ตอนที่ 14 แผนร้ายทำลายลูกในครรภ์

เช้าวันแห่งการตัดสินมาถึง บรรยากาศภายในตำหนักจิ่งเหรินเคร่งเครียดจนแทบจะหยุดหายใจ กลิ่นกำยานหอมอวลถูกจุดเพื่อกลบกลิ่นยาต้มที่โชยออกมาจากห้องบรรทมของฉินกุ้ยเฟย เหล่านางกำนัลต่างเดินก้มหน้าด้วยความหวาดระแวง เพราะวันนี้คือวันที่ฮ่องเต้ทรงนัดหมายให้มีการ "ตรวจครรภ์ต่อหน้าพระที่นั่ง" โดยมีหมอหลวงสามท่านที่ทรงคัดเลือกมาด้วยพระองค์เอง

ฉินกุ้ยเฟยนั่งอยู่บนตั่งทองคำ ใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยแป้งขาวจนดูซีดเผียวราวกับคนแพ้ท้องอย่างหนัก ในมือของนางกำจดหมายที่สายลับดักชิงมาจากคนของจวนโหวไว้แน่น จดหมายที่เยี่ยฉือปลอมลายมือชิงเยียนว่า 'หวาดกลัวและขอขมา' ทำให้นางยิ้มเยาะด้วยความยโส

"นังเด็กปากกล้า... สุดท้ายเจ้าก็กลัวตาย" กุ้ยเฟยพึมพำ "ในเมื่อเจ้าเปิดช่องให้ข้า ข้าก็จะใช้แผน 'ลูกในครรภ์หลุดลอย' ป้ายสีเจ้าให้ถึงที่สุด!"

แผนของกุ้ยเฟยนั้นอำมหิตนัก นางไม่ได้ตั้งใจจะให้หมอหลวงตรวจพบว่าท้องว่างเปล่า แต่ในจังหวะก่อนการตรวจ นางจะแสร้งทำเป็นถูกชิงเยียน "ทำร้าย" หรือ "วางยา" จนเกิดการแท้งต่อหน้าทุกคน เพื่อปิดปากเรื่องครรภ์ทิพย์และกำจัดชิงเยียนไปพร้อมกัน

ณ โถงหน้าตำหนักจิ่งเหริน

เซียวจื่อเซียนเสด็จมาถึงพร้อมกับไทเฮา ผู้ทรงมีใบหน้าสงบนิ่งแต่แฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนเกรงขาม การที่ไทเฮาเสด็จมาด้วยพระองค์เองตามคำเชิญของชิงเยียน ยิ่งทำให้สถานการณ์ทวีความกดดัน

หลินชิงเยียนเดินตามหลังมาในชุดสีขาวบริสุทธิ์ดูไร้พิษสง นางย่อกายถวายพระพรอย่างนอบน้อม แววตานิ่งสงบราวกับผิวน้ำที่ลึกจนมองไม่เห็นก้น

"กุ้ยเฟย... เจ้าพร้อมจะให้หมอหลวงตรวจครรภ์หรือยัง?" ฮ่องเต้ตรัสเสียงเรียบ

"หม่อมฉันพร้อมเพคะฝ่าบาท... แต่ช่วงเช้านี้หม่อมฉันรู้สึกปวดมดลูกยิ่งนัก" กุ้ยเฟยเอ่ยเสียงสั่น แสร้งทำเป็นพยุงท้องที่ดูนูนขึ้นเล็กน้อยจากการยัดผ้านุ่ม "หลินเหริน... ขอบใจเจ้ามากที่ส่งน้ำชาเกสรดอกไม้มาให้ข้าเมื่อเช้า แต่ดูเหมือนข้าจะธาตุอ่อนไปเสียหน่อย"

สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ชิงเยียนทันที ข้อกล่าวหาเรื่องการส่งของกินมาให้นางสนมที่กำลังตั้งครรภ์ถือเป็นเรื่องใหญ่

