8

​“พรุ่งนี้ฉันอยากไปตกปลาอีก เห็นนายเชิดบอกมาว่า จะมีหอยเม่นให้ลองชิมด้วย อูนิเมืองไทยน่าลองดูเหมือนกัน”

​“มันไม่อร่อยเท่ากับของที่ท่านชอบ นะครับ”

เลขาเอ่ยแย้ง สิชลหัวเราะแล้วยกไวน์ขึ้นจิบ เขาตบบ่าของประพัทธ์เบาๆ เลขาของเขา ถ้าไม่ดี ไม่ที่หนึ่งก็จะไม่จัดให้นาย

​“เอาน่า...ฉันก็แค่อยากลองดูเท่านั้นแหละ นายดูแลฉันดียิ่งกว่าแม่ตามใจลูกไปทุกวันนะ พัทธ์”

​“ท่านก็...มันไม่ขนาดนั้นสักหน่อยครับ”

หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ สิชลยิ้มกว้างส่งให้เขา ไวน์วันนี้และอาหารเย็นที่เตรียมไว้อร่อยเลิศรสมาก พูดคุยกับเลขาหนุ่มใหญ่อย่างมีความสุข เขายังไม่เห็นว่ามีอะไรแปลกใหม่ น่าประหลาดใจในทริปนี้ ประพัทธ์อาจจะอยากให้เขาได้พักผ่อนจริงๆ ก็เป็นได้

​ราวสี่ทุ่มสิชลก็มึนแล้วนิดๆ เขาบอกกับประพัทธ์ว่าให้ปลุกเขาแต่เช้า เพราะจะไปแล่นเรือตกปลาต่อกับนายเชิด พรุ่งนี้จะให้ประพัทธ์ได้ชิมหอยเม่นจากทะเลไทย เขากินได้เลขาก็ต้องกินได้ด้วย ประพัทธ์ทำหน้าแหยๆ เมื่อนายพูดแบบนั้น

​“ผมจะต้องกินจริงๆ น่ะหรือครับ”

​“อื้ม ต้องสิ ลองด้วยกัน”

สิชลแกล้งแหย่ เขารู้ว่าเลขาของเขาไม่ชอบแม้กระทั่งอูนิชั้นดีก็ยังไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ แค่อยากจะแกล้งแหย่เฉยๆ

​“ครับ”

ประพัทธ์ถอนใจ แล้วเดินเคียงนายไปยังห้องพัก ถึงเวลาได้เปิดตัวของขวัญของเขาแล้วสินะ ไม่รู้ว่าตอนนี้หล่อนจะรอจนหลับไปแล้วหรือยัง

​สิชลแปลกใจเล็กน้อยที่เลขาหนุ่มใหญ่เดินตามมาส่งเขาจนถึงห้อง นับวันยิ่งทำตัวเหมือนแม่สปอยลูกจริงๆ แหะ ประพัทธ์ คิดในใจอย่างขำๆ แต่ไม่ได้พูดและไม่ได้สงสัยอะไร จนเมื่อประพัทธ์ก้าวเท้าไปให้เสมอเขา และแตะที่ลูกบิดประตูก่อนที่เขาจะเปิดมันออก

​“ผมมีของขวัญพิเศษให้ท่าน...ท่านค่อยเปลี่ยนใจถ้าอยากให้ผมปลุกสายๆ หรือเปลี่ยนนัดกับนายเชิด ก็บอกได้นะครับ”

​“หืม? มีอะไรเซอร์ไพรส์หรือ”

​เพียงมองตาก็รู้นัย ประพัทธ์ขยิบตาให้กับเจ้านาย ที่ถึงกับหัวเราะเบาๆ เมื่อได้ยินแบบนั้น

​“ครับ ผมว่าท่านจะต้องชอบมาก”

​“ไว้ค่อยมาบอกตอนเช้านะ ว่าฉันชอบของขวัญพิเศษมากขนาดไหน”

​ประพัทธ์เปิดห้องให้กับสิชลได้เดินเข้าไป ก่อนจะปิดประตูตามหลังนาย ทิ้งนายไว้กับของขวัญ

​เขามองที่ประตูแล้วจินตนาการภาพด้านหลังประตูบานนั้นไปด้วย

​นายท่านจะต้องชอบมันมากแน่ๆ