로그인น้ำเสียงแหบพร่าและสัมผัสที่เปี่ยมไปด้วยความหมาย ทำเอาก้อนเนื้อในอกของชลธรบีบรัด หยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันรื้นขึ้นมาที่หางตา แพทย์หนุ่มยืดตัวขึ้น สองมือประคองใบหน้าคมคายให้เงยขึ้นมารับจูบที่ลึกซึ้งอีกครั้งเสื้อผ้าชิ้นที่เหลือถูกปลดเปลื้องและโยนทิ้งไปบนพื้นห้องอย่างไม่ไยดี ผิวเนื้อเปลือยเปล่าของสองร่างบดเบียดเสียดสีกัน ความร้อนระอุจากร่างกายแผดเผาจนเครื่องปรับอากาศไม่สามารถช่วยอะไรได้ภัทรเอื้อมมือไปหยิบหลอดเจลหล่อลื่น บีบของเหลวใสลงบนปลายนิ้ว ชโลมจนชุ่มฉ่ำ ก่อนจะสอดแทรกนิ้วยาวเข้าไปในช่องทางสีสดด้านหลังอย่างเชื่องช้า“อ๊ะ... ลึก...” ชลธรนิ่วหน้าเล็กน้อย เรียวขาเกร็งสั่น“ผ่อนคลายคนดี... คืนนี้ผมเป็นของคุณคนเดียว” ภัทรปลอบประโลมเสียงหวาน นิ้วยาวขยับเข้าออกเนิบนาบ ควงหมุนกดเน้นย้ำจุดกระสันภายในอย่างแม่นยำ ทุกจังหวะการขยับเต็มไปด้วยความเอาใจใส่และรอคอยให้คนใต้ร่างพร้อมที่สุด“อื้ออ... ภัทร... เข้ามาเถอะ... ผมต้องการคุณ” ชลธรครางกระเส่า ส่ายหน้าไปมาบนหมอนนุ่ม ร่างกายตอดรัดปลายนิ้วของคนบนร่างอย่างเรียกร้องภัทรชักมือออก นำความแข็งขืนที่ขยายตัวเต็มสัดส่วนจนปวดหนึบมาจดจ่อที่ปากทางคับแคบ เขาสอ
ตอนที่ 40: จังหวะชีพจรของสองเรา (ตอนจบ) แสงไฟสีส้มสลัวจากแชนเดอเลียร์คริสตัลทอดเงาตกกระทบแก้วไวน์แดงสองใบที่วางเคียงคู่กันบนโต๊ะกระจกกลางเพนต์เฮาส์หรู หยาดน้ำเกาะพราวข้างแก้วสะท้อนแสงไฟระยิบระยับแข่งกับทิวทัศน์ยามค่ำคืนของมหานครเบื้องนอก บรรยากาศการฉลองเล็กๆ สำหรับการเริ่มต้นชีวิตใหม่เพิ่งสิ้นสุดลง ทว่าความอบอุ่นยังคงลอยอวลอยู่ในทุกตารางนิ้วของห้อง ชลธรยืนทอดสายตามองแสงไฟจากตึกระฟ้าผ่านบานกระจกใสจรดเพดาน เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งที่สวมใส่หลุดลุ่ยเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวของมือซ้ายยกขึ้นสัมผัสแหวนแพลทินัมวงเกลี้ยงเกลาบนนิ้วนาง โลหะเย็นเฉียบทว่ากลับส่งผ่านความร้อนรุ่มไปถึงก้อนเนื้อในอกซ้าย รอยยิ้มบางเบาที่เต็มไปด้วยความสงบสุขผุดขึ้นที่มุมปาก สวบ... อ้อมแขนแกร่งสอดเข้ามากอดรัดรอบเอวคอดจากด้านหลัง แผ่นอกกว้างที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อเบียดชิดเข้ากับแผ่นหลังบางจนไร้ช่องว่าง ปลายจมูกโด่งซุกไซ้ลงบนลาดไหล่เนียน สูดดมกลิ่นหอมของครีมอาบน้ำผสมผสานกับกลิ่นไวน์แดงจางๆ จากลมหายใจของคนในอ้อมกอด “เมาหรือยัง” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบถามชิดใบหู “ไวน์แค่สองแก้ว ทำอะไรผมไม่ได้หรอก” ชลธรเอียงคอรับสัมผัส
