ตอนที่ 21 ข่าวดีที่รอคอย

หลังจากพายุการล้างบางนางสนมฝ่ายร้ายสงบลง วังหลังก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบที่แท้จริงเป็นครั้งแรกในรอบหลายสิบปี บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยกลิ่นอายของแผนการร้ายถูกแทนที่ด้วยความร่มเย็นของพันธุ์ไม้ที่เบ่งบานตามฤดูกาล ทว่าท่ามกลางความสงบนั้นกลับมีความเปลี่ยนแปลงบางอย่างเกิดขึ้นภายในตำหนักฉีเสียง

หลินชิงเยียนนั่งอยู่ที่โต๊ะทรงอักษร นางพยายามจะอ่านรายงานการจัดการคลังหลวงที่กงกงส่งมาให้ แต่วันนี้นางกลับรู้สึกว่าตัวอักษรเหล่านั้นพร่าเลือนและเต้นระบำอยู่ตรงหน้า กลิ่นหอมของกำยานกฤษณาที่นางเคยโปรดปราน กลับทำให้รู้สึกพะอืดพะอมจนต้องยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดจมูก

"พระสนมเพคะ เป็นอะไรไปหรือเพคะ? หน้าตาดูซีดเซียวพิกล" ชุ่ยเอ๋อร์ รีบเข้ามาประคองด้วยความตกใจ

"ข้าเพียงแต่รู้สึกหน้ามืด... และกลิ่นกำยานนี่มันช่างรุนแรงนัก เจ้าช่วยเอาไปดับที" ชิงเยียนเอ่ยเสียงแผ่ว แต่นางยังพูดไม่ทันขาดคำ ความรู้สึกคลื่นไส้ก็จู่โจมจนนางต้องรีบหันไปอาเจียนลงในอ่างน้ำข้างกาย

ชุ่ยเอ๋อร์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง แววตาของสาวใช้คนสนิทเริ่มเปลี่ยนจากความกังวลเป็นความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด "พระสนม... ประจำเดือนของท่านไม่ได้มาเกือบสองเดือนแล้วนะเพคะ อีกทั้งอาการเช่นนี้..."

ชิงเยียนชะงัก มือที่กุมท้องอยู่สั่นเทาเล็กน้อย นางเป็นหมอ (ในชาติก่อน) ย่อมรู้ดีว่าอาการเหล่านี้หมายถึงอะไร ทว่าความตื่นเต้นนั้นกลับปนเปไปด้วยความหวาดหวั่น นางเพิ่งจะล้างบางศัตรูไป ศัตรูที่เหลืออยู่อาจจะใช้จังหวะนี้ลอบกัดนางได้ง่ายขึ้น

"อย่าเพิ่งกระโตกกระตากไปชุ่ยเอ๋อร์" ชิงเยียนสั่งเสียงเข้ม "ตามหมอหลวงซ่งมาพบข้าที่ตำหนักเป็นการลับ บอกว่าข้าเพียงแค่ปวดหัวจากลมแดด ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด"

หมอหลวงซ่ง ผู้ซึ่งชิงเยียนเคยช่วยชีวิตไว้จากการใส่ร้ายของตระกูลฉิน เดินเข้ามาในตำหนักด้วยท่าทางสำรวม เขาบรรจงวางปลายนิ้วลงบนข้อมือของหวงกุ้ยเฟยเพื่อตรวจชีพจร ห้องทั้งห้องเงียบสนิทจนได้ยินเสียงลมหายใจ

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน จนกระทั่งหมอหลวงซ่งชักมือกลับแล้วทรุดตัวลงคุกเข่ากราบลงบนพื้นด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มปิติ

"ยินดีด้วยพะยะค่ะหวงกุ้ยเฟย... ชีพจรของพระนางลื่นไหลราวกับไข่มุกที่กลิ้งบนจานหยก นี่คือ 'ชีพจรมังกร' อย่างแน่นอนเพคะ พระนางทรง ตั้งพระครรภ์ได้สองเดือนเศษแล้วพะยะค่ะ!"

