ตอนที่ 7

“วิวาห์ลงมาเดี๋ยวนี้เลยนะ อันตรายมาก ขับแบบนี้อยากตายมากใช่ไหม”

“โอ๊ย... มามี้ขาเจ็บนะ”

“อย่ามาพูดดี”

วันนาตั้งสติได้รีบเดินมาบิดแขนเล็กขาวผ่องจนขึ้นแดงเป็นรอยนิ้วมือ หญิงสาวก้าวขาลงจากรถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างได้รีบสวมกอดผู้เป็นแม่ไว้ ไม่ให้ตบตีบิดหยิกตัวเธอเอง

“ลูกแค่รีบมาตามที่แม่บอกแค่นั้นเองค่ะ”

ก็แม่เธอเองไม่ใช่หรือไงบอกให้เธอรีบมาที่บ้าน เพราะจะมีแขกคนสำคัญ

“ลูกสะใภ้แม่เหรอครับ”

ชีวีกระซิบเสียงแผ่วถามแม่ทันที บอกตรง ๆ เธอสวยและน่ารักแต่เห็นแค่ไม่กี่วินาที ทำไมดูต่างกันกับพี่เขาเหลือเกิน

“โอ๊ย” เป็นชีวีที่ร้องขึ้นบ้าง เพราะโดนแม่บีบแขนไม่เบานักเพื่อปรามลูกชายตัวดีปากเปราะ

“อะ... เอ่อ วัน วันไม่มีใครเป็นอะไรอย่าบ่นเลยนะ”

ชีวินชีวีมองหน้าผู้เป็นแม่ที่พูดออกไปด้วยรอยยิ้มแข็ง ๆ เจอแบบนี้เข้าไปคงตกใจไม่น้อย ใครล่ะเป็นคนพูดซะดิบดีว่า ‘น้องน่ารักเรียบร้อยมากนะ ทั้งอ่อนหวาน แบบบางน่าทะนุถนอมสุด ๆ’

“เวียง ตาวินตาวี อาต้องขอโทษด้วยนะที่ทำให้ตกใจ”

“ป้าเวียงสวัสดีค่ะ คิดถึงมาก ๆ เลย สบายดีนะคะ ฟอด~”

ตอนนี้ทุกคนกลับมาชะงักอีกครั้ง เมื่อสาวน้อยยกมือขึ้นไหว้สวัสดีเวียงพิงค์ไม่พอ ยังเดินมาสวมกอดผู้เป็นป้าไว้แน่น ทั้งหอมแก้มนิ่มฟอดใหญ่เหมือนสนิทกันมานมนาน

“สวัสดีค่ะพี่ชีวี”

พอผละถอยออกจากเวียงพิงค์ วิวาห์หันมายกมือไหว้สวัสดีทักทายชีวีที่ยืนข้างแม่เขา

“ครับ ครับ สวัสดีครับ” เจ้าตัวรีบยกมือรับไหว้แทบไม่ทัน

ชีวีไม่เคยเจอผู้หญิงมือไวใจเร็วขนาดนี้มาก่อน จนทำให้นึกถึงคนที่เขาตามติด เธอนิ่งกว่ามากแถมยังพยายามถอยห่างจากกันอีก พอนึกถึงก็ยิ่งคิดถึง

จู่ ๆ สาวน้อยกลับเดินตรงไปหยุดอยู่ตรงหน้าชีวิน เขาสูงกว่าเธอมาก หญิงสาวสูงเพียงช่วงไหล่เท่านั้น แถมยังมองกันด้วยสายตาเรียบนิ่ง ทั้งใบหน้าดวงตายังไม่สั่นไหวขยับสักนิด มองแป๊บเดียวเธอก็รู้แล้วว่าเขามัน ‘เสือยิ้มยาก’ สีหน้าที่อ่านไม่ออกไม่บอกว่ารู้สึกนึกคิดอะไรอยู่ เธอไม่ชอบเอามาก ๆ ยิ่งเขาไม่พูดมันยิ่งทำให้เธอกลัว เพราะคนไม่พูดเขาคิดอะไรในหัวอยู่ตลอดเวลา

ส่วนชีวินทำเพียงกดสายตามองต่ำ จ้องใบหน้ารูปไข่ที่เงยหน้ามองเขาอยู่ในระยะใกล้ พอชายหนุ่มจะถอยเพราะอยู่ใกล้เกินไป วิวาห์กลับทำให้คนที่ยืนรอบข้างต่างตกใจอ้าปากค้างรอบที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้

“สวัสดีค่ะพี่ชีวิน... ฟอด~”

วิวาห์พูดพร้อมยกมือไหว้สวัสดีลงกลางอกข้างซ้ายของชีวิน ก่อนจะเขย่งปลายเท้าหอมแก้มชายหนุ่มไม่เบานัก คนโดนหอมคิ้วขมวดทันทีเมื่อโดนริมฝีปากนุ่มนิ่มกับจมูกโด่งรั้นของสาวตรงหน้าแตะตัว

ชีวีกะพริบตาปริบ ๆ พวกเขาหวงตัวแค่ไหนใครก็รู้ โดยเฉพาะชีวิน มันรักสะอาดมากไม่ค่อยให้ใครแตะตัวง่าย ๆ นอกจากแม่และกลุ่มเพื่อน แต่ตอนนี้ดันโดนสาวขับรถเครื่องพ่วงข้างแต่งตัวซิ่งหอมแก้ม

