ตอนที่ 5

 ขอแค่ลูกพูดออกมา หญิงวัยกลางคนคิดไปต่าง ๆ นานา รวมถึงตอนนี้เรื่องสาวน้อยที่จับจองไว้ให้ลูกชายคนโตคือชีวินกลับมาแล้ว

“ครับ”

ชีวินตอบไปแค่นั้นเขาไม่ได้รู้สึกอะไร อยากรับปากให้แม่สบายใจในเมื่อท่านบอกไม่ได้บังคับเขายังพอมีโอกาส ส่วนน้องที่แม่พูดถึงเธอเองก็คงไม่นึกพิศวาสเขาเท่าไรหรอก เพราะเราไม่เคยเจอกันเลยตั้งแต่วันนั้นเกือบยี่สิบปี

เมื่อหลายปีก่อนหน้า

“ชีวิน ชีวี เร็วลูกเดี๋ยวรถติด”

เวียงพิงค์พูดด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ มือสองข้างจับแขนลูกชายวัยสามย่างเข้า สี่ขวบทั้งสองคน กึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมาจากตัวบ้านพาขึ้นรถ

“แม่จะรีบไปไหนฮะ” เด็กแก้มตุ่ยถามแม่ทันทีที่นั่งลงได้ มือเล็กข้างหนึ่งถือถุงขนมห่อใหญ่ อีกมือจับขนมชิ้นโตใส่ปากหยักทรงสวยชมพูระเรื่อ แถมมีเศษขนมติดเต็มไปหมด

“ไปดูว่าที่เจ้าสาวพี่เขาไงครับลูก” ผู้เป็นแม่บอกอย่างยินดี ใบหน้ามีรอยยิ้มอยู่เสมอ ทั้งยกมือเช็ดขนมออกจากปากให้ลูกชายคนเล็ก ทั้งก้มหอมแก้มนิ่ม ๆ ฟอดใหญ่ซ้ายขวาอย่างมันเขี้ยว

ส่วนลูกชายอีกคนเขานั่งนิ่งติดกระจกรถ ยกมือเท้าคางมองออกไปด้านนอก

“วินลูก”

พอได้ยินแม่เรียกเจ้าของชื่อลดมือลง ยกมุมปากยิ้มขึ้นเพียงนิด เวียงพิงค์ถึงได้โน้มตัวไปหอมหน้าผากเล็ก ชีวินเองยังยื่นหน้าเข้ามาให้อย่างว่าง่าย พอเวียงพิงค์ผละออกลูกชายเธอก็กลับไปนั่งท่าเดิม

คนเป็นแม่เห็นอย่างนั้นได้แต่มองสองพี่น้องสลับไปมาทั้งคิดในใจ ‘นิ่งเกินลูกฉัน’ อีกคนก็อยู่ไม่สุขนั่งแกว่งขาไปมาระหว่างพี่กับแม่ ชีวีนั่งตรงกลาง พวกเขาเป็นแฝดที่ไม่เหมือนกันเอาซะเลยมีแต่คนบอกว่าเหมือน ลูกชายเธอทั้งสองคนแค่คล้ายเท่านั้นสำหรับแม่ที่เลี้ยงมา แล้วอีกอย่างชีวีอยู่กับแม่กับพี่ไม่นิ่งก็จริง แต่เวลาอยู่ข้างนอกกับคนหมู่มากหรือคนแปลกหน้าเขากลับนิ่งได้ไม่ต่างจากพี่ชาย

รถขับมาใช้เวลาเกือบชั่วโมงเพราะรถในเมืองดันติด คนขับจอดลงหน้าโรงพยาบาล เวียงพิงค์พาลูกชายเดินเข้าไปในตึกทันที ทั้งบอกให้คนขับรถหาที่จอดแล้วนำของขวัญที่เตรียมไว้ตามมา

