Partager

ตอนที่ 3 เข้าวัง

last update Date de publication: 2025-10-30 12:07:08

"ทูลฝ่าบาท แผลที่แขนของคุณหนูเสิ่นเกิดจากการเฆี่ยนตี ส่วนที่หมดสติไปอาจเป็นเพราะไม่มีอาหารตกถึงท้องมาหลายวันพ่ะย่ะค่ะ"

ปึ้ง!! เสียงของกำปั้นทุบลงตกดังลั่นจนเหล่าขันทีและนางกำนัลต้องก้มหน้าลงอย่างหวาดกลัว

"ตระกูลเสิ่นใหญ่ถึงเพียงนั้น! แค่ข้าวสักเม็ดก็ไม่มีให้ลูกสาวกินหรือ!" ฮ่องเต้ตรัสออกมาอย่างไม่อยากเชื่อนัก แต่สถานการณ์ก่อนหน้าก็พอจะยืนยันได้ว่าสิ่งนี้เป็นความจริง

"ฝ่าบาทกระหม่อมขอตัวไปเตรียมยาก่อน จะได้ให้คุณหนูเสิ่นกินตอนตื่นพ่ะย่ะค่ะ"

"ไปเถอะ แล้วเจ้าก็ดูแลคุณหนูเสิ่นจนกว่าจะหายดี" หมอหลวงฉางก้มรับคำสั่งและเดินออกไป ดวงตาคมมองเห็นสาวใช้ของคุณหนูเสิ่นยืนอยู่อย่างร้อนใจ เพียงแค่พยักหน้ากับคนสนิทไม่นานนักอาลี่ก็ถูกพาตัวเข้ามาด้านใน

"เจ้าเป็นคนดูแลข้างกายคุณหนูเสิ่นใช่หรือไม่?"

"เพคะฝ่าบาท"

"ปกติคุณหนูของเจ้าถูกทำร้ายเช่นนี้ตลอดหรือ?"

"เพคะ หากฝ่าบาทอยากยืนยันข้อเท็จจริง ฝ่าบาทสามารถเสด็จไปที่ตระกูลเสิ่นในตอนนี้เพคะ"

เมื่อรับฟังคำก็พยักหน้าแล้วลุกขึ้นยืน ยังไม่ทันย่างก้าวไปได้ไกลแขนแกร่งก็ถูกดึงรั้งเอาไว้เสียก่อน หันไปดูก็พบเข้ากับสนมเอกที่ยืนอยู่

"เจ้ามีอะไร?"

"ฝ่าบาทจะเสด็จไปไหนเพคะ? แล้วจะให้คุณหนูเสิ่นอยู่ที่นี่...ไม่ส่งกับจวนหรือเพคะ?"

"นางยังไม่ได้สติ ข้าจะให้หมอหลวงดูแลนางก่อน ส่วนเจ้าก็กลับตำหนักไปเถิด ข้าจะไปที่จวนตระกูลเสิ่นเสียหน่อย"

"ฝ่าบาทจะเสด็จไปที่นั่นทำไมเพคะ?"

"หลี่หว่านลู่เจ้ารู้หรือไม่ แม้แต่ฮ่องเฮายังมิเคยกล้าถามคำถามนี้กับข้า" เพราะแววตาเรียบนิ่งแสนเย็นชาทำให้สนมเอกยอมปล่อยแขนของฮ่องเต้ในทันที แล้วมองตามไปด้วยความขุ่นเคืองใจจนต้องกำมือแน่น

"เสิ่นลู่ถิง!! ฮ่องเต้ไม่เคยเย็นชากับข้าอย่างนี้เลยสักครั้งจนกระทั่งเจอเจ้า....เห็นทีว่าเจ้ากับข้าคงอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้"

จวนตระกูลเสิ่น

"โบยมันเพิ่มอีก!! หากมันไม่ยอมพูดก็โบยให้ตาย!!"