ชีวีรีบเขย่าแขนแม่เวียงพิงค์ให้รู้สึกตัวและรีบห้ามปราม ผู้เป็นแม่พอได้สติกะจะห้ามแต่เหมือนจะไม่ทันเมื่อชีวินพูดขึ้น

“เป็นผู้หญิงนิ่งกว่านี้หน่อยได้ไหม”

น้ำเสียงราบเรียบติดดุพูดบอกออกไป เขาอยากใช้คำที่แรงกว่านี้แต่เกรงใจน้าวันแม่ของเธอ ประโยคนี้ซอฟต์สุดแล้ว ในขณะที่วันนา แม่วิวาห์อ้าปากค้างทำหน้าเหมือนจะเป็นลม

“ทำไมคะ พี่วินเป็นคู่หมั้นวาห์นี่ สักหน่อยก็แต่งงานกัน ทำมากกว่านี้ยังได้”

คนตัวเล็กนอกจากจะไม่นิ่งไม่กลัวแล้ว ยังย่างก้าวเข้ามาใกล้จนชีวินต้องเป็นคนถอยหลังไปหนึ่งก้าว

“วาห์ ยัยวาห์พอ... พอเลย... เลิกแกล้งพี่เขา เวียง ตาวินตาวี อย่าถือสาเลยนะ น้องติดวัฒนธรรมมาน่ะ ดื้อไปหน่อยขอโทษด้วยจริง ๆ”

“อะ... เอ่อ ไม่เป็นไรเลย หนูวาห์น่ารักมาก มาหาป้ามาลูก โตเป็นสาวแล้วสวยขึ้นมากเลยนะเนี่ย”

“สวยพอจะเป็นเจ้าสาวพี่วิน เป็นลูกสะใภ้คนโตของป้าเวียงได้ไหมคะ”

คนพูดทั้งออดอ้อนทั้งกอดแขนเวียงพิงค์ แต่แม่เธอยืนกัดฟันกรอด บอกตรง ๆ ว่าอับอายผู้คนเหลือเกิน วิวาห์นะวิวาห์

“รุกหนัก รักแรงว่ะ” ชีวีถอยหลังมากระซิบข้างหูแฝดพี่ จนชีวินตวัดสายตามองแรงใส่พร้อมกระซิบตอบกลับบอกน้องไปให้...

“หุบปาก”

“เข้าบ้านกันเถอะเวียง พักสักหน่อยค่อยไปบ้านงาน มาลูกตาวินตาวี ส่วนวิวาห์ เอารถไปเก็บให้ดีแล้วรีบตามมา”

วันนารีบพูดตัดบทเดินมาจับแขนเวียงพิงค์ทั้งชวนชีวินชีวีเข้าบ้าน ก่อนจะหันไปสั่งลูกสาวที่อยู่ ๆ ก็ลุกมาทำตัวก๋ากั่นดื้อรั้น ซึ่งปกติก็ดื้อจริงแต่ไม่ถึงขั้นนี้ ผีเข้าลูกสาวเธอหรือไงกัน

วิวาห์ยืนฉีกยิ้มกว้าง ทุกคนเดินเข้าบ้านจนเหลือคนสุดท้ายเป็นชีวิน เขาทำเพียงมองเธอด้วยหางตาแล้วเดินเข้าบ้านไป สาวน้อยที่ฉีกยิ้มกว้างอยู่กลับหุบฉับทันที

ปกติเธอก็ดื้อแต่ไม่เคยก๋ากั่นจนต้องหอมแก้มใครก่อน ถึงจะโตมาท่ามกลางวัฒนธรรมที่หอมแก้มกันเป็นการทักทาย เธอก็ไม่ได้แตะตัวคนอื่นไปทั่ว หวงตัวเช่นกัน

แต่ที่ทำเพราะเขาเป็นคู่หมั้นเธอนี่ ได้ยินมาว่าเขาไม่ชอบคนแตะตัว ไม่ชอบผู้หญิงก๋ากั่น ไม่ชอบคนดื้อรั้น สิ่งไหนที่เขาไม่ชอบเธอจะทำ คิดเพียงแค่นั้นหญิงสาวรีบเอารถไปเก็บแล้วเดินตามเข้าบ้านไป

ทุกคนเขามานั่งด้านในซึ่งเป็นบ้านเดี่ยวสองชั้นหลังใหญ่ ชั้นบนเป็นไม้ทรงไทยสวยงาม ชั้นล่างเป็นอิฐแข็งแรงทาทับด้วยสีขาวอ่อนนวลตา ตั้งอยู่บนพื้นที่ขนาดกว้างขวาง 

เหมือนด้านหลังจะมีส่วนมะม่วงและทุ่งนาข้าว ส่วนรอบ ๆ ทั้งด้านหน้ามีผักสวนครัวปลูกไว้เต็มพื้นที่ มองไปทางไหนก็เขียวขจีสบายตา ระเบียงหน้าบ้านชั้นล่างมีชุดโต๊ะไม้สำหรับนั่งเล่นรับแขก