ตอนที่ 6

“สวัสดีเด็ก ๆ มาดูน้องเร็ว”

อาชอนอุ้มน้องออกจากรถเข็นเด็ก พานั่งลงเก้าอี้ข้างเตียงน้าวัน ชีวีได้ยินแบบนั้นกระโดดลงจากโซฟารีบวิ่งไปดูน้องทันที คนมองทำปากรูปตัวโอกับดวงตากลมโตแสดงสีหน้าอย่างตื่นเต้น ก่อนจะหันไปหาแฝดพี่พร้อมพยักหน้ากวักมือเรียกให้มาดูน้องด้วย

ชีวินกอดอกลงจากโซฟาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าผู้ใหญ่ พออาชอนลดแขนคลายอ้อมกอดลงทำให้เห็นเด็กทารกวัยหนึ่งวันห่อผ้าสีชมพูขาวทั้งตัว ชีวินกลับใจกระตุกมือที่กอดอกคลายออกยื่นนิ้วเล็กจิ้มแก้มน้องแผ่วเบา ผู้ใหญ่ที่มองอยู่ต่างพากันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

“น้องน่ารักไหมลูก”

เวียงพิงค์ถามลูกชายออกไปด้วยใบหน้าติดยิ้มยินดี ทั้งยื่นหน้าดูเด็กน้อยในอ้อมกอดพ่อหน้าตาน่ารักน่าชัง แก้มแดงปากจิ้มลิ้มตาหลับพริ้มอย่างรู้ความ ผมสีน้ำตาลอ่อน ๆ จมูกโด่งสวย

“น่ารักมาก น้องเป็นผู้หญิงเหรอครับ” ชีวีถามออกไปด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เขาไม่เคยเห็นเด็กตัวเล็กมากมาก่อน

“ใช่แล้วครับ น้องเป็นผู้หญิง” น้าวันผู้เป็นแม่ของเด็กแรกเกิดบอกออกไปยิ้ม ๆ

“น้องเป็นคู่หมั้นของวินด้วยนะลูก” 

เวียงพิงค์พูดขึ้นบ้างพลางบอกลูกชายคนโตของตัวเอง ทั้งหันหน้าไปขยิบตาให้กับคนบนเตียงที่พึ่งคลอด ทั้งสองแม่ฉีกยิ้มกว้าง ส่วนชอนผู้เป็นพ่อทำเพียงถอนหายใจ ลูกสาวเขาพึ่งคลอดมีคู่หมั้นซะแล้ว

จริง ๆ มีตั้งแต่ยังเป็นตัวอ่อนด้วยซ้ำ เพราะความปากไวและสนิทรักใคร่กันมานานของทั้งสองครอบครัว แม่ ๆ เด็กทั้งสองบ้านดันบอกอยากเป็นทองแผ่นเดียวกัน โดยการให้ลูก ๆ ของเราเป็นคู่หมั้นกันไว้ โตมาเจอกันแล้วรักใคร่ชอบพอใจให้แต่งงานกันได้เลย แต่ถ้าเด็ก ๆ โตมาแล้วทั้งคู่บอกไม่ใช่ไปไม่รอดทั้งสองครอบครัวจะไม่บังคับ ส่วนพ่อทั้งสองบ้านจะทำอะไรได้นอกจาก ‘ครับเมีย’

ชีวินยังยืนมองและนิ่งเงียบอยู่นาน เหมือนคนกำลังคิดอะไรอยู่ทั้งที่เป็นเด็กตัวเล็กนิดเดียว พอเขาเอ่ยปากพูดออกมา กลับทำให้ผู้ใหญ่ทั้งห้องชะงักไป

“ให้น้องชื่อ ‘วิวาห์’ ได้ไหมครับแล้วผมจะแต่งงานกับเธอ”

ปัจจุบัน

นั่งรถมาหลายชั่วโมงจอดพักแล้วพักอีก ทั้งให้คนขับได้หาอะไรกิน ทั้งเวียงพิงค์แม่เขาเข้าห้องน้ำบ่อย โดยมีชีวินตามไปด้วยทุกรอบ ส่วนชีวีมันทำเพียงเฝ้ารถกับฝากซื้อของกิน

เวลาหกโมงเช้า

รถตู้คันใหญ่จอดลงหน้าบ้านหลังหนึ่ง ชีวีลงรถไปก่อนเพื่อยื่นมือรอรับผู้เป็นแม่อย่างเวียงพิงค์ตามลงไปและตบท้ายด้วยชีวิน พอทุกคนลงจากรถมาได้ เจ้าของบ้านที่ยืนรออยู่แล้วรีบถลาเข้ามาหาเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมานานทันที

“เวียงเป็นไงบ้าง คิดถึงมาก ชีวินชีวีเหนื่อยไหมลูก”

“วัน คิดถึงมากไม่เจอตั้งนาน”

“สวัสดีครับ น้าวันสบายดีนะครับ”