ฮูหยินใหญ่เสิ่นเอ่ยปากสั่งให้โบยบ่าวรับใช้ที่กล้าช่วยเสิ่นลู่ถิงให้หลบหนีออกไปจากตระกูลเสิ่นได้อย่างโหดเหี้ยม ชีวิตของบ่าวตัวเล็กๆ ไม่ได้มีค่าในสายตาเลยสักนิด หากใครที่กล้าทำให้ที่ระบายของตนหนีรอดออกไปแม้ให้ฆ่าจนตายก็ไม่นึกเสียดาย

“ดูเหมือนว่าฮูหยินใหญ่ตระกูลเสิ่นจะชอบใช้ความรุนแรงอย่างที่ข้าได้ยินมาจริงๆ สินะ”

“ฝะ ฝ่าบาท ไม่ใช่อย่างนั้นนะเพคะ คือ…หม่อมชั้นเพียงแค่สั่งสอนบ่าวไพร่ที่ทำผิดคำสั่ง”

“คำสั่งที่ท่านว่าเกี่ยวกับคุณหนูตระกูลเสิ่นหรือไม่?”

ฮูหยินใหญ่ตระกูลเสิ่นตาเบิกกว้างแล้วได้แต่ครุ่นคิดด้วยความไม่เข้าใจ เหตุใดฮ่องเต้ถึงรู้เรื่องนี้ได้ หากเปิดเผยท่าทีกังวลเกินไปจนหลุดพูด มีหวังได้เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่

“ข้าถาม เจ้าไม่ได้ยินหรือ?”

“คะ คือไม่ใช่เพคะ”

“ฮูหยินใหญ่ท่านรู้หรือไม่ ข้อหาหลอกลวงฮ่องเต้จะมีผลเช่นไร?”

“ทูลฝ่าบาทได้โปรดช่วยอี้ชวนด้วยเพคะ เพราะอี้ชวนเห็นว่าฮูหยินชอบทำร้ายคุณหนูมาตั้งแต่เด็ก ดังนั้นพวกบ่าวเองไม่อาจทนได้อีกต่อไป พออี้ชวนยื่นมือเข้าช่วยคุณหนู นายหญิงคงไม่พอใจจึงได้ลงโทษรุนแรงเช่นนี้เพคะ”

อาลี่พูดออกไปอย่างไม่นึกเกรงใจ แม้สายตาเชือดเฉือนนั้นมองกันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อให้ได้ หากต้องแลกชีวิตเพื่อช่วยให้คุณหนูสุขสบายนั่นก็เป็นสิ่งที่อาลี่คนนี้ยินดี

“กระ…กระหม่อมเป็นพยาน ให้กับคำพูดของอาลี่พ่ะย่ะค่ะ”

“เป็นอย่างนี้แล้ว ฮูหยินใหญ่เสิ่นจะทำเช่นไร”

“พวกเจ้ากล้าใส่ร้ายข้า! ตระกูลเสิ่นเลี้ยงดูพวกเจ้าตั้งแต่เล็กจนโต ไม่รู้จักสำนึกบุญคุณแล้วยังใส่ร้ายข้าอีกหรือ!”

“ตั้งแต่เล็กจนโตฮูหยินเอาแต่ลงโทษตบตีพวกเรา มีเพียงคุณหนูเท่านั้นที่คอยดูแลเราอย่างดี แม้ในวันที่คุณหนูมีเพียงแค่หมั่นโถวหนึ่งลูกเพื่อประทังชีวิตก็ยังยอมเสียสละมันให้กับแม่ของอี้ชวนได้กิน”

“ข้าก็พึ่งรู้นะว่าอาหารของคุณหนูตระกูลเสิ่นจะมีเพียงแค่หมั่นโถวเท่านั้น ตระกูลเสิ่นไม่เคยเงินขาดมือ!! เหตุใดจึงให้ของอย่างนั้นแก่บุตรีของพวกเจ้ากิน!!!”

ตาคมหลับลงถอนหายใจ มือกำแน่นราวกับกำลังโกรธเคืองจนไม่สามารถเก็บความรู้สึกเอาไว้ได้ คุณหนูเสิ่นงดงามและบอบบางเช่นนั้น แถมยังใจดีกับบ่าวรับใช้เหตุใดจึงต้องอยู่กับมารดาที่จิตใจอำมหิตเช่นนี้ด้วย

“ฝ่าบาทเข้าพระทัยผิดแล้วเพคะ หม่อมชั้นถูกใส่ร้าย เดิมทีเสิ่นลู่ถิงจิตใจอำมหิต ไม่รู้จักบุญคุณของบิดามารดา หม่อมชั้นจึง….”