แสงไฟนีออนสาดกระทบกล่องใบนั้นจนเกิดเงาตกกระทบชลธรยกมือขึ้นปิดปาก หยาดน้ำใสเอ่อคลอขึ้นมาบดบังทัศนวิสัยในทันที“เจ็ดปีที่ผมต้องเสียคุณไป... มันสอนให้ผมรู้ว่า ชีวิตที่ไม่มีชลธร มันก็แค่การหายใจทิ้งไปวันๆ เหมือนคนตายที่ยังเดินได้” ภัทรเอ่ยเสียงสั่น ฝ่ามือหนาที่เคยจับมีดผ่าตัดอย่างมั่นคง บัดนี้กลับสั่นระริกขณะค่อยๆ เปิดฝากล่องกำมะหยี่ออกภายในกล่องปรากฏแหวนแพลทินัมวงเกลี้ยงเกลา ไร้ซึ่งเพชรเม็ดโตหรือลวดลายหรูหราอลังการ ทว่ามันกลับดูหนักแน่น แข็งแกร่ง และเรียบง่าย เหมาะสมกับมือของแพทย์ที่ต้องสวมถุงมือผ่าตัดอยู่เป็นประจำ“ผมเคยคิดว่าตัวเองเป็นผู้ชายที่เก่ง เป็นศัลยแพทย์ที่ควบคุมทุกอย่างได้... จนกระทั่งวินาทีที่เห็นไอ้ก้องเล็งปืนใส่คุณ ผมถึงเพิ่งรู้ว่าตัวเองแม่งโคตรอ่อนแอ อ่อนแอจนแทบจะขาดใจตายอยู่ตรงนั้น” ภัทรเงยหน้าขึ้นมองชลธร หยาดน้ำตาลูกผู้ชายคลอหน่วยอยู่ที่หางตา “ผมไม่อยากรออีกแล้ว ชล ไม่อยากรอให้ความตายหรือไอ้สารเลวหน้าไหนมาพรากคุณไปจากผมอีกแล้ว”น้ำตาของชลธรไหลรินลงมาอาบแก้ม เสียงสะอื้นแผ่วเบาหลุดลอดออกจากลำคอ“ผมไม่ต้องการงานแต่งงานใหญ่โต ไม่ต้องการแขกเหรื่อหรือคำยินดีจากใคร...” ภัทรสู
ตอนที่ 39: แหวนแทนใจ แสงไฟนีออนสีขาวสว่างจ้าสะท้อนกับพื้นกระเบื้องยางสีหม่น กลิ่นกาแฟดำที่เย็นชืดในแก้วกระดาษผสมปนเปกับกลิ่นแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อลอยอวลอยู่ในอากาศเย็นเยียบ เข็มวินาทีบนนาฬิกาแขวนผนังเดินวนบอกเวลาตีสองกว่า ความเงียบสงัดของห้องพักแพทย์เวรในยามวิกาลชวนให้สติสัมปชัญญะพร่าเลือน ชลธรเอนแผ่นหลังพิงพนักโซฟาหนังสีดำตัวเก่า ปลายนิ้วเรียวนวดคลึงขมับของตนเองเบาๆ เพื่อขับไล่ความเหนื่อยล้าจากการราวด์วอร์ดคนไข้วิกฤตมาตลอดทั้งคืน นัยน์ตาสีอ่อนทอดมองออกไปรอบห้องแคบๆ สายตาปะทะเข้ากับตู้ล็อกเกอร์เหล็กที่ตั้งอยู่มุมห้อง รอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นที่มุมปาก เขาจำได้ดี... วันแรกที่เขากลับมาเหยียบโรงพยาบาลแห่งนี้ ห้องนี้คือสมรภูมิแห่งความขมขื่น ภัทรกระชากเขา ผลักแผ่นหลังของเขากระแทกเข้ากับตู้ล็อกเกอร์ใบนั้น สาดอารมณ์โกรธเกรี้ยวและถ้อยคำประชดประชันใส่สารพัด นัยน์ตาสีดำสนิทที่เคยมองเขาด้วยความรักในวันนั้นกลับเต็มไปด้วยความเกลียดชังและรอยร้าวลึก ทว่าวันนี้... ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว พายุที่บ้าคลั่งพัดผ่านไป ทิ้งไว้เพียงความผูกพันที่หยั่งรากลึกยิ่งกว่าเดิม แกรก... บานประตูไม้ถูกผลักเปิดออก ชลธรหลุดจาก