ชีวินชีวียกมือไหว้สวัสดีพร้อมกัน เป็นแฝดพี่ที่พูดทักทายเพื่อนแม่ซึ่งคุ้นเคยกันดีเมื่อหลายปีก่อน หลัง ๆ มาไม่ค่อยได้ติดต่อกันมาก เพราะท่านต้องตามสามีไปดูงานที่ต่างประเทศ ไม่ค่อยได้พูดคุยกันบวกกับพวกเขามีหน้าที่เรียน มีแต่เวียงพิงค์แม่ของพวกเขาเท่านั้นที่ติดต่อกับน้าวันตลอด

“สบายดีจ้ะ ตาวินตาวีโตเป็นหนุ่มแล้วหล่อกันมาก ๆ เลยนะลูก”

“เวลาผ่านไปหลายปี น้าวันยังเหมือนเดิมเลยนะครับ”

ชีวีพูดทักทายขึ้นบ้าง เขาพูดตามที่คิดและที่เห็น น้าวันยังดูเหมือนเดิมเมื่อหลายปีก่อน อาจเพราะไม่ได้ทำงานหนักมาก ทำเพียงดูแลลูกและสามีเท่านั้น ตามที่เคยฟังที่แม่ชอบเล่า

“ขอบคุณนะจ๊ะ ปากหวานกันขนาดนี้สาวท่าจะติดนะเนี่ย”

พอวันนาพูดจบชีวีที่ยืนยิ้มให้กับผู้ใหญ่อยู่ต้องหุบทันที เมื่อหูซ้ายได้ยินเสียงชีวินหัวเราะในลำคอ ทั้งคิดในใจตวัดตามองถามคนเป็นพี่ผ่านสายตา ‘ทำไม หล่อขนาดนี้สาวติดก็ถูกแล้วปะ’ นั่นมันความคิดแฝดน้อง แต่แฝดพี่ที่หัวเราะเพราะที่น้าวันพูดมามันกลับกัน ชีวีต่างหากที่ติดเขาแจ

“พอ ๆ มีที่ไหนล่ะแต่ละคน ฉันเหงามากอยากได้ลูกสาวสักคนจะแย่”

เวียงพิงค์บอกเพื่อนสนิทออกไป ลูกชายเธอมีสาวที่ไหน ถ้ามีป่านนี้แม่อย่างเธอคงไม่ต้องนั่งเหงา มีลูกสะใภ้ก็เหมือนลูกสาว

“งั้นเข้าบ้านกันเถอะ สักหน่อยต้องไปที่งาน”

“แล้วหนูวิ...”

คุณเวียงพูดไม่ทันจบทุกคนต้องชะงัก เมื่อได้ยินเสียงแตรรถมอเตอร์ไซค์ดังมาทางนี้ สายตาทุกคู่หันมองพร้อมกัน ชีวินเห็นเพียงฝุ่นตลบมาตามทางถนน พอโผล่พ้นมาเป็นรถมอเตอร์ไซค์เก่าท่อดังพร้อมพ่วงข้าง ควันลอยฟุ้งเหมือนรถขายไก่ปิ้ง

คนขับเป็นผู้หญิงตัวเล็กหน้าตาดีผมสองข้างถักเปียไว้ด้านหน้า เธอสวมเสื้อกล้ามด้านในส่วนด้านนอกเป็นเสื้อคลุมลายสก๊อตทั่วไป ส่วนด้านล่างมีกางเกงยีนขาสั้นแต่งขาดสไตล์วินเทจ ไม่สั้นมากแต่ก็ดูสั้นอยู่ดี ชีวินสายตาเร็วและดีมากมองแป๊บเดียวก็สรุปได้ว่าดื้อแน่นอน

รถเครื่องท่อดังไม่ใช่เพราะดังจากการแต่งท่อ แต่ดังเพราะเป็นรถรุ่นเก่า คนขับพุ่งมาด้วยความเร็วทางที่พวกเขายืนอยู่เหมือนจะไม่มีท่าทีจะหยุด

รถตรงดิ่งมาถึงตัวชีวิน ทุกคนต่างตกใจรวมถึงเวียงพิงค์ทั้งชีวี ส่วนชีวินเองเขาทำเพียงยืนนิ่งมองสาวน้อยตรงหน้าพุ่งเข้าหาเท่านั้น

“วิวาห์ !” เสียงน้าวันร้องลั่นจนทุกคนตกใจ

เอี๊ยดดดดดดดดดดดดด

เสียงล้อรถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างเบรกทันที ล้อหลังยกขึ้นสูงเกิดจากเบรกกะทันหันจนคนขับโน้มตัวมาด้านหน้าตามรถ ใบหน้าเล็กเกือบแตะหน้าคนยืนมอง

เวียงพิงค์กับชีวีอ้าปากค้างไปแล้ว วันนาเองยังเอามือปิดปากทั้งร้องอุทานด้วยความตกใจ ส่วนชีวินเขายังยืนที่เดิมมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความนิ่งเฉยทั้งในใจคิดว่า ‘เป็นเธอ’

พอรถหยุดจอดลงปกติ สาวน้อยยังมองหน้าคนตัวโตกลับ ทั้งสายตาที่ไม่นิ่งเอาแต่เลิ่กลั่กไปมา

“วิวาห์ลงมาเดี๋ยวนี้เลยนะ อันตรายมาก ขับแบบนี้อยากตายมากใช่ไหม”