ตอนที่ 25 ศึกนอกวังหลัง

แม้ลมพายุภายในวังหลังจะสงบลงด้วยความตายของพี่สาวและแม่เลี้ยง ทว่าท้องฟ้าเบื้องบนแผ่นดินชิงกลับมิได้ปลอดโปร่งอย่างที่คิด เมื่อข่าวการตั้งครรภ์ของหลินหวงกุ้ยเฟยแพร่สะพัดออกไปนอกกำแพงวังหลวง บรรดาขุนนางเฒ่าหัวแข็งและขั้วอำนาจเก่าที่เหลืออยู่กลับนั่งไม่ติดพื้น พวกเขามองว่าหากชิงเยียนประสูติพระโอรส อำนาจของตระกูลขุนนางดั้งเดิมจะถูกกวาดล้างจนสิ้นซากด้วยน้ำมือของฮ่องเต้ที่ลุ่มหลงในตัวนาง

ณ จวนใต้เท้าเว่ย

เสนาบดีฝ่ายซ้ายผู้กุมกำลังพลบางส่วนและเป็นแกนนำขุนนางฝ่ายอนุรักษ์นิยม บรรยากาศภายในห้องลับเต็มไปด้วยความตึงเครียด

"เราปล่อยให้สตรีไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างนางนั่งบัลลังก์หงส์ไม่ได้!" ใต้เท้าเว่ยทุบโต๊ะเสียงดัง "หากนางมีองค์ชาย ฝ่าบาทจะทรงสถาปนานางเป็นฮองเฮาทันที และเมื่อนั้นหัวของพวกเราคงหลุดจากบ่าด้วยข้อหา 'กังฉิน' ที่นางคอยเป่าหูฝ่าบาททุกวัน"

"แต่ใต้เท้าพะยะค่ะ กองกำลังองครักษ์เงาของหวงกุ้ยเฟยนั้นเข้มงวดนัก เราเข้าไม่ถึงตัวนางเลย" ขุนนางผู้น้อยเอ่ยเสียงสั่น

"ในเมื่อเข้าทางตรงไม่ได้ ก็ต้องเข้าทางอ้อม" ใต้เท้าเว่ยแสยะยิ้ม "ประกาศออกไปว่าชายแดนทิศเหนือถูกเผ่าเร่ร่อนโจมตี และให้กลุ่มพ่อค้าที่เรารวบรวมไว้กักตุนข้าวปลาอาหารจนราษฎรเดือดร้อน สร้างกระแสว่า 'สตรีมีครรภ์อัปมงคล' กำลังทำลายดวงชะตาบ้านเมือง เมื่อราษฎรลุกฮือ ฝ่าบาทก็ต้องทรงเลือกระหว่างนาง... หรือแผ่นดิน!"

ณ ตำหนักฉีเสียง

หลินชิงเยียนนั่งตรวจฎีกาที่ถูกส่งลับมาจาก 'สายข่าว' นอกวัง คิ้วเรียวงามขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นรายงานราคาข้าวสารในตลาดมืดที่พุ่งสูงขึ้นผิดปกติ นางรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องธรรมชาติ แต่เป็น 'ศึกนอกวัง' ที่จงใจบีบคั้นนาง

"พระสนมเพคะ บัดนี้มีข่าวลือหนาหูในหมู่ชาวเมืองว่าตั้งแต่ท่านตั้งครรภ์ บ้านเมืองก็เกิดวิกฤต ข้าวพยากรณ์ราคาแพงและชายแดนมีศึก" ชุ่ยเอ๋อร์ รายงานด้วยสีหน้ากังวล "พวกขุนนางเฒ่ากำลังใช้ปากของราษฎรเป็นอาวุธเล่นงานพระนางเพคะ"

ชิงเยียนวางพู่กันลง แววตาของนางนิ่งลึก "พวกเขากำลังเล่นกับไฟ... ชุ่ยเอ๋อร์ สั่งการให้คนของเราเปิดโรงทานในนามของ 'หวงกุ้ยเฟย' ทั่วเมืองหลวง และให้นำข้าวสารจากคลังส่วนตัวของข้าที่สะสมไว้ตั้งแต่ตอนยึดทรัพย์ตระกูลหลินและตระกูลเซี่ยออกมาแจกจ่ายในราคาถูกกว่าท้องตลาดครึ่งหนึ่ง!"

"แต่พระสนมเพคะ นั่นคือทรัพย์สินทั้งหมดที่ท่านมีนะเพคะ!"

"ทรัพย์สินเหล่านั้นมีไว้เพื่อยามนี้แหละ" ชิงเยียนยิ้มเย็น "ขุนนางพวกนั้นกักตุนเพื่อหวังกำไรและสร้างความเดือดร้อน ข้าจะใช้ความเมตตาดับไฟแค้นของราษฎร และที่สำคัญ... ข้าจะให้ 'องครักษ์เงา' ลอบเข้าไปเผาโกดังข้าวของใต้เท้าเว่ยเสีย ให้พวกมันรู้ว่าการเล่นตลกกับปากท้องคนนั้นมีราคาที่ต้องจ่าย!"