มือหนาข้างที่ว่างจัดการปลดกระดุมชุดนอนผ้าซาตินสีน้ำเงินของชลธรออกอย่างรวดเร็ว กระชากมันให้พ้นทาง เผยให้เห็นผิวอกขาวจัดที่กระเพื่อมสั่นตามจังหวะการหอบหายใจ ภัทรลากปลายลิ้นร้อนผ่าวลงมาตามแนวไหปลาร้า วนเวียนอยู่รอบยอดอกสีอ่อน ก่อนจะครอบครองมันด้วยริมฝีปาก ดูดดึงและขบเม้มสลับซ้ายขวาอย่างตะกละตะกลาม“อ๊า... ภัทร... ย... อย่ากัด... อื้ออ...”ชลธรเชิดหน้าขึ้น แผ่นหลังบางแอ่นโค้งขึ้นจากฟูกนอนรับสัมผัสที่ซ่านสยิว ความเสียวซ่านแล่นริ้วไปตามไขสันหลังจนต้องจิกเล็บลงบนหลังมือของภัทรที่ตรึงข้อมือตนเองไว้กางเกงนอนของคนใต้ร่างถูกรูดรั้งลงไปกองที่ข้อเท้าและถูกเขี่ยทิ้งไปจากเตียงอย่างไม่ไยดี ผิวเนื้อเปลือยเปล่าปะทะกับอากาศเย็นเยียบ ทว่าความร้อนระอุจากร่างกายที่บดเบียดกันกลับแผดเผาจนเหงื่อเริ่มซึมตามไรผมภัทรยืดตัวขึ้น ปลดปล่อยข้อมือของชลธรให้เป็นอิสระ เอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักข้างหัวเตียง คว้าหลอดเจลหล่อลื่นออกมาบีบชโลมลงบนปลายนิ้วหยาบกร้านจนชุ่มฉ่ำ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองสรีระงดงามที่นอนหอบหายใจรวยรินอยู่เบื้องล่างด้วยความหลงใหล“อ๊ะ! เย็น...” ชลธรสะดุ้งเฮือก นิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วเย็นเฉียบสอดแทรกเข
ตอนที่ 38: งอนอีกแล้ว [20+++] แสงสีฟ้าจากหน้าจอโทรทัศน์ขนาดแปดสิบนิ้วสาดกระทบใบหน้าบึ้งตึงของชลธร แพทย์เฉพาะทางด้านอายุรกรรมหัวใจนั่งกอดอกอยู่บนโซฟาหนังตัวแอลกลางเพนต์เฮาส์ ผ้าห่มผืนหนาถูกดึงขึ้นมาคลุมทับจนถึงปลายคาง ปลายนิ้วเรียวกดรีโมตเปลี่ยนช่องไปมาอย่างรวดเร็วไร้จุดหมาย เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่หลุดลอดออกจากริมฝีปากบางเป็นรอบที่สิบของคืนนี้ ต้นเหตุของความหงุดหงิดไม่ได้มาจากรายการโทรทัศน์ที่น่าเบื่อ แต่มาจากผู้ชายตัวโตที่เพิ่งเดินกลับออกมาจากห้องน้ำ เสียงฝีเท้าหนักๆ เหยียบย่ำลงบนพื้นไม้โอ๊กดังใกล้เข้ามา ชลธรแกล้งทำเป็นไม่สนใจ นัยน์ตาสีอ่อนจดจ้องไปที่หน้าจอโทรทัศน์ราวกับว่าสารคดีสัตว์โลกตรงหน้าน่าสนใจนักหนา ทว่าสัมผัสยวบยาบของเบาะโซฟาด้านหลัง พร้อมกับกลิ่นครีมอาบน้ำหอมสะอาดที่คุ้นเคย บ่งบอกว่าหัวหน้าทีมศัลยแพทย์ทรวงอกได้เข้ามาประชิดอาณาเขตเรียบร้อยแล้ว “จะนอนตรงนี้จริงๆ เหรอ” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอยู่เหนือศีรษะ ภัทรในชุดนอนกางเกงขายาวเพียงตัวเดียว ท่อนบนเปลือยเปล่าอวดลอนกล้ามเนื้อและรอยแผลเป็นจางๆ ที่หัวไหล่ ยืนเท้าแขนกับพนักโซฟา โน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกับกลุ่มผมสีเข้มของ