“ในสายตาของท่านแม่ ลูกแย่ถึงเพียงนั้นเลยหรือเจ้าคะ?”

เป็นคุณหนูเสิ่นที่พยุงร่างแทบจะหมดเรี่ยวแรงของตนเดินเข้ามาและพูดขึ้น แววตานั่นวูบไหวเสียจนดวงตาคมไม่อาจหยุดมองได้ ผู้หญิงที่แสนจะบอบบางอย่างนี้ เหตุใดถึงได้มีคนกล้าทำร้ายจิตใจนาง

"มาแล้วหรือนางตัวดี! เจ้าพูดออกไปสิว่าข้าไม่เคยทรมานเจ้า"

"พูดออกมาเถิด ข้าอยู่ที่นี่ จะทวงคืนความยุติธรรมให้เจ้าเอง"

คุณหนูเสิ่นก้มหน้าลงในทันที แอบรอยยิ้มมุมปากก่อนจะหลับตาบีบน้ำตาให้ไหลลงอาบแก้มแล้วคุกเข่าลง ไหล่เล็กสั่นเทิ้มจนคนมองต้องสัมผัสแผ่นหลังแล้วลูบแผ่วเบา เสิ่นลู่ถิงเงยหน้ามาสบตาเพียงเพื่อให้ฮ่องเต้ได้เห็นหยาดน้ำตาที่อาบแก้มนั้นชัดเจนขึ้น

เรียวนิ้วเกลี่ยหยดน้ำใสที่ทำให้หัวใจกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้นั้นออกจากแก้มเนียน ยิ่งมองนานเท่าไหร่ก็ยิ่งได้รับรู้ว่าคนอย่างคุณหนูเสิ่นงดงามเกินกว่าจะต้องเสียน้ำตาหรือแม้แต่เสียใจกับเรื่องใด

“อย่าร้องไห้เลย ลุกขึ้นเถิด”

แขนเรียวถูกประคองให้ลุกขึ้นยืน ท่าทีใส่ใจนี้ทำให้เสิ่นลู่ถิงรู้ได้ทันทีว่าตนเรียกร้องความสนใจจากฮ่องเต้ได้สำเร็จ ดวงตากลมเสมองไปด้านหลังแล้วยิ้มเยาะ ข้าคิดเอาไว้อยู่แล้วว่าท่านต้องตามมาที่นี่ เช่นนั้นสนมเอกก็ควรรู้สึกไว้เสียตั้งแต่ตอนนี้ว่าข้าเป็นศัตรูของท่าน

“บอกข้ามาเถิดว่าเจ้าอยากให้ข้าจัดการเยี่ยงไร?”

“หม่อมชั้น… อย่างไรเสียท่านแม่ก็ให้กำเนิดหม่อมชั้น หม่อมชั้นมิกล้าเพคะ?”

“ลูกสาวของเจ้ากตัญญูถึงเพียงนี้ เหตุใดยังกล้าลงมือทารุณนาง!”

ฮูหยินใหญ่เสิ่นรีบก้มหน้าลงสู่พื้น ประโยคเอ่ยขอความกรุณาดังลั่นไปทั่วจวน นี่สิคือสิ่งที่คนใจดำอำมหิตอย่างท่านคู่ควร วันนี้ท่านพ่อไม่อยู่ ข้าจะรอดูว่าท่านแม่ผู้แสนดีของข้าจะแก้ตัวไปได้อย่างไร

“เจ้าจะยอมรับหรือไม่ว่าทำร้ายลูกสาวของตัวเอง แม้แต่ข้าวก็ไม่ให้นางกินจนนางเป็นลมหมดสติไป”

“หมะ…หม่อมชั้น”

“กระหม่อมเป็นพยานให้กับเสิ่นลู่ถิงได้พ่ะย่ะค่ะ”

เสียงคุ้นหูดังขึ้นจนทุกสายตาหันไปมอง ดวงตากลมเบิกกว้างขึ้นก่อนที่จะขมวดคิ้วจนชนกัน ท่านอ๋องหรือ? เหตุใดเขาถึงพูดเหมือนกับจะช่วยข้า? ชาติก่อนแม้แต่หางตาก็ไม่ไยดี ทำไมชาตินี้ถึงได้…..