ชิงเยียนหลับตาลงช้าๆ น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินออกมา ความรู้สึกตื้นตันใจถาโถมเข้าใส่จนนางพูดไม่ออก ชาติก่อนนางถูกกระทำจนแท้งและตายอย่างอนาถ แต่ชาตินี้... สวรรค์ประทานโอกาสให้นางได้เป็นมารดาอีกครั้ง และลูกคนนี้คือลูกที่เกิดจากชายที่นางรักและรักนางอย่างแท้จริง

"หมอหลวงซ่ง ขอบใจท่านมาก" ชิงเยียนเอ่ยพลางลูบท้องที่ยังแบนราบ "แต่ข้าขอให้ท่านเก็บเรื่องนี้เป็นความลับที่สุด จนกว่าข้าจะหาจังหวะบอกฝ่าบาทด้วยตนเอง"

ในเย็นวันนั้น เซียวจื่อเซียนเสด็จมาที่ตำหนักฉีเสียงตามปรกติ พระองค์ทรงสังเกตเห็นว่าชิงเยียนดูอ่อนเพลียและมิทานอาหารที่พระองค์โปรดให้เตรียมมาถวาย

"ชิงเยียน เจ้าไม่สบายหรือ? หรือว่างานในวังหลังมันหนักเกินไปสำหรับเจ้า?" ฮ่องเต้ตรัสพลางรวบตัวนางเข้าไปกอดด้วยความห่วงใย

ชิงเยียนยิ้มบางๆ แล้วเอนกายซบลงกับอกของพระองค์ "ฝ่าบาทเพคะ... หม่อมฉันมีของขวัญชิ้นสำคัญจะถวายเพคะ ของขวัญที่พระองค์ทรงรอคอยมาตลอดหลายปี"

"ของขวัญงั้นหรือ? เจ้ามอบอำนาจวังหลังที่สงบสุขให้ข้าแล้ว ยังมีอะไรที่ล้ำค่ากว่านั้นอีก?"

ชิงเยียนจับพระหัตถ์ของฮ่องเต้มาวางลงบนหน้าท้องของนางอย่างแผ่วเบา "ในนี้เพคะ... มีชีวิตเล็กๆ ที่กำลังเติบโตขึ้น ชีวิตที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของพระองค์และหม่อมฉันเพคะ"

เซียวจื่อเซียนนิ่งงันไปราวกับถูกมนต์สะกด พระองค์ทรงจ้องมองหน้าท้องของชิงเยียนสลับกับใบหน้าของนาง แววตาของมังกรผู้แข็งแกร่งบัดนี้สั่นไหวด้วยความปิติที่ท่วมท้น พระองค์ทรงย่อกายลงคุกเข่าเบื้องหน้าสนมรัก แล้วแนบพระพักตร์ลงกับท้องของนาง

"ลูก... ลูกของข้าจริงๆ งั้นหรือ?" สุรเสียงของพระองค์พร่ามัว "ชิงเยียน... เจ้าทำให้ข้ากลายเป็นบุรุษที่โชคดีที่สุดในใต้หล้า ข้าสัญญา... ข้าจะปกป้องเจ้าและลูกด้วยชีวิตของข้า"

ในคืนนั้น ข่าวดีที่ถูกปกปิดไว้ในตำหนักฉีเสียงกลายเป็นพลังใจที่ยิ่งใหญ่ให้แก่ฮ่องเต้ พระองค์ทรงประทับเคียงข้างชิงเยียนทั้งคืน ทรงเล่าถึงอนาคตที่พระองค์จะสร้างให้ลูก ไม่ว่าจะเป็นองค์ชายหรือองค์หญิง พระองค์จะมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้

ทว่าในอีกด้านหนึ่งของเมืองหลวง ณ กระท่อมดินที่ผุพัง หลินเยี่ยฉือนั่งฟังเสียงนกฮูกร้องในยามค่ำคืน นางแอบได้ยินชาวบ้านคุยกันเรื่องที่ฮ่องเต้ทรงสั่งงดเว้นภาษีบางส่วนเพื่อเป็นการเฉลิมฉลอง "ข่าวดี" บางอย่างในวังหลัง

"ข่าวดีงั้นหรือ? หรือว่านังชิงเยียนมัน..." เยี่ยฉือขบกรามแน่นจนเลือดซึมที่ริมฝีปาก "สวรรค์ช่างไร้ตา! ทำไมคนอย่างมันถึงได้ทุกอย่างไป! ถ้ามันมีลูก... ตำแหน่งฮองเฮาก็คงไม่พ้นมือมัน!"

ความริษยาที่เคยถูกกดไว้ด้วยความลำบากเริ่มปะทุขึ้นมาอีกครั้ง เยี่ยฉือมองดูเศษเสี้ยนไม้ในมือ "ถ้าข้าไม่มีความสุข... เจ้าก็อย่าหวังว่าจะได้อุ้มชูเด็กคนนั้นอย่างสงบสุขเลยชิงเยียน!"

สงครามระลอกใหม่กำลังจะเริ่มขึ้น แต่คราวนี้ชิงเยียนไม่ได้สู้เพียงเพื่อตนเอง แต่นางกำลังสู้เพื่อ "ดวงใจ" ที่กำลังจะลืมตาดูโลกในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า!