ตอนที่ 28 สถาปนาฮองเฮา

รุ่งอรุณแห่งประวัติศาสตร์มาถึง ท้องฟ้าเหนือพระราชวังหลวงถูกย้อมด้วยสีทองละมุน เสียงแตรสังข์และกลองศึกดังประโคมกึกก้องไปทั่วทั้งพระนคร เป็นสัญญาณแห่งการเริ่มต้นพระราชพิธีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในรอบหลายทศวรรษ — พิธีสถาปนาฮองเฮาคู่บัลลังก์

ภายในตำหนักฉีเสียง บรรยากาศเต็มไปด้วยความปีติและสำรวม หลินชิงเยียนนั่งสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าคันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่ นางกำนัลอาวุโสนับสิบคนกำลังปรนนิบัติแต่งกายให้นางด้วยความประณีตสูงสุด ชุดพิธีการสีแดงเข้มที่ปักลวดลายหงส์ทองผงาดฟ้าด้วยดิ้นทองคำแท้ดูงดงามราวกับมีชีวิต ทุกฝีเข็มที่ปักลงบนอาภรณ์ชุดนี้เปรียบเสมือนรอยจารึกแห่งการต่อสู้และการดิ้นรนที่ชิงเยียนผ่านมาตลอดสองชาติภพ

"พระนางทรงงดงามเหลือเกินเพคะ" ชุ่ยเอ๋อร์ เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือขณะบรรจงสวมฉลองพระบาทปักลายมงคลให้นาง "จากคุณหนูในเรือนร้าง สู่มารดาแห่งแผ่นดิน... หม่อมฉันดีใจที่ได้อยู่รับใช้พระนางมาจนถึงวันนี้เพคะ"

ชิงเยียนยิ้มบางๆ ผ่านคันฉ่อง แววตาของนางมิได้มีความเย่อหยิ่งทระนงทว่าเปี่ยมไปด้วยความสุขุมลุ่มลึก "ชุ่ยเอ๋อร์... ตำแหน่งนี้มิใช่รางวัลของข้าเพียงคนเดียว แต่มันคือชัยชนะของพวกเราทุกคนที่เชื่อมั่นในความถูกต้อง"

ณ ท้องพระโรงหลวงและลานพิธีส่วนหน้า

เหล่าขุนนางนับร้อยในชุดพิธีการเต็มยศต่างหมอบกราบอยู่สองข้างทางเดินหินอ่อนที่ปูลาดด้วยพรมแดงยาวเหยียด บรรยากาศเต็มไปด้วยความขรึมขลังและศักดิ์สิทธิ์ เซียวจื่อเซียนในฉลองพระองค์มังกรเก้าเศียรสีเหลืองทองประทับยืนสงบนิ่งอยู่บนยอดสูงสุดของขั้นบันไดบัลลังก์ แววตาของมังกรหนุ่มจับจ้องไปยังประตูวังหลวงด้วยความโหยหา

ทันทีที่เสียงขานประกาศจากขันทีดังขึ้น ประตูไม้ขนาดใหญ่ก็ค่อยๆ เปิดออก ปรากฏร่างของสตรีที่งดงามที่สุดในใต้หล้า ชิงเยียนก้าวเดินอย่างมั่นคงและสง่างาม มงกุฎหงส์เก้าเศียรที่ประดับด้วยไข่มุกน้ำงามและอัญมณีล้ำค่าส่งประกายวิบวับยามต้องแสงอาทิตย์ ทุกย่างก้าวของนางดูนิ่งสงบราวกับนางพญาที่แท้จริง

เมื่อชิงเยียนเดินมาหยุดอยู่ที่เบื้องหน้าบันไดขั้นสุดท้าย เซียวจื่อเซียนทรงก้าวลงมาด้วยพระองค์เองเพื่อรับมือนาง ท่ามกลางเสียงซุบซิบด้วยความอัศจรรย์ใจของเหล่าขุนนาง เพราะตามประเพณี ฮ่องเต้จะทรงประทับรออยู่บนยอดบัลลังก์เท่านั้น แต่การที่พระองค์ทรงก้าวลงมารับนางด้วยตนเอง คือการประกาศให้โลกรู้อย่างชัดเจนว่า... ฮองเฮาผู้นี้คือผู้ที่อยู่เหนือทุกกฎเกณฑ์ในหัวใจของพระองค์

"ชิงเยียน... ก้าวขึ้นมาเคียงข้างข้า" ฮ่องเต้ตรัสเสียงนุ่มพลางกุมมือนางไว้แน่น

ทั้งสองก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของแผ่นดินชิงเคียงคู่กัน ชิงเยียนคุกเข่าลงรับตราประทับหงส์ทองและราชโองการสถาปนาจากมือของกงกงอาวุโส

"ราชโองการฟ้าประทาน... สถาปนาหลินชิงเยียนขึ้นเป็นฮองเฮาคู่บัลลังก์ ปกครองวังหลังและเป็นมารดาแห่งแผ่นดินชิงสืบไป!"

