ตอนที่ 8

“เวียงนั่งก่อน มาเหนื่อย ๆ พักสักหน่อยเดี๋ยวค่อยไปบ้านงานแต่งกัน” เจ้าของบ้านพาเพื่อนมานั่งลงที่ชุดเก้าอี้ไม้สักทองขนาดใหญ่ภายในตัวบ้าน

“ไม่เป็นไร ไม่ได้เหนื่อยอะไรมากเลย ดีใจซะด้วยซ้ำที่ได้เจอวันและหนูวาห์ ทั้งจะได้เจอเพื่อนรุ่นเราที่ไม่ได้พบกันมานาน”

เวียงพิงค์พูดไปยิ้มไป สองมือยังกุมมือเพื่อนไม่ยอมปล่อย เธอดีใจจริง ๆ ที่ได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง

หลังจากวันนาคลอดลูกได้ไม่นานก็ต้องย้ายถิ่นฐานไปอยู่กับสามีที่ต่างประเทศ ด้วยธุรกิจที่ทำอยู่ร่วมกันกับครอบครัวสามีเธอเอง พอไปอยู่ที่นู่นก็ไม่ค่อยได้ติดต่อกันมากนักช่วงแรก เพราะเริ่มต้นใหม่อะไรก็ดูยากและยังไม่ลงตัวไปหมด

แต่พอเด็ก ๆ โตขึ้นทั้งวันนาและเวียงพิงค์ถึงได้ติดต่อกันมากกันพูดคุยกันบ่อย ตอนเวียงพิงค์เสียสามีหัวหน้าครอบครัวไป ครอบครัวของวันนาก็มาแต่วิวาห์ไม่ได้มาเพราะติดอะไรหลาย ๆ อย่าง

ปัจจุบันงานบริษัทสาขาที่ต่างประเทศกลายเป็นชอนสามีวันนาเป็นคนดูแลทั้งหมด ส่วนสาขาในประเทศเป็นเวียงพิงค์และลูกชายดูแล

ระหว่างที่ผู้ใหญ่สองคนพูดคุยซักถามกัน ชีวินชีวีเองก็นั่งฟังและมองรอบตัวบ้านไปพลาง ๆ จู่ ๆ ลูกสาวเจ้าของบ้านก็มาหย่อนก้นนั่งลงข้างชีวิน เอาชนิดที่ว่าเกือบเกยตูดข้างหนึ่งนั่งบนตักเขา เธอยังเงยหน้ามองกันก่อนจะฉีกยิ้มกว้างส่งมาให้อีก

ชีวินทำเพียงมองนิ่ง ๆ อยากนั่งก็นั่ง บ้านเธอนี่ ต่อให้ไล่ให้ถอยไป ใช่ว่าเธอจะฟังเขาซะที่ไหนดูจากเหตุการณ์ก่อนหน้า รับมือยากแน่ ๆ

“ยัยวาห์มานี่”

วันนากวักมือเรียกลูกสาวให้มานั่งข้างตัวเอง ผู้ชายเขากลัวลูกเธอหมดแล้ว

“มามี้ขาจะสายแล้วนะ เลิกบ่นก่อนได้ไหมคะ”

“เออใช่ จริงด้วย วิวาห์พาพี่สองคนไปดูห้องที่เตรียมไว้นะ แม่จะพาป้าเวียงไปเปลี่ยนชุด”

“ได้ค่ะ พี่วินพี่วีเชิญทางนี้ค่ะ”

สาวน้อยพูดไปด้วยยิ้มไปด้วย ชีวีมองเธออย่างนึกเอ็นดูพร้อมยิ้มให้อย่างเป็นมิตร พอดวงตากลมโตหันมองแฝดพี่ วิวาห์กลับทั้งยิ้มทั้งขยิบตาใส่เขา ชีวินถอนหายใจพร้อมเมินหน้าหนี ส่ายหัวนิดคิดในใจ ‘จะแพรวพราวไปถึงไหนกันแม่คุณ’

สองหนุ่มเดินตามลูกสาวเจ้าของบ้านมาถึงห้องพักที่เตรียมไว้สำหรับแขก

“นี่ห้องนอนค่ะ พร้อมห้องน้ำในตัว ถ้าไม่ทันใช้ ใช้ห้องน้ำด้านนอกได้นะคะ”

“ขอบใจนะน้องวาห์”

ชีวีบอกเธอพร้อมยิ้มให้สาวน้อยก่อนจะเดินเข้าห้องไป พอชีวินกำลังจะเดินตามแฝดน้อง วิวาห์ดันพูดดักเขาเข้าซะก่อน

“พี่วินส่วนห้องนั้น... เห็นไหมคะ”

ชีวินมองตามนิ้วเล็กกำลังชี้ไปอีกห้องที่อยู่ถัดไป เขาพยักหน้ารับง่าย ๆ เป็นเชิงบอกว่าเห็นคิดว่าเจ้าของบ้านคงบอกเป็นห้องใช้สอยทั่วไป

“ห้องนั้นเป็นห้องนอนวาห์เองค่ะ”

ชีวินที่มองตามนิ้วเล็กชี้บอกห้องอยู่รีบหันกลับมาทันทีพร้อมสีหน้าเรียบนิ่ง วิวาห์ยังมายิ้มแฉ่งใส่เขาหน้าซื่อตาใส ชายหนุ่มถอนหายใจใส่หนึ่งทีแล้วเดินเข้าห้องไป คร้านจะพูดด้วยแล้ว

