Masukกลับมายังปัจจุบัน "ในตอนนั้นแม่เล่าว่า...เธอยิ้มออกมาทั้งน้ำตาทีเดียวค่ะ ให้กับคำพูดของเพื่อนรักที่ตัวเองก็ท้องแก่ใกล้จะคลอดแต่ก็ยังมาเยี่ยมตัวเอง และหลังจากนั้นแม่บุญธรรมก็มักจะนำสิ่งของรวมถึงเงินเท่าที่หล่อนจะแบ่งได้มาให้ฉันอยู่ตลอด จนกระทั่งเธอมีลูกคนที่สองและฉันเริ่มโตขึ้นและแม่หาเงิ
หลายปีผ่านไป...หลังจากที่เปลวไฟแห่งโศกนาฏกรรมได้มอดดับลง และบาดแผลทั้งหมดได้รับการเยียวยาด้วยกาลเวลาและมิตรภาพภายในเรือนสี่ประสานในบ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แสนจะสงบสุข... เสียงหัวเราะของเด็กแฝดชายหญิงที่ได้เติบโตขึ้นมากกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวน...คือบทเพลงที่ไพเราะที่สุดของบ้านหลังนี้และในวั
"หวงจิง! ดูหวังเฉียง! เขามีแผลไฟไหม้รุนแรง!" "อู๋ถิง! ดูจ้าวลี่! ระวังเรื่องบาดเจ็บที่ศีรษะและกระดูกสันหลัง!" ทั้งหวงจิงและอู๋ถิงทำงานกันอย่างคล่องแคล่วแม้ว่าจะตกตะลึงกับอาการของเพื่อน ทว่ามือของพวกเขาก็ทำงานไม่หยุด หลังตัดชุดดับเพลิงที่เสียหายออกและประเมินบาดแผลรวมถึงเปิดเส้นเลือดให้สาร
"ทุกคน! สวมหน้ากากป้องกันสารพิษ! ห้ามถอดออกเด็ดขาด!" เสียงที่เด็ดขาดของเกาซูอวี้ดังขึ้นเป็นคำสั่งแรก...เธอรู้ดีว่าควันที่มองเห็นตรงหน้านั้น...เต็มไปด้วยสารเคมีอันตราย ทีมแพทย์ภาคสนามทั้งหมดรีบสวมหน้ากากป้องกันอย่างรวดเร็ว...ก่อนที่พวกเขาจะพุ่งตัวเข้าไปในความโกลาหลเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยภ
หวงจิงและอู๋ถิงมองหน้ากัน...ก่อนจะพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง...ซึ่งพวกเขาคือผู้ที่เหมาะสมมากที่สุด "ฉันจะไป" "ฉันไปด้วย" และในตอนนี้การตัดสินใจที่กล้าหาญเป็นอย่างมาก...ได้เกิดขึ้นแล้วโดยที่พวกเขาทั้งหมดไม่ได้รู้เลยว่า...การรวมตัวกันครั้งนี้จะเป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับสหายของพวกเขาต้องเผชิญ
กลางดึกสงัดของกรุงปักกิ่ง...ท่ามกลางการหลับใหลของผู้คน ฉับพลันในวินาทีนั้นได้มีเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังขึ้นกึกก้อง...ทำลายความเงียบของสถานีดับเพลิงในเขตชานเมือง หวังเฉียงกับจ้าวลี่...สองสหายนักดับเพลิง...กระโจนออกจากเตียงพักผ่อน...แล้วรูดเสาลงมายังชั้นล่างด้วยความเร็วสูงสุดพวกเข
และเมื่อพวกเขาเดินทางเข้าไปใกล้พื้นที่ประสบภัยมากขึ้นเรื่อย ๆ...ในขณะที่เพื่อนคนอื่น ๆ กำลังตื่นตระหนกกับภาพความเสียหายที่เห็นอยู่สองข้างทาง...เกาซูอวี้กลับหลับตาลงเพื่อรวบรวมสมาธิ 'เทพซู! รายงานสถานการณ์ล่าสุด!' เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นในหัวของเธอทันที พร้อมกับภาพและข้อมูลที่ไหล
บัดนี้...บ้านที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความหวัง ได้ถูกปกคลุมไปด้วยเมฆหมอกแห่งความโศกเศร้าและความสิ้นหวัง เหลือทิ้งไว้เพียงเด็กสาวคนหนึ่งที่ต้องแบกรับสิ่งที่เกิดขึ้นกับทั้งสองครอบครัวไว้บนบ่า...เพียงลำพัง แต่เธอไม่ได้คิดจะยอมจำนนต่อโชคชะตาและในวินาทีนั้นเอง เกาซูอวี้ก็ได้ตัดสินใจ...เธอจะไปที่เขา
เขาหยิบโทรศัพท์สายตรงพิเศษขึ้นมา..."ผมผู้บัญชาการ...ภาคทหารหนานจิง...ขอรายงานสถานการณ์ฉุกเฉินที่เขาต้าซาน...เราต้องการ การสนับสนุนจากส่วนกลางเป็นการด่วนที่สุด...ขออนุมัติการประกาศระดมทีมแพทย์อาสาจากทั่วประเทศเพื่อเข้าร่วมภารกิจช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมในครั้งนี้ครับ!" ข่าวการประกาศรับสมัครแ
หลายวันผ่านไป...ขบวนรถบรรทุกที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้ากันหนาว ผ้าห่ม น้ำดื่ม และอาหารแห้ง ที่มีป้ายติดว่า "ด้วยความห่วงใยจาก...ห้องเสื้อซูซินและกลุ่มบริษัทเหลียงกรุ๊ป" ก็ได้ออกเดินทางจากเมืองหนานจิงมุ่งหน้าสู่พื้นที่ประสบภัยพิบัติ โดยมีเหลียงคุนและทีมงานเป็นผู้ประสานงานอย่างใกล้ชิด หากถามว่าท