เสียงโห่ร้อง "ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี!" ดังกึกก้องไปทั่วทั้งวังหลวงและแผ่กระจายไปสู่ราษฎรภายนอกกำแพงวัง ราวกับผืนแผ่นดินกำลังสั่นสะเทือนด้วยความยินดี

ในช่วงบ่าย หลังจากพิธีการที่เหนื่อยล้าสิ้นสุดลง ชิงเยียนในฐานะฮองเฮาได้ดำเนินไปยัง 'ตำหนักเย็น' ที่บัดนี้ถูกปรับปรุงให้เป็นสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าตามพระราชดำริของนาง

"ตำแหน่งฮองเฮาไม่ได้มีไว้เพื่อเสวยสุข" ชิงเยียนเอ่ยกับเหล่าขุนนางที่ตามเสด็จ "แต่มันคือภาระหน้าที่ในการดูแลทุกข์สุขของราษฎร โดยเฉพาะสตรีและเด็กที่ไร้ที่พึ่งพิง ข้าจะเปลี่ยนสถานที่แห่งความทุกข์ระทมนี้ ให้เป็นสถานที่แห่งความหวัง"

การกระทำของนางยิ่งตอกย้ำให้ขุนนางที่เคยคัดค้านต้องก้มหน้าด้วยความอับอาย บัดนี้นางพญาไม่ได้ชนะด้วยคมดาบหรืออุบายเพียงอย่างเดียว แต่นางชนะด้วย 'หัวใจ' ที่กว้างขวางยิ่งกว่ามหาสมุทร

ตกกลางคืน ณ ยอดหอคอยชมจันทร์ เซียวจื่อเซียนและชิงเยียนประทับเคียงคู่กันมองดูแสงไฟจากตะเกียงของราษฎรที่จุดเฉลิมฉลองทั่วเมืองหลวง ในอ้อมแขนของชิงเยียนมีองค์ชายหมิงอวี่ที่หลับใหลอย่างแสนซน

"ข้าเคยฝันถึงวันนี้มาตลอด" เซียวจื่อเซียนโอบไหล่นางไว้ "วันที่แผ่นดินสงบสุข และมีเจ้าอยู่เคียงข้างข้าในฐานะเมียเอกอย่างถูกต้องตามประเพณี"

ชิงเยียนซบหน้าลงบนบ่าของพระองค์ "หม่อมฉันก็เคยฝันเพคะ... แต่ในฝันของหม่อมฉันในชาติที่แล้ว มันจบลงด้วยหยาดน้ำตา แต่ในชาตินี้ พระองค์ทรงทำให้ฝันของหม่อมฉันกลายเป็นความจริงที่สวยงามกว่าที่เคยจินตนาการไว้"

"ต่อจากนี้ไป จะไม่มีใครเรียกเจ้าว่า 'ลูกอนุ' อีกแล้วชิงเยียน" ฮ่องเต้ทรงจุมพิตที่ขมับของนาง "เจ้าคือหงส์ที่โบยบินอยู่เหนือมังกร และจะไม่มีวันตกลงมาสู่พื้นดินที่แปดเปื้อนอีกต่อไป"

ท่ามกลางแสงจันทร์ที่นวลตา ชิงเยียนหลับตาลงรับลมเย็นที่พัดผ่าน นางรู้สึกถึงพลังแห่งความรักที่โอบล้อมครอบครัวของนางไว้ บ่วงกรรมสิ้นสุดลงแล้ว การล้างแค้นเสร็จสิ้นสมบูรณ์ และสิ่งที่หลงเหลืออยู่คือตำนานของสตรีผู้พลิกชะตาฟ้าดิน จากความตายสู่ความเป็นอมตะในฐานะ 'ยอดหญิงฮองเฮา' แห่งราชวงศ์ชิง