Masukกลับมายังปัจจุบัน "ในตอนนั้นแม่เล่าว่า...เธอยิ้มออกมาทั้งน้ำตาทีเดียวค่ะ ให้กับคำพูดของเพื่อนรักที่ตัวเองก็ท้องแก่ใกล้จะคลอดแต่ก็ยังมาเยี่ยมตัวเอง และหลังจากนั้นแม่บุญธรรมก็มักจะนำสิ่งของรวมถึงเงินเท่าที่หล่อนจะแบ่งได้มาให้ฉันอยู่ตลอด จนกระทั่งเธอมีลูกคนที่สองและฉันเริ่มโตขึ้นและแม่หาเงิ
หลายปีผ่านไป...หลังจากที่เปลวไฟแห่งโศกนาฏกรรมได้มอดดับลง และบาดแผลทั้งหมดได้รับการเยียวยาด้วยกาลเวลาและมิตรภาพภายในเรือนสี่ประสานในบ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แสนจะสงบสุข... เสียงหัวเราะของเด็กแฝดชายหญิงที่ได้เติบโตขึ้นมากกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวน...คือบทเพลงที่ไพเราะที่สุดของบ้านหลังนี้และในวั
"หวงจิง! ดูหวังเฉียง! เขามีแผลไฟไหม้รุนแรง!" "อู๋ถิง! ดูจ้าวลี่! ระวังเรื่องบาดเจ็บที่ศีรษะและกระดูกสันหลัง!" ทั้งหวงจิงและอู๋ถิงทำงานกันอย่างคล่องแคล่วแม้ว่าจะตกตะลึงกับอาการของเพื่อน ทว่ามือของพวกเขาก็ทำงานไม่หยุด หลังตัดชุดดับเพลิงที่เสียหายออกและประเมินบาดแผลรวมถึงเปิดเส้นเลือดให้สาร
"ทุกคน! สวมหน้ากากป้องกันสารพิษ! ห้ามถอดออกเด็ดขาด!" เสียงที่เด็ดขาดของเกาซูอวี้ดังขึ้นเป็นคำสั่งแรก...เธอรู้ดีว่าควันที่มองเห็นตรงหน้านั้น...เต็มไปด้วยสารเคมีอันตราย ทีมแพทย์ภาคสนามทั้งหมดรีบสวมหน้ากากป้องกันอย่างรวดเร็ว...ก่อนที่พวกเขาจะพุ่งตัวเข้าไปในความโกลาหลเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยภ
หวงจิงและอู๋ถิงมองหน้ากัน...ก่อนจะพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง...ซึ่งพวกเขาคือผู้ที่เหมาะสมมากที่สุด "ฉันจะไป" "ฉันไปด้วย" และในตอนนี้การตัดสินใจที่กล้าหาญเป็นอย่างมาก...ได้เกิดขึ้นแล้วโดยที่พวกเขาทั้งหมดไม่ได้รู้เลยว่า...การรวมตัวกันครั้งนี้จะเป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับสหายของพวกเขาต้องเผชิญ
กลางดึกสงัดของกรุงปักกิ่ง...ท่ามกลางการหลับใหลของผู้คน ฉับพลันในวินาทีนั้นได้มีเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังขึ้นกึกก้อง...ทำลายความเงียบของสถานีดับเพลิงในเขตชานเมือง หวังเฉียงกับจ้าวลี่...สองสหายนักดับเพลิง...กระโจนออกจากเตียงพักผ่อน...แล้วรูดเสาลงมายังชั้นล่างด้วยความเร็วสูงสุดพวกเข
เธอกล่าวอย่างถ่อมตน "การลงทุนมีความเสี่ยงเสมอนะคะ...หนูคงไม่กล้าชี้แนะอะไรสุ่มสี่สุ่มห้า...แต่ว่า..." เธอหยุดเล็กน้อย ทำให้ทุกคนตั้งใจฟังอย่างใจจดจ่อ "ถ้าหากในอนาคตมีโอกาสที่ดีและมีความเสี่ยงต่ำจริง ๆ...หนูจะลองนำมาเสนอให้พวกพี่ ๆ พิจารณาดูแล้วกันค่ะ" คำตอบที่สุขุมและเป็นผู้ใ
"เฮ้! พวกนายมีอะไรปิดบังพวกเราอย่างนั้นหรือถึงกระซิบกันเสียงเบาขนาดนั้น" เป็นเสียงของโจวเทาขัดขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น...เมื่อเจ้าตัวเห็นว่ารถของผู้มาเยือนได้จากไปแล้ว "นายอยากรู้เหรอ" หวงจิงหันมาทำหน้าตากวน ๆ ใส่เขาก่อนจะยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ "ไม่อยากรู้มั้ง...หรือว่าเล
ภายในขบวนรถไฟซึ่งกำลังนำพาทุกคนไปสู่ปักกิ่งในตอนนี้เพื่อน ๆ ทั้งแปดคนกำลังนั่งเบียดอยู่ด้วยกันในตู้นอนของพี่ใหญ่ประจำกลุ่ม...พวกเขาต่างกำลังแลกเปลี่ยนสิ่งที่ตนเองเจอมาตลอดหนึ่งปี จึงทำให้ภายในตู้นอนชั้นหนึ่งที่ควรจะเงียบสงบ...กลับเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะอย่างมีชีวิตชีวา...และ
ไม่ถึงหนึ่งเดือนหลังจากนั้น...ผลงานของพวกเขาก็ได้รับการตีพิมพ์!...ซึ่งข่าวการค้นพบครั้งยิ่งใหญ่นี้ได้แพร่กระจายไปทั่ววงการแพทย์ของประเทศ..ราวกับไฟป่าเลยทีเดียว ก่อนตามมาด้วย...โทรศัพท์ในห้องวิจัยของนายแพทย์หวงเจิ้งหรงก็ดังขึ้นไม่หยุดหย่อน! ทั้งสายจากกระทรวงสาธารณสุข...จากสถาบันวิจัยชั้นน