“เอ่อไท่ เจ้ามาได้อย่างไร?”

“กราบทูลฮ่องเต้ กระหม่อมพึ่งได้ข่าวจากตระกูลเสิ่นว่าคุณหนูเสิ่นหายตัวไป ดังนั้นจึงมาตรวจสอบดูพ่ะย่ะค่ะ”

ท่านอ๋องมาเพื่อตรวจสอบดูการหายตัวไปของข้า นั่นเป็นคำพูดที่ไม่น่าเชื่อถือที่สุดในชีวิตที่ข้าเคยได้ยิน เหตุใดเขาถึงมาสนใจเรื่องของข้า ไหนจะแววตานั่นที่พยายามมองมา หากข้ามองไม่ผิดนั่นไม่ใช่แววตาที่เคยมองกันอย่างนึกรังเกียจอย่างเมื่อก่อน

“เป็นโชคดีของข้าจริงๆ ที่ท่านอ๋องใส่ใจถึงเพียงนี้”

“เจ้าเป็นคู่สมรสที่ฮ่องเต้ประทานให้ข้า เหตุใดข้าจะไม่สนใจเจ้าเล่า?”

“หึ ไม่มีใครแจ้งกับท่านหรือ? ว่าการประทานสมรสถูกยกเลิกไปแล้ว”

“ว่าอย่างไรนะ? แต่ว่าในช่วงเวลานี้….”

ท่าทางครุ่นคิดหนักของท่านอ๋องทำเอาเสิ่นลู่ถิงขมวดคิ้วแน่นตามไปด้วย เขาดูแปลกไปราวกับไม่ใช่คนที่เคยเกลียดข้ามากกว่าสิ่งใดในโลก แปลกไปมากจริงๆ

“เอาล่ะ ในเมื่อมีพยานมายืนยันมากถึงเพียงนี้ แล้วหลังจากนี้ฮูหยินใหญ่เสิ่นจะทำอย่างไร?”

“หม่อมชั้นขอประทานอภัยเพคะ สิ่งที่หม่อมชั้นทำแค่เพื่อสั่งสอนบุตรสาวที่ดื้อดึงเท่านั้น”

“วิธีการสอนลูกสาวของตระกูลเสิ่นช่างโหดร้ายเสียจริงๆ”

“ฝ่าบาทเพคะได้โปรดช่วยหม่อมชั้น”

เสิ่นลูถิงทิ้งตัวคุกเข่าลงอีกครั้งด้วยใบหน้าอ้อนวอน มือหนาพยายามแตะเพื่อพยุงให้ลุกขึ้นแต่คุณหนูเสิ่นกลับไม่ยอมขยับตัวขึ้นยืนตาม

“มีอะไรก็บอกกับข้าเถิด อย่าคุกเข่าเช่นนี้เลย”

“ฝ่าบาทได้โปรดช่วยหม่อมชั้นให้หลุดพ้นจากความทรมานนี้ที่เถิดเพคะ หม่อมชั้นไม่อาจทนกับการถูกทารุณได้อีกแล้ว”

“อย่างนั้นเจ้าอยากให้ข้าช่วยเหลือเช่นไร?”

ไม่ทันที่คุณหนูเสิ่นจะได้เอ่ยปากตอบคำถาม ท่านอ๋องก็คุกเข่าลงและก้มหัวสู่พื้น ก่อนประโยคต่อมาที่เขาพูดจะทำให้เสิ่นลู่ถิงอ้าปากค้างด้วยความตกใจ

“ฝ่าบาทได้โปรดประทานสมรสให้กระหม่อมกับคุณหนูเสิ่นอีกครั้งเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าว่าอย่างไรนะ?”

“กระหม่อมอยากได้การประทานสมรสอีกครั้ง หลังจากสมรสกระหม่อมก็จะสามารถพาคุณหนูเสิ่นไปอยู่ด้วยกันที่จวนอ๋องและไม่ต้องถูกทรมานที่ตระกูลเสิ่นอีก”

“ข้าไม่แต่งกับท่าน!”