พอหันกลับมาจะปิดประตู ยัยดื้อนี่ยังทำท่ายกนิ้วชี้สองข้างจิ้มเข้าหากัน ทั้งทำหน้าเขินอายใส่เขา ‘เออพูดเองเขินเอง’ คนเป็นพี่ปิดประตูใส่หน้าน้องไม่เบานัก

ชีวินชีวีพาเวียงพิงค์ผู้เป็นแม่มาทำธุระต่างจังหวัด นั่นก็คืองานแต่งลูกสาวเพื่อนแม่ ซึ่งสนิทกันมานาน มางานแต่งพอเข้าใจอย่างมากก็เป็นแค่แขก แต่ชีวินกลับถูกจับให้เป็นเพื่อนเจ้าบ่าว เพราะคนที่ถูกวางตัวไว้ดันดื่มหนักเมาไม่ได้สติเพื่อฉลองให้เพื่อนซึ่งเป็นเจ้าบ่าวในวันนี้

ชีวินถูกไหว้วานจากแม่เขาและแม่เจ้าสาว เพราะเวลานี้หาเพื่อนเจ้าบ่าวไม่ทันแล้ว เวียงพิงค์ขอให้ลูกชายช่วยอีกแรง ชีวินที่ไม่ขัดใจแม่อยู่แล้วถึงได้ตกลงรับปากไป

แต่ผู้หลักผู้ใหญ่คนในหมู่บ้านนี้ต่างบอกว่า ‘คนที่จะเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวเจ้าสาวได้ ครอบครัวต้องเพียบพร้อมสมบูรณ์พ่อแม่อยู่ครบ’ ซึ่งชีวินขาดพ่อมีแต่เวียงพิงค์ผู้เป็นแม่เท่านั้น

แม่เจ้าสาวกลับบอกว่าไม่ถือทั้งพูดให้ผู้ใหญ่ที่มาร่วมงานได้เข้าใจและรับรู้ว่า ‘เจ้าบ่าวก็ไม่มีพ่อมีเพียงแม่เช่นกันถ้าชีวิตลูก ๆ หลังแต่งงานอยู่กินกันไปแล้วไม่รอดคงไม่ใช่ความผิดของเพื่อนเจ้าบ่าว’

สรุปแล้วคนในหมู่บ้านก็ไม่ถือสาเห็นด้วยและเอาตามที่เจ้าภาพสะดวก เพราะใกล้จะได้ฤกษ์เข้าพิธี ชีวินเห็นแบบนั้นก็จำยอม เกิดมาก็เพิ่งจะเคยเป็นเพื่อนเจ้าบ่าว

งานแต่งงานจัดขึ้นเรียบง่ายเหมือนงานท้องถิ่นทั่วไป นั่งที่พื้นปูเสื่อมีพรม ตรงกลางมีพานบายศรีทำจากใบตองแซมด้วยดอกไม้เล็ก ๆ สีขาวสวยงามอย่างประณีต

แขกผู้ใหญ่ผู้เฒ่าผู้แก่ประจำหมู่บ้าน ทั้งญาติสนิทต่างนั่งรายล้อมเต็มพื้นที่ เจ้าบ่าวเจ้าสาวสวมชุดแต่งงานผ้าไหมสีขาวตัดแดงสวยงาม ส่วนชีวินเขาถูกเปลี่ยนมาอยู่ในชุดเพื่อนเจ้าบ่าวเช่นกัน สวมเพียงเสื้อไหมสีขาวแขนสั้น มีผ้าสีแดงอีกผืนพาดไหล่ไว้ ยังสวมกางเกงยีนตัวเองเช่นเดิม

พอถึงเวลาได้ฤกษ์งามยามดีอย่างที่ผู้ใหญ่บอก ชีวินนั่งอยู่กลางวงกับเจ้าบ่าว เราสองคนแทบไม่รู้จักกัน ทำเพียงนั่งข้างกันยิ้มทักทายตามมารยาทเท่านั้น

พอได้ยินคนส่งเสียงร้องเรียกเจ้าสาวให้ออกมา ชีวินมองตามสายตาทุกคู่ปกติ เห็นเจ้าสาวอยู่ในชุดแต่งงานไทยอีสานเรียบง่ายและเป็นเอกลักษณ์ ชุดคล้ายเจ้าบ่าวสีขาวตัดแดง แต่เป็นผ้าถุงทำจากผ้าไหมสวยงาม

ทุกคนต่างชมว่าเธอสวย ก็ต้องสวยอยู่แล้วเป็นเจ้าสาวนี่ พอคนได้รับหน้าที่เป็นเพื่อนเจ้าบ่าวอย่างชีวินกำลังจะหันหน้ามองไปทางอื่น กลับสบเข้ากับนัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลเข้ม เธอเดินตามหลังมาแล้วนั่งลงข้างเจ้าสาว

วิวาห์อยู่ในชุดคล้ายเจ้าสาวเสื้อไหมสีขาวแขนสั้น มีผ้าผืนเล็กลวดลายสวยงามพาดไหล่เธอไว้พร้อมสวมผ้าถุงสีแดงเข้ม จากผมที่ถักเปียสองข้างตอนนี้ถูกรวบมัดไว้เรียบง่ายเปิดวงหน้ารูปไข่อ่อนใสแต่งแต้มนิด จนคนมองแทบไม่กะพริบตา