ตอนที่ 29 ใต้ร่มเงาแห่งรัก

เวลาผันผ่านไปราวกับสายน้ำที่ไหลรินอย่างสงบ ห้าปีผ่านไปนับตั้งแต่พิธีสถาปนาฮองเฮาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ บัดนี้แผ่นดินชิงก้าวเข้าสู่ยุคสมัยแห่งความมั่งคั่งและร่มเย็นอย่างถึงขีดสุด ราษฎรต่างสรรเสริญการปกครองของมังกรผู้ปรีชาและหงส์ผู้เปี่ยมด้วยเมตตา

ภายในอุทยานหลวงที่เต็มไปด้วยดอกเหมยสีแดงบานสะพรั่งท่ามกลางหิมะโปรยปราย หลินชิงเยียนในวัยที่สง่างามและสุขุมยิ่งกว่าครั้งใด ประทับนั่งอยู่บนศาลาไม้หอม ทอดพระเนตรดูเด็กชายตัวน้อยวัยห้าขวบที่กำลังฝึกยิงธนูไม้เล็กๆ อย่างขะมักเขม้น โดยมีมังกรหนุ่มอย่าง เซียวจื่อเซียนคอยประคองแขนสอนท่วงท่าอยู่ไม่ห่าง

"เสด็จแม่! ลูกยิงถูกเป้าแล้วพะยะค่ะ!" เซียวหมิงอวี่ร้องเรียกด้วยความดีใจพลางวิ่งเข้ามากอดเอวชิงเยียน ใบหน้าถอดแบบมาจากฮ่องเต้ราวกับพิมพ์เดียว แต่ดวงตาคู่นั้นกลับใสซื่อและเฉลียวฉลาดเหมือนมารดา

ชิงเยียนใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อบนหน้าผากของบุตรชายอย่างอ่อนโยน "เก่งมากหมิงอวี่ แต่จำไว้นะลูก ธนูมีไว้เพื่อปกป้อง มิใช่เพื่อทำลาย ยิ่งเจ้ามีอำนาจมากเท่าใด ใจของเจ้าต้องอ่อนน้อมต่อราษฎรมากเท่านั้น"

"ลูกจะจำไว้พะยะค่ะ" เด็กน้อยรับคำอย่างแข็งขันก่อนจะวิ่งไปหาเหล่านางกำนัลเพื่อรับขนม

เซียวจื่อเซียนเดินเข้ามาประทับนั่งข้างๆ ชิงเยียน พระองค์ทรงรวบมือนางมาวางบนพระเพลา แววตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้เหลือเพียงความอ่อนโยนที่มีไว้ให้สตรีผู้นี้เพียงคนเดียว

"เจ้ายังคงสอนเขาเรื่องความเมตตาเสมอ ทั้งที่เจ้าเองก็เคยผ่านโลกที่โหดร้ายมาไม่น้อย" ฮ่องเต้ตรัสเสียงทุ่ม

ชิงเยียนเอนกายซบไหล่พระองค์ "เพราะหม่อมฉันเคยอยู่ในที่มืดมิดที่สุดเพคะฝ่าบาท หม่อมฉันถึงได้รู้ว่าแสงสว่างนั้นล้ำค่าเพียงใด หม่อมฉันไม่อยากให้หมิงอวี่ต้องเติบโตมาในโลกที่ต้องใช้ความแค้นขับเคลื่อนชีวิตเหมือนที่หม่อมฉันเคยเป็น"

"เจ้าทำได้ดีแล้วชิงเยียน... ดูนั่นสิ" ฮ่องเต้ทรงชี้ไปที่โรงทานและสถานสงเคราะห์ที่มองเห็นลิบๆ จากยอดเขาวังหลวง "ผลงานของเจ้าทำให้เด็กๆ นับพันไม่ต้องเป็นกำพร้า และสตรีที่ถูกทอดทิ้งมีที่ยืนอย่างมีเกียรติ เจ้าไม่ได้เพียงแค่ล้างแค้นให้ตนเอง แต่เจ้าได้ล้างความอยุติธรรมไปจากแผ่นดินข้าด้วย"

ในเย็นวันนั้น ชิงเยียนขออนุญาตฮ่องเต้เสด็จไปยัง 'หอระฆัง' สูงสุดของวังหลวงเพียงลำพัง นางมองดูอาทิตย์อัสดงที่ฉาบแสงสีส้มไปทั่วเมืองหลวงที่นางรัก ในใจหวนนึกถึงจุดเริ่มต้น... นึกถึงวันที่นางลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างเดิมหลังจากความตายในชาติแรก วันที่นางสาบานว่าจะเปลี่ยนโชคชะตา

"ท่านแม่เลี้ยงเพคะ... พี่หญิง... ท่านพ่อ..." ชิงเยียนพึมพำกับสายลม "ข้าทำสำเร็จแล้ว ข้าไม่ได้ทำลายพวกท่านด้วยดาบ แต่ข้าทำลายด้วยความจริงและความดีงามที่พวกท่านมิเคยสัมผัส บัดนี้... ข้าขออโหสิกรรมให้แก่ทุกดวงวิญญาณ ขอให้ความแค้นนี้จบลงที่ข้า และไม่สืบต่อไปถึงลูกหลานอีกเลย"

นางรู้สึกเหมือนพันธนาการสุดท้ายที่รัดรึงหัวใจมาสองชาติภพได้หลุดลอยไปอย่างสิ้นเชิง ความรู้สึกเบาสบายปกคลุมไปทั่วร่าง ราวกับวิญญาณของนางได้ถูกชะล้างจนบริสุทธิ์

เมื่อถึงยามราตรี ภายในตำหนักคุนหนิงอันอบอุ่น เซียวจื่อเซียนประคองชิงเยียนไปยังหน้าต่างที่เปิดรับลมเย็น พระองค์ทรงหยิบปิ่นปักผมหยกขาวลายหงส์เคียงมังกรที่ทรงสั่งทำขึ้นเป็นพิเศษออกมาสวมลงบนมวยผมให้นางอีกครั้ง

"ปิ่นเล่มนี้... คือสัญญาของข้า" เซียวจื่อเซียนกระซิบข้างหู "ไม่ว่ากี่ปีจะผ่านไป ไม่ว่าเราจะต้องเผชิญกับพายุลูกไหน ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้า จะเป็นมังกรที่ปกป้องหงส์ตัวนี้ตลอดไป"

ชิงเยียนหันมาสบตาพระองค์ แววตาของนางสะท้อนภาพชายที่รักนางสุดหัวใจ "หม่อมฉันก็เช่นกันเพคะ จะเป็นหงส์ที่คอยประคองปีกของมังกร เพื่อให้พระองค์ทรงบินได้สูงและไกลที่สุด เพื่อความสุขของราษฎรและครอบครัวของเรา"

ทั้งสองโอบกอดกันท่ามกลางแสงจันทร์ที่สว่างไสวที่สุด บรรยากาศเงียบสงบเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งรักที่มั่นคง

การล้างแค้นอาจเริ่มต้นด้วยหยาดน้ำตาและความเจ็บปวด

แต่บทสรุปของมัน กลับงดงามด้วยการรู้จักรักและการให้อภัย

หลินชิงเยียน... สตรีที่เคยถูกตราหน้าว่าไร้ค่า บัดนี้คือนางพญาผู้ยิ่งใหญ่ที่ประทับอยู่ในใจของคนทั้งแผ่นดินชิง และประทับอยู่ในนิรันดรแห่งรักของฮ่องเต้เซียวจื่อเซียนตลอดกาล