ขึ้นมาชั้นบนจนถึงหน้าห้องพักพิเศษ คนที่ดูตื่นเต้นกว่าใครดูเหมือนจะเป็นเวียงพิงค์ เธอรีบยกมือเคาะประตูสองสามทีก่อนจะเปิดเข้าไป

“อ้าวเวียง นึกว่าใคร ชีวินชีวีก็มาเหรอลูก”

น้าวัน หญิงสาวหน้าตาสะสวย ชีวินชีวีเจอบ่อยช่วงนี้เพราะน้าวันเป็นเพื่อนสนิทแม่ ไม่พอยังแต่งงานกับเพื่อนสนิทพ่อ อยู่ด้วยกันหลายปีจนมีน้องและคลอดวันนี้

“น้าวันสวัสดีครับ/น้าวันสวัสดีครับ” ทั้งสองแฝดยกมือไหว้ทักทายผู้ใหญ่พร้อมกัน วันนาเองก็ยิ้มกว้างกลับมาให้

“วันเป็นไงบ้าง น้องล่ะไปไหนอยากเห็นหน้าแล้ว”

เวียงพิงค์พูดน้ำเสียงยินดีทั้งตื่นเต้นสุด ๆ เหมือนคลอดครั้งนี้เป็นลูกแท้ ๆ ของตัวเอง ส่วนน้าวันยิ่งฉีกยิ้มกว้างกระดี๊กระด๊าใส่กันสุด ๆ ทั้งกวักมือเรียกเพื่อนสนิทเข้าไปคุยใกล้ ๆ เอาชนิดที่ว่านั่งบนเตียงคนป่วยด้วยกัน

ชีวิน ชีวี ยืนมองทั้งมีความคิดในหัวคล้าย ๆ กันว่าน้าวันมีอะไรจะเมาท์กับแม่พวกเขาขนาดนั้น ทั้งที่พึ่งออกจากห้องผ่าตัดทำคลอดมาแท้ ๆ ทำไมในนั้นมีอะไรให้เมาท์นัก เขาเอาหมอฟันมาทำคลอดหรือเอารปภ.มาเป็นผู้ช่วยพยาบาลหรือไงกัน แม่กับน้าวันถึงได้คุยกันอย่างออกรสออกชาติขนาดนั้น

แต่บางทีทั้งสองคนที่เมาท์กันอยู่ยังหันมาทิ้งสายตาไว้ที่ชีวินบ่อยครั้ง บอกตรง ๆ คนถูกมองได้ยินทุกคำ เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะจับแขนน้องมานั่งรอที่โซฟา ในมือชีวีถือขนมชิ้นเดิมตั้งแต่บนรถ อีกมือยังมีถุงขนมห่อใหญ่ มันก็เป็นแบบนี้ หวงของทั้งกินไม่รู้จักอิ่ม ยิ่งสิ่งไหนที่ชอบมาก ๆ มันจะค่อย ๆ กินเพราะกลัวหมด

จู่ ๆ ประตูห้องพักฟื้นก็เปิดออก มีพยาบาลกับรถเข็นเด็กอ่อนพร้อมผู้เป็นพ่อซึ่งเป็นสามีของน้าวันเดินเข้ามา

“อาชอน สวัสดีครับ” ชีวินชีวียกมือไหว้สวัสดีคนมาใหม่พร้อมกันทันที

ชอน ชายหนุ่มลูกครึ่งไทยอังกฤษ ตัวสูงใหญ่ ผิวขาวจัดใจดียิ้มเก่ง เป็นรุ่นน้องคนสนิทของพ่อสองแฝด ได้มาแต่งงานกับเพื่อนเวียงพิงค์คือวันนา ทั้งยังทำธุรกิจรวมลงทุนเปิดบริษัทกับพ่อพวกเขาด้วย วันนี้ที่พ่อสองแฝดไม่ได้มาเพราะบินไปดูงานต่างประเทศ อีกไม่นานจะมีการก่อตั้งบริษัทที่สาขาต่างประเทศด้วย

“สวัสดีเด็ก ๆ มาดูน้องเร็ว”