของนางไว้ แววตาของนางดูว่างเปล่าและน่าขนลุก "ท่านแม่... ท่านอยากแก้แค้นไหม? ท่านอยากเห็นนังชิงเยียนมันร้องไห้จนแทบขาดใจเหมือนที่เราเป็นไหม?"

หลิวซื่อนิ่งเงียบ ความแค้นที่ถูกกดทับไว้ด้วยงานหนักปะทุขึ้นมา "ข้าจะทำอย่างไรได้? ข้าเป็นเพียงทาส..."

"ข้ามีวิธี..." เยี่ยฉือยื่นเศษกระจกที่นางลับจนคมกริบให้แม่ "ท่านอยู่ข้างใน ท่านเข้าใกล้โรงครัวหรือตำหนักมันได้ง่ายกว่าข้า... เมื่อมันกินข้าว หรือยามมันออกมาเดินเล่น... ท่านแค่ต้องทำให้น้ำแกงนั้นมี 'รสชาติ' ของความตาย"

"แต่เยี่ยฉือ... ถ้าแม่ทำ แม่ต้องตายนะลูก"

"เราก็ตายกันไปนานแล้วท่านแม่!" เยี่ยฉือหัวเราะเสียงแหลม "เราตายตั้งแต่วันที่มันส่งเรามาที่นี่! มาเถิดท่านแม่... มาแลกชีวิตที่เหลืออยู่ของเราเพื่อดับแสงสว่างเดียวที่มันมี!"

สองแม่ลูกที่ถูกความริษยาและโศกนาฏกรรมครอบงำ จ้องตากันในเงามืด แผนการลอบสังหารที่เกิดจากความบ้าคลั่งกำลังจะเริ่มขึ้น และคราวนี้เป้าหมายไม่ใช่เพียงชิงเยียน แต่คือทายาทมังกรที่ยังไม่ทันได้ลืมตาดูโลก

ชิงเยียนผู้รอบคอบจะรับมือกับภัยที่มาจากสายเลือดที่แค้นฝังหุ่นนี้ได้อย่างไร? เมื่อความบ้าคลั่งไม่มีขีดจำกัด และคนที่ไม่เหลืออะไรเลยย่อมกล้าทำในสิ่งที่คนปกติมิกล้าคิด!