7 ขอคืน

7

ขอคืน

สายตาของจ้าวฟู่เฉิงจับจ้องมาที่ร่างอ้วนกลม โม่สือปาเหงื่อแตกพลั่ก เดิมทีก็ขี้ขลาดตาขาวอยู่แล้ว ยิ่งไม่อยากถูกผู้มีอิทธิพลอย่างคุณชายจ้าวซักไซ้ ตอนมาส่งจดหมายก็เป็นสือปาที่เอามาส่ง พอจะเก็บกลับไปก็ยังเป็นสือปาคนนี้ที่ต้องหาวิธีเอากลับให้ได้ เป็นบุรุษร่างใหญ่อกสามศอกแต่กลับถูกสตรีข่มเหงรังแกอยู่ตลอด ชีวิตรันทดหดหู่และน่าสงสารเหลือเกิน คิดแล้วอยากกลั้นใจตายให้รู้แล้วรู้รอด งานนี้สงสัยว่าจะเดินเตะตอขนาดมหึมาเข้าแล้วอย่างจัง ใครเลยจะรู้ว่าคนตระกูลจ้าวแค้นเคืองหรือไม่

จ้าวฟู่เฉิงคิดอย่างไรกับเยว่ซานซีนั้นโม่สือปาไม่รู้หรอก รู้เพียงว่าสหายของตนคลั่งรักคุณชายจ้าวผู้นี้มาก พยายามหาของดีมาเอาใจบุรุษสารพัด ไม่สนคำติฉินนินทาของชาวบ้าน เหตุใดตั้งแต่ตกต้นผิงกวานางถึงได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคน

“ซานซานอยากให้เจ้าอธิบายสิ่งใดหรือสือปา”

แม้ว่าน้ำเสียงที่จ้าวฟู่เฉิงเปล่งออกมาจะราบเรียบแต่สายตากลับแฝงความดุดัน โม่สือปารีบก้มหน้างุด ตอบกลับเสียงกระอ้อมกระแอ้ม

“เรื่องจดหมายเป็นเพียงการล้อเล่นกันขอรับ วันนั้นซานซานแพ้พนันข้า ข้าก็เลยอยากกลั่นแกล้งนางด้วยการให้นางเขียนจดหมายสารภาพรักขึ้นมา วันนี้ข้าตั้งใจมาขอโทษคุณชายจ้าวด้วยตนเองก็เลยคะยั้นคะยอให้นางมาเป็นเพื่อนด้วย”

จ้าวฟู่เชิงหน้าชาเพราะรู้สึกเสียหน้า คำพูดของโม่สือปาราวกับจะบอกว่าที่เยว่ซานซีมาวันนี้เพียงแค่มาเป็นเพื่อนสหายเท่านั้น ในใจยังหาเหตุผลมาแย้งว่าเป็นไปไม่ได้หรอก ที่ผ่านมาก็พอจะดูออกว่านางมีใจให้ตน ที่ยังไม่รวบรัดเพราะอยากให้นางค่อยๆ ตายใจเสียก่อน เรื่องส่งจดหมายหาบุรุษไม่เกินขีดความสามารถของสตรีหน้าโง่

แต่แค่จดหมายฉบับเดียวจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ถึงอย่างไรนางก็หลงเขาจนโงหัวไม่ขึ้นอยู่แล้ว เยว่ซานซีทั้งหัวอ่อนและโง่เขลาถึงเพียงนี้จะทันเล่ห์เหลี่ยมคนได้อย่างไร คิดได้ดังนั้นจากใบหน้าที่เรียบตึงก็มีรอยยิ้มขึ้นมาใหม่ เสแสร้งแกล้งใจเย็นแย้มถาม

“จริงหรือซานซาน”

“เจ้าค่ะ ฉะนั้นขอจดหมายคืนด้วย”

ถึงขนาดต้องขอจดหมายคืนเชียวหรือ จ้าวฟู่เฉิงไม่เข้าใจในการกระทำนี้

“ขอจดหมายคืน? แค่เรื่องล้อเล่นข้าทิ้งมันไปเองก็ได้”

“ขอคืนเจ้าค่ะ แค่เรื่องล้อเล่นยิ่งไม่ควรเก็บไว้”

เยว่ซานซีเคยขัดใจจ้าวฟู่เฉิงเสียที่ไหน แต่ไหนแต่ไรนางฟังคำเขาตลอด จ้าวฟู่เฉิงพูดคำเดียวก็โอนอ่อนตามเสียหมด ครั้งนี้ช่างแปลกประหลาดนัก หรือเป็นเพราะเรื่องของสวีจูเจียวทำให้นางขุ่นเคือง มิเช่นนั้นนางก็คงกำลังหึงหวงอยู่แน่ๆ ถึงได้แสดงอาการหมางเมินอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“หรือว่าเจ้ายังโกรธเรื่องจูเจียว ข้าเคยบอกเจ้าแล้วอย่างไรว่าระหว่างข้ากับนางไม่มีอะไรทั้งนั้น ที่นางไปมาหาสู่ข้าบ่อยๆ เพียงเพราะอยากให้ข้าสอนดีดพิณ”

“คิดมากไปแล้ว ข้าจะไปโกรธท่านเรื่องนั้นทำไมล่ะ”