"หม่อมฉันมิได้ส่งน้ำชาใดๆ มาเพคะพระสนม" ชิงเยียนตอบอย่างใจเย็น "และหม่อมฉันก็ทราบดีว่าพระสนมทรงระมัดระวังตัวยิ่งนัก คงมิรับของจากใครสุ่มสี่สุ่มห้า"

"เจ้าโกหก! จดหมายที่เจ้าเขียนมาขอขมาข้ายังวางอยู่ตรงนั้น!" กุ้ยเฟยชี้ไปที่โต๊ะไม้

ในจังหวะนั้นเอง กุ้ยเฟยแสร้งทำเป็นหน้ามืด ร่างกายทรุดฮวบลงกับพื้นพร้อมกับร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด "โอ๊ย! ท้องของข้า... เลือด! เลือดออกแล้ว!"

นางกำนัลคนสนิทรีบเข้าไปพยุง พร้อมกับแอบบีบถุงเลือดหมูที่ซ่อนไว้ใต้กระโปรงให้ไหลออกมาตามเรียวขา ภาพเลือดสีแดงฉานที่นองบนพื้นหินอ่อนทำให้ฮ่องเต้ถึงกับผุดลุกขึ้นด้วยความตกพระทัย

"หมอหลวง! เร็วเข้า! ช่วยลูกของข้า!" กุ้ยเฟยกรีดร้องพลางชี้หน้าชิงเยียน "นังแพศยา! เจ้าวางยาข้าในน้ำชานั่น! เจ้าฆ่าลูกของมังกร!"

ความโกลาหลเกิดขึ้นทันที ขุนนางฝ่ายตระกูลฉินเริ่มส่งเสียงสาปแช่งชิงเยียน ทว่าชิงเยียนกลับยังคงยืนนิ่ง นางหันไปหาไทเฮาแล้วคุกเข่าลง

"ทูลไทเฮาและฝ่าบาท ในเมื่อพระสนมกุ้ยเฟยกล่าวหาว่าหม่อมฉันวางยาในน้ำชา เช่นนั้นหม่อมฉันขอให้หมอหลวงตรวจดู 'เลือด' ที่ไหลออกมาบนพื้นนั้นเดี๋ยวนี้เพคะ ว่าเป็นเลือดมนุษย์หรือเลือดสิ่งใด และขอให้ตรวจดู 'ร่างกาย' ของพระสนมให้ละเอียดว่ามีการแท้งจริงหรือไม่!"

"เจ้ายังจะซ้ำเติมนางอีกหรือ!" ฮ่องเต้ตวาดด้วยความสับสน

"ฝ่าบาทเพคะ... หากหม่อมฉันทำจริง หม่อมฉันยอมถูกประหารเจ็ดชั่วโคตร" ชิงเยียนเงยหน้าขึ้น แววตามั่นคง "แต่ถ้าหากเลือดนั้นมิใช่เลือดมนุษย์ และพระสนมมิได้ตั้งครรภ์จริง... นั่นหมายถึงการหลอกลวงเบื้องสูงที่มิอาจให้อภัยได้เพคะ!"

ไทเฮาทรงพยักหน้า "หมอหลวง ตรวจเดี๋ยวนี้!"

หมอหลวงสามท่านเข้าไปตรวจสอบเลือดบนพื้นอย่างละเอียด หนึ่งในนั้นใช้จมูกดมและใช้นิ้วแตะมาพิเคราะห์ "ทูลไทเฮาและฝ่าบาท... เลือดนี้มีกลิ่นคาวจัดและมีความข้นผิดปกติ มิใช่เลือดของสตรีที่แท้งบุตรพะยะค่ะ แต่มันคือ... เลือดหมูที่ผสมกับชาดเพคะ!"

คำรายงานนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจทุกคน กุ้ยเฟยที่แสร้งสลบไสลถึงกับเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ

"และจากการตรวจชีพจรของพระสนม..." หมอหลวงอีกท่านที่เข้าไปจับชีพจรท่ามกลางแรงขัดขืนของกุ้ยเฟยกล่าวด้วยเสียงอันสั่นเครือ "ชีพจรของพระสนมเต้นแรงและสม่ำเสมอ... มิได้มีลักษณะของสตรีที่กำลังตั้งครรภ์หรือเสียเลือดจากการแท้งแม้แต่น้อยพะยะค่ะ! ร่างกายของพระสนมมีความเย็นชื้นสะสมมานาน... มิอาจตั้งครรภ์ได้พะยะค่ะ!"

ความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวปกคลุมห้องประทับ เซียวจื่อเซียนดำเนินเข้าไปใกล้กุ้ยเฟยที่บัดนี้หน้าซีดเผือดยิ่งกว่าเดิม พระองค์ทรงกระชากแขนเสื้อของนางขึ้น จนกระทั่งเห็นถุงหนังขนาดเล็กที่ยังคงมีคราบเลือดติดอยู่ซ่อนอยู่ในฉลองพระองค์

"ฉินกุ้ยเฟย... เจ้ากล้าใช้ลูกที่ไม่มีอยู่จริงมาล้อเล่นกับความหวังของข้า!" ฮ่องเต้ตวาดเสียงดังกึกก้องจนแจกันแก้วข้างพระวรกายแตกกระจาย "เจ้าใช้ความรักและความเชื่อใจของข้าเป็นเครื่องมือทำลายผู้อื่น!"

"ฝ่าบาท... หม่อมฉันผิดไปแล้ว! หม่อมฉันเพียงแต่หวาดกลัว... หม่อมฉันถูกหลินชิงเยียนบีบคั้น!" กุ้ยเฟยคลานเข้าไปเกาะพระบาท

"หลินชิงเยียนไม่ได้บีบคั้นเจ้า แต่เจ้าบีบคั้นตัวเองด้วยความโลภ!" ไทเฮาตรัสเสียงเย็น "การประกาศครรภ์ทิพย์คือโทษกบฏลวงดาบอาญาสิทธิ์ ขุนนางตระกูลฉินทุกคนที่สมรู้ร่วมคิดจะต้องถูกตรวจสอบทั้งหมด!"

ชิงเยียนมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกว่างเปล่า นางหยิบจดหมายที่กุ้ยเฟยอ้างว่าเป็นของนางขึ้นมาส่งให้ไทเฮา

"ทูลไทเฮา จดหมายฉบับนี้มิใช่ลายมือของหม่อมฉันเพคะ แต่เป็นลายมือของสตรีท่านหนึ่งที่หม่อมฉันจำได้ดี... หลินเยี่ยฉือ พี่สาวของหม่อมฉันที่จวนโหวเพคะ ดูเหมือนว่าจะมีคนจากภายนอกพยายามสมคบคิดกับคนภายในเพื่อสร้างเรื่องวุ่นวายในวังหลวงเพคะ"

เซียวจื่อเซียนรับจดหมายไปดู แววตาของพระองค์วาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ "จวนโหวตระกูลเซี่ย... กล้าดียังไงถึงเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องในวังหลัง! กงกง! ถ่ายทอดราชโองการ ถอดถอนฉินกุ้ยเฟยลงเป็นสามัญชน ประทานผ้าขาวให้นางในวันพรุ่งนี้! และสั่งคนไปคุมตัวหลินเยี่ยฉือมาสอบสวนที่คุกหลวงเดี๋ยวนี้!"

"ไม่!!! ฝ่าบาท! ทรงเมตตาด้วย!" เสียงหวีดร้องของฉินกุ้ยเฟยดังก้องไปทั่วตำหนักที่บัดนี้กลายเป็นกรงขังสุดท้ายของนาง

ชิงเยียนเดินออกจากตำหนักจิ่งเหรินท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่สาดส่อง นางเงยหน้ามองท้องฟ้าพลางถอนหายใจยาว หมากกระดานนี้จบลงแล้ว ศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในวังหลังพังทลาย และพี่สาวที่รักของนาง... กำลังจะได้ลิ้มรสชาติของคุกหลวงที่นางเคยหวาดกลัว

"พี่สาว... ในเมื่อท่านอยากมีส่วนร่วมกับวังหลวงนัก ข้าก็จะให้ท่านได้อยู่ยาวๆ เลยทีเดียว"