เสิ่นลู่ถิงเถียงขึ้นมาเสียงแข็ง ข้ากลับมาเกิดอีกครั้งเพื่อหลีกนี้จากทุกความทรมานที่ท่านมอบให้ข้า เหตุใดข้าจะต้องยอมให้มันลงเอยแบบเดิมเล่า

เงยมองสบดวงตาเรียบนิ่งของฮ่องเต้อย่างร้องขอ หรือความจริงแล้วข้าอาจจะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงชาชีวิตของตัวเองได้ ต่อให้พยายามหลีกนี้อย่างไรก็จะยังลงเอยแบบเดิมเช่นนั้นหรือ

ไม่เอาน่า…ข้าอุตส่าห์ได้เกิดใหม่อีกครั้ง

จะไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงเลยหรือ

เช่นนั้นการเกิดใหม่ครั้งนี้จะมีประโยชน์อะไร

“นี่เจ้ากำลังปฏิเสธข้าหรือเสิ่นลู่ถิง? เจ้ารักข้ามาก เหตุใดถึงได้…?”

“ท่านอ๋องมีคนที่รักแล้ว ข้าไม่อยากเข้าไปเป็นส่วนเกินในชีวิตรักของท่าน”

“มะ ไม่สิ หากเจ้ายอมแต่งกับข้า ข้าสัญญาว่าจะให้เจ้าทุกอย่าง หากอยากเป็นชายาเอกของข้า ข้าก็จะให้มันกับเจ้า”

เหตุใดท่านอ๋องจึงพูดเช่นนี้ออกมา มิใช่ว่าท่านอย่าแต่งงานกับคุณหนูรองตระกูลหลี่มากกว่าใครหรือ

“ข้าไม่เคยอยากได้ตำแหน่งชายาเอกของท่าน”

“แล้วเจ้าอยากได้สิ่งใดเล่า บอกกับข้ามาเถิด”

“หม่อมชั้นรู้ว่าสิ่งนี้อาจดูล่วงเกินฝ่าบาท แต่หม่อมชั้นอยากขอเข้าวังเพคะ แค่ไปเป็นนางในก็ได้เพคะ ฝ่าบาทได้โปรดช่วยหม่อมชั้น…”

คางมลถูกเชยให้เงยขึ้นมอง เรียวนิ้วไล้ไปตามกรอบหน้าของคุณหนูเสิ่นแล้วยิ้ม ดวงตาแสนหวานที่มองมานั่นแสนลุ่มหลง เสิ่นลู่ถิงคิดเอาไว้อยู่แล้วว่าตัวเองจะไม่พลาด”

“เจ้างดงามถึงเพียงนี้ หากข้าแค่พาเข้าไปเป็นนางในคงเสียดายแย่ ไหนลองพูดออกมาใหม่สิ ว่าเจ้าอยากเข้าวังไปทำไม?”

“หม่อมชั้น…หม่อมชั้นมิกล้าเพคะ แค่ได้เป็นนางในเพื่อรับใช้ฝ่าบาทก็เป็นพระมหากรุณาธิคุณมากแล้วเพคะ”

“หึ ฟู่เอ๋อ”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“มีคำสั่งออกไป แต่งตั้งคุณหนูเสิ่นขึ้นเป็นกุ้ยเหรินและพาเข้าวังทันที”

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ชายาอ๋องเกิดใหม่ครานี้ขอเป็นสนมฮ่องเต้ (1)   ตอนที่ 30 จบ(ไม่)บริบูรณ์