ปล่อยให้จ้าวฟู่เฉิงกับสวีจูเจียวคู่กันเป็นเรื่องดี ตัดเยว่ซานซีออกจากวงจรชีวิตแล้วแต่งกับนางร้ายจะดีที่สุด รีบได้กันไวๆ เสียเถิด บอกแล้วอย่างไรว่ามาเพื่อเปลี่ยนโครงเรื่องไม่ถนัดแย่งชิง

“เช่นนั้นยังต้องเอาจดหมายกลับไปงั้นหรือ”

“เจ้าค่ะ”

เห็นว่านางยืนกรานหนักแน่น จ้าวฟู่เฉิงก็ทำอะไรไม่ได้อีก จึงสั่งให้สาวใช้ไปนำจดหมายที่เก็บไว้ในลิ้นชักห้องนอนของตนมาให้ พอได้รับจดหมายแล้วเยว่ซานซีฉีกยิ้มกว้าง ดีใจประหนึ่งว่าได้ของล้ำค่ามาครอบครอง

“เช่นนั้นข้าคงต้องขอตัว”

“จะไปเดี๋ยวนี้เลยหรือ” ช่างแปลกประหลาดนัก ไม่มีท่าทีตอแยเลยสักนิด จ้างฟู่เฉิงขมวดคิ้วแน่น ตั้งใจจะถามย้ำอีกครั้งแต่นางก็ตอบสวนมาก่อน

“ไปเลยเจ้าค่ะ ไปกันเถอะสือปา”

เยว่ซานซีพยักพเยิดหน้าให้โม่สือปา ทั้งสองกำลังจะหมุนตัวเดินออกจากศาลา ทว่าสตรีสองนางที่กำลังเดินมาทางนี้ทำให้ต้องหยุดดูก่อน คนที่เดินนำคือสวีจูเจียว ส่วนคนที่เดินตามหลังมีนามว่าหงเป่าเป้ย ซึ่งเป่าเป้ยหอบพิณกู่ฉินมาด้วย พวกนางทั้งสองเป็นสหายสนิทกัน เนื่องด้วยบิดาทำการค้าร่วมกันหลายอย่าง อีกทั้งอายุยังสิบแปดหนาวเท่ากันพอดี

สวีจูเจียวร้ายเงียบ ส่วนหงเป่าเป้ยนั้นร้ายแบบเปิดเผย ปากไม่มีหูรูด หากไม่พอใจก็จะโพล่งออกมาทันที เผยให้คนรู้ความคิดผ่านคำพูดแค่ไม่กี่คำ ไม่ใช่ว่าขาดสติยั้งคิดแต่เป็นเพราะว่าโง่เขลาเกินไปจนไม่รู้จักสงวนท่าที

“น้องซานซานก็อยู่นี่ด้วย”

สวีจูเจียวกล่าวทักทาย เดินตรงเข้ามาจับมือทั้งสองของเยว่ซานซีราวกับสนิทสนมกันมาแต่ชาติปางก่อน ฝ่ายเยว่ซานซีชักมือกลับแล้วยิ้มแห้งๆ

“คนกันเองเรียกธิดาเจ้าเมืองจะดีกว่า”

ไม่สนิทอย่ามานับเป็นพี่สาวน้องสาว เจ๊สวีจูเจียวนี่แหละนางร้ายตัวแม่ เสแสร้งแกล้งตีสนิทจนนางเอกตายใจ บอกว่าคิดกับจ้าวฟู่เฉิงเพียงแค่สหาย ทั้งที่ความจริงแอบคบหากันลับหลังมาตลอด หน้าไว้หลังหลอกแบบนี้เยว่ซานซีไม่อยากคบค้าสมาคมด้วยหรอก ใครล่ะจะอยากถูกมีดแทงหัวใจสูบเอาโลหิตไปทำยา แค่คิดก็ขนลุกแล้ว

“ทำเป็นไม่อยากนับเป็นพี่สาวน้องสาวกับพวกเรา นางกำลังกวนประสาทเราเห็นๆ คิดว่าเกิดมาเป็นธิดาเจ้าเมืองแล้วสูงส่งนักหรือไง ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่เชื้อพระวงศ์เสียหน่อย”

หงเป่าเป้ยเอียงหน้ามากระซิบกระซาบ สวีจูเจียวแสร้งทำสีหน้าสลดลง พูดเสียงแผ่วตอบกลับ

“อย่าตำหนินางเลย เป็นเพราะข้าเกิดมาในตระกูลพ่อค้าอย่างไรก็สู้บุตรีขุนนางไม่ได้ นางคงไม่อยากคบค้าสมาคมกับข้า”

“พ่อข้าก็เป็นพ่อค้า หากเจ้าต่ำต้อยข้าก็ต่ำต้อยด้วยสิ! ธิดาเจ้าเมืองอะไรกันตัวอัปมงคลสิไม่ว่า เจ้ารู้ไหมว่ามารดาของนางต้อง”

“ระวังคำพูดด้วย” สวีจูเจียวปราม หงเป่าเป้ยหุบปากฉับ อยากพูดมากกว่านี้แต่ก็เกรงใจสายตาของจ้าวฟู่เฉิงที่กำลังมองมา