บทที่ 1150

กู้หว่านเยว่ลูบจมูก สงสัยว่าคนผู้นี้จะลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าเมื่อก่อนนางเคยขอเงินหนึ่งแสนตำลึง แต่ปรากฏว่าเขาไม่มีให้

“ข้าแนะนำให้ท่านไปดูห้องเก็บของของตัวเองดีกว่า” นางเตือนด้วยความหวังดี

ทันใดนั้นเด็กรับใช้คนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาจากข้างนอก วิ่งไปหาสวีซวี่รื่ออย่างกระวนกระวาย

“คุณชาย ไม่ได้การแล้ว ห้องเก็บของของท่านถูกปล้น!”

“อะไรนะ?” สวีซวี่รื่อยังไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ได้ยินเด็กรับใช้พูดต่อไปว่า “ไม่ใช่แค่ห้องเก็บของถูกปล้น แต่ข้าวของทุกอย่างในห้องก็ถูกขนออกไปหมด แม้แต่ผมสักเส้นเดียวก็ไม่เหลือ”

เขากล่าวเสริมอีกประโยคอย่างอ่อนแรง “ผู้อาวุโสรองก็เช่นกัน ข้าวของของท่านก็ถูกปล้นไปด้วย”

สองอาจารย์และศิษย์ถึงกับหน้าถอดสี ราวกับจานสีที่พลิกคว่ำ หลากสีสันผสมปนเปน่าขบขันยิ่งนัก

ทั้งสองคนอยากจะกลับไปดูห้องเก็บของเหลือเกิน ก็เหลือบเห็นกู้หว่านเยว่หัวเราะตัวงอ

“เป็นฝีมือของท่านหรือ?”

“ถูกต้อง หญิงผู้นี้นี่ล่ะ”

กู้หว่านเยว่เผยรอยยิ้มที่น่าโมโหยิ่งนักออกมา สองคนนี้คนหนึ่งส่งมือสังหารมาไล่ล่านาง อีกคนหนึ่งเป็นสายลับที่ทูเจวี๋ยส่งมา ยามนางโหดเหี้ยมขึ้นมาจะไม่ออมมือสักนิด

“ข้าจะ