    ดอกไม้ในสวนหลังวังบานสะพรั่งราวกับกำลังเฉลิมฉลองให้กับเสิ่นลู่ถิง มือบอบบางหยิบดอกไม้ขึ้นมาแล้วสูดดมทั้งรอยยิ้ม ความหอมที่แตะปลายจมูกนั้นทำให้มีความสุขขึ้นมาไม่น้อย ก่อนจะหันไปเห็นอาลี่และเยว่จินที่ผลักกันไปมาราวกับมีคำถาม“พวกเจ้ามีอะไรจะถามข้าหรือไม่?”“เยว่จิน พูดสิ”“เจ้านั่นแหละพูด”“ใครก็ได้ พูดมาเถิด” เสิ่นลู่ถิงพูดเสียงเรียบแต่ไม่ได้นึกหงุดหงิด ก้าวเดินไปนั่งลงที่ศาลากลางสวนดอกไม้ทั้งยกน้ำชาขึ้นจิบอย่างสบายใจก่อนจะเงยหน้าขึ้นมารอรับฟัง“วันก่อนหม่อมชั้นกับอาลี่ได้ยินที่พระสนม…..”“หึ แล้วพวกเจ้าคิดอย่างไร?” เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นมาโดยไม่ต้องรอให้เยว่จินพูดจบ ไม่แปลกนักที่ทั้งสองคนมีอาการแปลกๆ มาช่วงไม่กี่วันนั้น ใครได้ยินเข้าก็คงมีแต่คนหาว่าข้ากับชินอ๋องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ“มันอาจจะเป็นเรื่องที่ไม่น่าเกิดขึ้นได้ แต่มันเกิดขึ้นแล้ว” คุณหนูเสิ่นมองลึกเข้าไปในดวงตาของทั้งสอง ยื่นมือลูบผมนุ่มของอาลี่อย่างเอ็นดูก่อนแววตาจะแฝงไป

  • ชายาอ๋องเกิดใหม่ครานี้ขอเป็นสนมฮ่องเต้ (1)   ตอนที่ 29 ความในใจชินอ๋อง

    “ก็รอดูเถิดว่าเป็นใครที่จะตาย”ไม่ทันได้มอบเวลาให้คุณหนูรองหลี่กับหลี่ต้าเจียได้ฉุกคิดมากนัก ฮ่องเต้ก็ปรากฏตัวขึ้น เสิ่นลู่ถิงหันมองคนที่ปรี่มาหาตนด้วยสีหน้าเป็นห่วง แล้วหันกลับไปมองคนที่ยืนมองด้วยความตกอกตกใจก่อนจะคุกเข่าลง ไหล่ที่เคลื่อนไหวเล็กน้อยยิ่งแสดงออกถึงความหวาดกลัว ได้เวลาคิดบัญชีของเราเสียที….. เสียเวลาให้ฮ่องเต้จัดการอยู่นานดาบคมถูกจ่อที่คอของคนรนหาที่ตาย หลี่หว่านหว่านทิ้งตัวนั่งลงสู่พื้นแล้วส่ายหัวราวกับไม่เชื่อว่าตนจะถูกจับได้ ก่อนหน้านี้คงตายใจไม่น้อยที่ฮ่องเต้ไม่ทรงกำหนดโทษเสียที บัดนี้ข้าช่วยส่งพวกเจ้าให้ได้ลิ้มรสความตายเร็วขึ้นหน่อยเป็นอย่างไร“ทำเรื่องชั่วช้า แล้วยังกล้าทำร้ายสนมรักของข้า!! สมควรตายนัก!!!”“ฝะ ฝ่าบาท หม่อมชั้นถูกใส่ร้ายเพคะ”“ใส่ร้ายหรือ!? ข้าเห็นด้วยตาตัวเองยังจะกล้าแก้ตัวอีก!!” ประโยคเอ่ยอ้างนั้นยิ่งทำให้ฮ่องเต้กริ้วเพิ่มมากขึ้นไปอีก ปลายดาบคมที่จ่อใกล้มากขึ้นนั้นราวกับพร้อมจะปลิดชีพหลี่หว่านหว่านเสียตั้งแต่ตอนนี้ ชินอ๋อง…หากท่านรู้ว่าชาย

