ตอนที่ 20 การล้างบางของสนมฝ่ายร้าย

บรรยากาศในวังหลังภายหลังการล่มสลายของฉินกุ้ยเฟยไม่ได้สงบสุขอย่างที่คิด แม้ขั้วอำนาจใหญ่จะถูกทำลาย แต่เหล่าสนมที่เคยเป็น "นกต่อ" และ "สมุนรับใช้" ของตระกูลขุนนางเก่ากลับยิ่งดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด พวกนางรวมกลุ่มกันเป็นคลื่นใต้น้ำ คอยขัดขวางการบริหารงานวังหลังของหลินหวงกุ้ยเฟย และลอบส่งข่าวทำลายชื่อเสียงของนางไปยังขุนนางภายนอก

หลินชิงเยียน นั่งอยู่ ณ ศาลาริมสระบัวมรกต สถานที่ที่นางเคยถูกลอบทำร้าย บัดนี้นางสวมอาภรณ์สีม่วงเข้มปักลายหงส์ทะยานฟ้า ดูน่าเกรงขามและสง่างามจนไม่มีใครกล้าสบตา ในมือของนางคือบัญชีรายชื่อ "นางสนม" ที่มีความสัมพันธ์ลับกับขุนนางกังฉินที่ถูกยึดทรัพย์ไป

"ถึงเวลาถอนรากถอนโคนเสียที" ชิงเยียนเปรยเสียงเรียบ "ชุ่ยเอ๋อร์ สั่งการลงไป... วันนี้ข้าจะจัดงานเลี้ยงน้ำชา 'ชำระวังหลัง' เชิญสนมทุกคนที่มีรายชื่อในฎีกาลับนี้มาให้ครบ อย่าให้ขาดแม้แต่คนเดียว"

ณ หอเป่าอัน (หอแห่งความสงบ)

สนมกลุ่มหนึ่งนำโดย สนมเอกเหยา และ สนมหลี่ ซึ่งเคยเป็นมือขวาของฉินกุ้ยเฟย นั่งรอด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก พวกนางต่างรู้ดีว่าช่วงนี้หวงกุ้ยเฟยกำลังกวาดล้างอำนาจเก่าอย่างหนัก

"พวกเราต้องรวมตัวกันไว้" สนมเหยากระซิบ "หากนางถามเรื่องเงินสนับสนุนจากตระกูลฉิน ให้บอกว่าเป็นเงินสินเดิมจากทางบ้าน อย่าได้ปริปากเรื่องอื่นเด็ดขาด"

ทันใดนั้น เสียงขันทีประกาศก้องบอกถึงการมาถึงของหวงกุ้ยเฟย ชิงเยียนเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าที่มั่นคง ตามหลังด้วยกองกำลังนางกำนัลและขันทีฝ่ายตรวจการที่ถือกล่องไม้หลายใบตามมาด้วย

"พี่หญิงทุกท่าน... ลำบากพวกท่านแล้วที่ต้องมาพบข้าในยามเช้าเช่นนี้" ชิงเยียนนั่งลงบนประธาน "ข้ามาวันนี้มิได้มีเจตนาจะรบกวนเวลาพักผ่อน แต่มีเรื่องสำคัญที่เกี่ยวพันถึงความมั่นคงของวังหลวงและราชบัลลังก์ที่ต้องสะสางให้จบสิ้น"

ชิงเยียนเปิดกล่องไม้ใบแรกออก ภายในคือจดหมายลับนับสิบฉบับที่ถูกเขียนด้วยรหัส

"สนมหลี่..." ชิงเยียนเรียกชื่อด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "จดหมายที่เจ้าส่งออกไปหาท่านโหวตระกูลเว่ยเมื่อสามวันก่อน ที่กล่าวหาว่าฝ่าบาททรงลุ่มหลงสุรานารีและละเลยราชกิจ... เจ้ามีคำอธิบายอย่างไร?"

สนมหลี่หน้าซีดเผือด "หม่อมฉัน... หม่อมฉันมิได้ทำเพคะ! นั่นต้องเป็นของปลอม!"

"ของปลอมงั้นหรือ? แต่ตราประทับขี้ผึ้งที่ก้นซองน่ะ มันคือตราประจำตัวของเจ้าที่ฝ่าบาทประทานให้เมื่อปีกลาย" ชิงเยียนโยนจดหมายลงบนโต๊ะ "การใส่ร้ายฮ่องเต้คือโทษประหาร แต่การเป็นสายลับส่งข่าวภายในให้ขุนนางภายนอกเพื่อเตรียมการก่อกบฏ... นั่นคือโทษประหารเจ็ดชั่วโคตร!"

ความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวปกคลุมห้องประทับ สนมคนอื่นๆ เริ่มนั่งไม่ติดที่ ชิงเยียนหันไปหาสนมเอกเหยา

"ส่วนพี่หญิงเหยา... เครื่องประดับทับทิมที่ท่านสวมอยู่ บัญชีในกรมพระคลังระบุว่าเป็นของที่หายไปจากคลังหลวงเมื่อห้าปีก่อนยามที่ตระกูลฉินเรืองอำนาจ ท่านได้รับมันมาได้อย่างไร? หรือจะต้องให้ข้าเรียกตัวขันทีฝ่ายคลังมาเป็นพยานว่าท่าน 'ติดสินบน' เพื่อขโมยของหลวงมาประดับกาย?"

สนมเหยาทรุดตัวลงคุกเข่า "หวงกุ้ยเฟยเมตตาด้วย! หม่อมฉันเพียงแต่ทำตามคำสั่งของกุ้ยเฟยในตอนนั้น!"

"คำสั่งของคนตายมิอาจใช้เป็นข้ออ้างในการทำผิดกฎหมายได้" ชิงเยียนยืนขึ้น "พวกท่านทุกคนที่นั่งอยู่ที่นี่ ต่างใช้ตำแหน่งสนมบังหน้าเพื่อเอื้อประโยชน์ให้ตระกูลตัวเองและกดขี่นางกำนัลชั้นผู้น้อย วันนี้ข้าขอประกาศในนามของหวงกุ้ยเฟย... ผู้ที่มีรายชื่อในฎีกานี้ทุกคนจะถูกถอดบรรดาศักดิ์ ยึดทรัพย์สินที่ได้มาโดยมิชอบ และเนรเทศไปอยู่วัดชีท้ายวังเพื่อสำนึกผิดตลอดชีวิต!"

"ไม่! ท่านไม่มีสิทธิ์ทำเช่นนี้! ฝ่าบาททรงโปรดปรานพวกเรา!" สนมคนหนึ่งกรีดร้อง

"ฝ่าบาททรงมอบอำนาจสิทธิ์ขาดในการจัดการวังหลังให้ข้าแล้ว" ชิงเยียนเอ่ยเสียงเฉียบขาด "และหากใครคิดจะขัดขืน... ทหารฝ่ายในพร้อมจะนำตัวพวกท่านไปส่งที่คุกหลวงทันที เลือกเอาเถิดว่าจะไปอยู่วัดชีอย่างสงบ หรือจะไปนอนในคุกมืดเพื่อรอวันประหาร!"

การ "ล้างบาง" ดำเนินไปอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด สนมฝ่ายร้ายที่เคยหยิ่งยโสถูกลากตัวออกไปทีละคน ท่ามกลางสายตาของนางกำนัลและขันทีที่เคยถูกพวกนางกดขี่ บรรยากาศที่เคยหนักอึ้งในวังหลังเริ่มปลอดโปร่งขึ้นราวกับเมฆหมอกที่ถูกพัดพาไป

ในเย็นวันนั้น ชิงเยียนเข้าเฝ้าเซียวจื่อเซียนในห้องทรงอักษร

"จัดการหมดแล้วหรือ?" ฮ่องเต้ตรัสถามโดยมิได้เงยพระพักตร์จากฎีกา

"เพคะฝ่าบาท... วังหลังบัดนี้สะอาดบริสุทธิ์ ขุนนางที่เคยฝากเข็มพิษไว้ข้างกายพระองค์ถูกถอนรากถอนโคนจนสิ้น" ชิงเยียนเดินเข้าไปนวดไหล่ให้พระองค์อย่างเบามือ

เซียวจื่อเซียนวางพู่กันลงแล้วรวบตัวนางมากอด "เจ้าช่างเด็ดขาดนัก ชิงเยียน... ข้าภูมิใจที่เลือกเจ้ามาเป็นโล่และดาบให้ข้า บัดนี้ราชสำนักและวังหลังสอดประสานเป็นหนึ่งเดียว แผ่นดินชิงจะกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง"

ชิงเยียนซบหน้าลงบนบ่าของพระองค์ นางรู้ดีว่าการล้างบางครั้งนี้ไม่ได้เพียงแต่เป็นการกำจัดศัตรู แต่เป็นการประกาศให้โลกรู้อย่างชัดเจนว่า... ใครคือ "นางพญา" ที่แท้จริงแห่งวังหลังแห่งนี้

ตัดภาพไปที่วัดชีท้ายวัง

เหล่าอดีตสนมผู้สูงศักดิ์บัดนี้สวมชุดชีสีขาวหม่น ต้องนั่งสวดมนต์และทำความสะอาดลานวัดท่ามกลางอากาศที่เหน็บหนาว สนมเหยา และ สนมหลี่ มองดูมือที่แตกและหยาบกร้านของตนเองด้วยความเวทนา

"หลินชิงเยียน... เจ้ามันนางปีศาจ" สนมเหยาพึมพำน้ำตาไหลนองหน้า

ทว่าคำสาปแช่งของพวกนางมิอาจไปถึงชิงเยียนได้อีกต่อไป เพราะนางพญาตัวจริงบัดนี้กำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์ที่มั่นคงที่สุด เคียงคู่กับมังกรผู้ที่นางพร้อมจะปกป้องด้วยชีวิตและสติปัญญาของนางตลอดไป