ณ ท้องพระโรงหลวง

สถานการณ์ตึงเครียดถึงขีดสุด เมื่อใต้เท้าเว่ยและกลุ่มขุนนางคุกเข่าร้องเรียนต่อหน้า เซียวจื่อเซียน

"ฝ่าบาท! บัดนี้ราษฎรเดือดร้อนแสนสาหัส ข้าวแพงหูฉี่และศึกชายแดนประชิด ทรงพิจารณาด้วยเถิดพะยะค่ะ ว่าเป็นเพราะดวงชะตาของหวงกุ้ยเฟยที่มิเหมาะกับตำแหน่งมงคลหรือไม่! ขอทรงปลดนางไปอยู่วัดชีเพื่อสะเดาะเคราะห์ให้แผ่นดินด้วยเถิด!"

เซียวจื่อเซียนกำพนักบัลลังก์แน่น แววตามังกรวาวโรจน์ด้วยโทสะ พระองค์ทรงทราบดีว่านี่คือการบีบบังคับ "ใต้เท้าเว่ย... เจ้ากล้ากล่าวหาบุตรของข้าว่าเป็นกาลกิณีงั้นหรือ?"

"กระหม่อมเพียงแต่พูดตามความจริงพะยะค่ะ!"

ในจังหวะนั้นเอง ขันทีจากกรมเมืองวิ่งพรวดพราดเข้ามา "ทูลฝ่าบาท! ข่าวดีพะยะค่ะ! บัดนี้ราคาข้าวในตลาดเมืองหลวงลดลงฮวบฮาบ เนื่องจากหวงกุ้ยเฟยทรงสละทรัพย์สินส่วนพระองค์เปิดคลังช่วยราษฎร และราษฎรทั่วเมืองต่างพากันแซ่ซ้องสรรเสริญพระนางว่าเป็น 'พระแม่กวนอิมกลับชาติมาเกิด' พะยะค่ะ!"

ยังไม่ทันที่ใต้เท้าเว่ยจะอ้าปากค้าง ขันทีอีกคนก็รีบรายงานต่อ "และมีรายงานด่วนจากชายแดนพะยะค่ะ! กองทัพของแม่ทัพหวังที่ได้รับ 'แผนที่ยุทธศาสตร์ลับ' จากหวงกุ้ยเฟย สามารถตลบหลังเผ่าเร่ร่อนจนแตกพ่ายไปหมดสิ้นแล้วพะยะค่ะ!"

ชิงเยียนเดินก้าวเข้ามาในท้องพระโรงอย่างสง่างามในชุดสีทองนวล แววตาของนางจ้องมองใต้เท้าเว่ยด้วยความสมเพช

"ใต้เท้าเว่ย... ท่านบอกว่าข้าเป็นอัปมงคลงั้นหรือ?" ชิงเยียนเอ่ยเสียงกังวาน "แต่ดูเหมือนสวรรค์จะเข้าข้างข้ามากกว่าความแค้นส่วนตัวของท่านนะ"

นางหันไปหาฮ่องเต้แล้วถวายราชโองการลับที่นางให้องครักษ์ไปชิงมาจากจวนใต้เท้าเว่ย "ฝ่าบาทเพคะ... นี่คือหลักฐานการกักตุนข้าวสารและการส่งจดหมายลับติดต่อกับเผ่าเร่ร่อนของใต้เท้าเว่ยเพคะ ที่ชายแดนวุ่นวายก็เพราะมีเกลือเป็นหนอนนี่เอง!"

เซียวจื่อเซียนรับจดหมายไปดูเพียงครู่เดียวก็ทรงขว้างมันใส่หน้าใต้เท้าเว่ย "เว่ยจง! เจ้ากล้าเอาความเป็นตายของราษฎรมาเป็นหมากในเกมอำนาจของเจ้า! ทหาร! ลากตัวกังฉินผู้นี้ไปประหารหน้าประตูเมือง และริบทรัพย์สินทั้งหมดมาแจกจ่ายราษฎรในนามของหวงกุ้ยเฟย!"

ศึกนอกวังจบลงด้วยความพ่ายแพ้อย่างราบคาบของกลุ่มขุนนางเก่า ชิงเยียนไม่เพียงแต่รักษาตำแหน่งของนางไว้ได้ แต่ยังได้ใจราษฎรทั้งแผ่นดินมาครอบครอง บัดนี้ไม่มีใครกล้าเรียกนางว่า 'ลูกอนุ' หรือ 'สตรีอัปมงคล' อีกต่อไป

เซียวจื่อเซียนเดินลงจากบัลลังก์มากุมมือนางไว้ท่ามกลางสายตาขุนนางที่เหลือที่ต่างพากันหมอบกราบด้วยความยำเกรง

"ชิงเยียน... เจ้าคือพรล้ำค่าที่สวรรค์ประทานมาให้ข้าและแผ่นดินชิงจริงๆ"

ชิงเยียนยิ้มตอบ พลางลูบท้องที่นูนเด่นของนาง "ศึกข้างนอกจบแล้วเพคะฝ่าบาท... ต่อไปนี้คือเวลาเตรียมตัวต้อนรับ 'เจ้าตัวเล็ก' ของเราเสียที"

แผ่นดินชิงที่เคยมืดมน บัดนี้เริ่มสว่างไสวด้วยแสงแห่งความหวัง โดยมีหวงกุ้ยเฟยผู้เก่งกล้าเป็นประทีปส่องทางเคียงข้างมังกรผู้เกรียงไกร