  • ชายาอ๋องเกิดใหม่ครานี้ขอเป็นสนมฮ่องเต้ (1)   ตอนที่ 28 บุกหอนางโลมตระกูลหลี่

    “เจ้ายังเจ็บขาเหตุใดไม่รออยู่ที่โรงเตี๊ยมก่อนเล่า” เสิ่นลู่ถิงมองฮ่องเต้ที่เอาแต่พูดบ่นกันตั้งแต่ออกมา ก้มมองดูขาของตัวเองที่ยังหลงเหลืออาการเจ็บอยู่นิดหน่อยแต่ก็สามารถเดินได้แล้วก่อนจะส่ายหัวให้กับความห่วงใยที่เกินเหตุนี้“ถิงถิงไม่เป็นอะไรแล้วเพคะ ฝ่าบาทอย่าทรงกังวล” พูดก่อนจะรีบก้าวจ้ำไปหลบอยู่ที่มุมหนึ่งเพื่อเฝ้าดู ไม่นานนักเสียงฝีเท้าม้าก็ดังขึ้นพร้อมกับชายอีกหลายคนที่เข้ามา“เป็นหลี่ต้าเจียจริงๆ” ฮ่องเต้เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นใบหน้านั้นอย่างชัดเจน หลี่ต้าเจียญาติผู้น้องของใต้เท้าหลี่ที่ไม่ได้ถูกจับไปด้วยเพราะอาศัยอยู่ในจวนของเมืองทางใต้ ตระกูลหลี่นี่ช่างเหมาะกับคำว่าชั่วทั้งตระกูลนักไม่นานเสียงโหวกเหวกของหญิงสาวที่ถูกฉุดกระชากก็ดังขึ้นผสมปนเปกับเสียงของญาติพี่น้องที่ร้องไห้ระงมเพื่อกราบขอร้องไม่ให้พาหญิงสาวเหล่านั้นไปเสิ่นลู่ถิงกำมือแน่นด้วยความโกรธเคืองกับสิ่งที่เห็น ที่แท้แล้วตระกูลหลี่ไม่ได้เคยใจร้ายแค่กับข้า แต่กลับมองชีวิตของทุกคนเป็นผักปลาที่จะสามารถนำไปทำอะไรก็ได้อย่างที่ใจต้องการทุกอย่างเ

  • ชายาอ๋องเกิดใหม่ครานี้ขอเป็นสนมฮ่องเต้ (1)   ตอนที่ 27 ความเดือดร้อนของชาวบ้าน

    ฮ่องเต้ไล่มองชาวบ้านที่ยิ้มแย้มยามได้รับเสบียงจากมือของเสิ่นลู่ถิง บางคนถึงขั้นยกเสบียงเพียงน้อยนิดนั่นเหนือหัวแล้วกล่าวขอบคุณตนไม่ยอมหยุดทั้งที่ความคิดนี้เป็นของหญิงสาวที่ยืนข้างกายในตอนนี้ แต่ความดีความชอบกลับเป็นของกษัตริย์ผู้ครองใต้หล้าอย่างข้าไม่รู้เลยว่าเสิ่นลู่ถิงออกมาที่นี่แล้วกี่วัน หรือแม้แต่ใช้เงินของตัวเองไปเท่าไหร่กับการซื้อเสบียงเหล่านี้มา นึกโกรธตัวเองที่ก่อนหน้านี้หลงเชื่อคำพูดของฮองเฮาที่ใส่ร้ายเสิ่นลู่ถิง ข้านี่มันโง่เสียจริง….“ฟู่เอ๋อ หลังกลับวังให้คนสืบดู ทางใต้ประสบภัยถึงเพียงนี้ เหตุใดถึงไม่มีใครเข้าวังไปแจ้งข้าเลย” เอ่ยแผ่วเบาสั่งกงกงคนสนิทเอาไว้ ตลอดทางมานี้ข้ามองเห็นความยากลำบากของที่นี่ ทั้งที่พื้นที่ทางใต้ย่ำแย่ถึงเพียงนี้ แต่ขุนนางทางใต้ไม่มีใครคิดจะรายงาน ปล่อยให้ข้ากลายเป็นฮ่องเต้ที่ไร้ความเมตตามาตั้งนานเท่าไหร่กัน“คุณหนูมาอีกแล้ว ข้าขอถามสักคำได้หรือไม่” หญิงชราจับมือเสิ่นลู่ถิงแน่นก่อนมือเล็กจะจับมือเหี่ยวย่นนั้นกลับไปแล้วพยักหน้าอนุญาตให้คนตรงหน้าเอ่ยปากถาม“เสบียงเหล่า

  • ชายาอ๋องเกิดใหม่ครานี้ขอเป็นสนมฮ่องเต้ (1)   ตอนที่ 26 น้อยใจ

    สมุดเล่มเก่าเปรอะเปื้อนดินถูกเปิดพลิกไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฮ่องเต้ยังคงขมวดคิ้วแน่นจากสิ่งต่างๆ ที่ถูกเขียนเอาไว้ในนั้น ทั้งความไม่ชอบใจเมื่อเห็นว่าเสิ่นลู่ถิงเคยรักชินอ๋องมากเพียงใด ก่อนจะเปลี่ยนความไม่ชอบใจนั้นเป็นความสงสัยแทนเนื้อหาที่ถูกเขียนผ่านความเจ็บปวดทั้งตัวหนังสือบางส่วนที่เปื้อนราวกับถูกหยดน้ำตาทำให้มันกระจายออกไปนั้นทำให้ฮ่องเต้ได้แต่อ่านอย่างวางไม่ลง ก่อนหน้าสุดท้ายของสมุดเล่มนั้นจะทำให้ขมวดคิ้วหนักกว่าเก่าแล้วรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่วิ่งแล่นเข้ามาในหัวใจ“สั่งประหารหรือ….จะเป็นไปได้อย่างไร”วันนี้ฮ่องเต้ตัดสินโทษข้าทั้งที่ไม่ได้ฟังความจริงจากปากข้าแม้สักนิด หลังจากวันนี้ก็คงโดนพาเข้าคุกหลวงก่อนจะสั่งประหาร ดวงตาคมมองตัวหนังสือที่พูดถึงตนแล้วอ่านซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายครั้งอย่างไม่เข้าใจเหตุใดเสิ่นลู่ถิงถึงมองเราเลวร้ายเช่นนี้ หรือว่านางจะมองเห็นอนาคต….. แต่ว่าข้าหรือที่จะสั่งประหารนางได้ลง แค่เห็นนางเจ็บข้าก็รู้สึกรวดร้าวไปทั้งใจอย่างบอกไม่ถูกแล้ว จะกล้าลงมือสั่งประหารนางได้อย่างไร"ฝ่าบาท ฮอ

  • ชายาอ๋องเกิดใหม่ครานี้ขอเป็นสนมฮ่องเต้ (1)   ตอนที่ 25 วางแผนออกนอกวัง

    ดาบคมถูกดึงออกมาพาดที่คอของหมอหลวงชั่วทันที เสิ่นลู่ถิงสังเกตมือที่เส้นเลือดขึ้นของฮ่องเต้แล้วก็ได้แต่นึกพอใจ ในตอนนี้ฮ่องเต้กำลังกริ้วมากและหากเปิดเผยตัวตนของหมอหลวงได้ ผู้สูงส่งที่อยู่เบื้องหลังก็จักถูกกำจัดไปทีละคน“บอกมา! เจ้าเข้ามาในวังหลวงได้อย่างไร!?”“กระหม่อม คือ….กระหม่อม….” เสิ่นลู่ถิงมองดูหมอหลวงที่อึกอักไม่กล้าพูดสิ่งใดออกมาอย่างพอใจ ข้าก็อยากจะรู้ว่าเจ้าจะพูดสิ่งใดเพื่อเอาตัวรอดต่อไปกัน แม้จะพูดความจริงต่อฮ่องเต้ก็มิได้ แม้จะพาดพิงถึงฮองเฮาก็ยังทำไม่ได้อีก หากยังคงฝืนสิ่งเดียวที่จะได้รับคือการกดดันตัวเองจนตายก็เท่านั้น“หม่อมชั้นได้ยินมาว่าหมอหลวงมาจากตระกูลเฉิน แล้วญาติผู้พี่ของฮองเฮาก็เป็นสะใภ้ตระกูลเฉิน หรือว่า….”“เหตุใดสนมเสิ่นถึงพูดจาใส่ความข้าเช่นนี้ หม่อมชั้นไม่ได้ทำนะเพคะฝ่าบาท” ฮองเฮาเดินไปเกาะแขนฮ่องเต้เอาไว้แล้วเอ่ยอย่างต้องการความยุติธรรม การเสแสร้งของท่านอาจหลอกผู้คนได้มากมาย แต่น่าเสียดายว่าคนเหล่านั้นไม่ใช่ข้า“คำพูดเมื่อครู่หม่อมช

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status