เข้าสู่ระบบปลัดภิวัฒน์ขอตัวกลับบ้าน เพราะนี่ก็บ่ายโมงแล้ว เขามาที่นี่ตั้งแต่เช้า มาเป็นเพื่อนคุย มาอยู่ช่วยงานที่ร้านของป้าอนงค์ตั้งแต่เช้า ตอนนี้คงถึงเวลาต้องกลับบ้านไปเคลียร์งานเอกสารที่รออยู่ที่บ้าน แม้วันนี้เป็นวันเสาร์วันหยุด เขาก็ยังมีงานที่ยังค้างมาจากวันศุกร์อยู่จึงเอามาทำที่บ้านด้วย “พี่กลับก่อนนะน้องป๊อบ” “ขอบคุณนะคะคุณปลัดที่มาคุยเป็นเพื่อนป๊อบ”หล่อนบอกยิ้มๆ ทั้งๆ ที่ข้างในไม่ได้ยิ้มอย่างที่แสดงออกมา สายตาของเธอสอดส่องมองหาใครบางคนตลอดเวลา แม้ว่าจะพูดคุยหัวเราะกับปลัดหนุ่ม แต่สามวันแล้วที่รักษ์หายเงียบไป เหมือนครั้งก่อนที่เขาหายไปเป็นอาทิตย์ หายไปจนเธอคิดว่าเขาท้อใจไม่กลับมาแล้ว พอเขากลับมาเธอก็ดีใจ ดีใจจริงๆ แต่ก็ยังให้อภัยไม่ได้ เพราะเขา...เขาเป็นคนทำให้ลูกของเธอต้องจากไป“พี่ยินดีครับ”“ขับรถดีๆ นะคะ”“ขอบคุณครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่มาใหม่นะครับ”“เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ พร
“ไอ้โน มึงอย่าใส่อารมณ์สิ เรื่องนี้ถ้าถามหาคนผิดแต่แรกก็เป็นเพื่อนของเราไม่ใช่น้องป๊อบ เธอเป็นเหยื่อที่เพื่อนเราจับมากักขังทำร้ายจิตใจ แล้วถ้ามึงอยู่ในสถานะเดียวกับเธอ มึงคงทำไม่ต่างจากเธอตอนนี้หรอก หรือไม่ก็อาจจะมากกว่าที่เธอทำอยู่ตอนนี้ก็ได้” ฝันดีบอกมโนให้ใจเย็น มโนไม่ควรจะโกรธหรือเกลียดป่านทอ เพราะคนที่ผิดคือเพื่อนของพวกเขา “เออๆ กูรู้ แต่กูเป็นห่วงไอ้รักมัน มึงดูสภาพมันตอนนี้สิ เธอทำกับไอ้รักเกินไปแล้ว สาดน้ำร้อนใส่ แล้วยังเอาไม้ไล่ฟาดตีอีก กู...” มโนสุดคำจะเอ่ยออกมา เพราะทุกครั้งที่รักษ์ไปหาป่านทอมักบาดเจ็บกลับมาเสมอ “ไปพักผ่อนเถอะไอ้รัก พวกกูอยู่ข้างมึงเสมอ จะช่วยมึงทุกเรื่อง” เพ้อภพบอก “ขอบใจพวกมึงนะเว้ย! พรุ่งนี้กูจะเริ่มไปนอนเฝ้าน้องป๊อบที่หน้าบ้าน จะไปอยู่จนเธอจะเห็นใจ ให้อภัย และให้โอกาส หรือไม่ก็จนกูตาย” เขาบอกเสียงเหนื่อยๆ แฝงไปด้วยความเศร้า ก่อนจะลุกเดินขึ้นไปยังชั้นสองเพื่
“นั่นสิลูก พ่อทัศเขาพูดถูก” ตวงพรจับหน้าของลูกชายให้นิ่งแล้วจ้องตาของลูกชายอย่างค้นหาคำตอบและสิ่งที่ซุกซ่อนอยู่ในดวงตาคมอมเศร้าของรักษ์ รักษ์หลบตาพร้อมจับมือของผู้เป็นแม่มากุมไว้ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเสร้า เขาไม่อยากปิดบังพวกท่าน แต่เขาก็บอกไม่ได้ในตอนนี้ บอกยังไม่ได้ว่าตัวเขานั้นกำลังตรอมใจเพราะความรัก “พ่อกับแม่ไม่รู้หรอกนะว่าเป็นเรื่องอะไร แต่ถ้าให้เดาเป็นเรื่องหัวใจรึเปล่าตารัก พ่อเป็นผู้ชายพ่อมองออก ผู้ชายเรามันมีไม่กี่เรื่องหรอกที่ทำให้เปลี่ยนไป และลูกกำลังตรอมใจ สายตาและแววตาของลูกมันฟ้อง” ทัศเทพเอ่ยอย่างคนที่เคยผ่านน้ำร้อนมาก่อน “รักยังไม่พร้อม ขอเวลาก่อนนะครับพ่อทัศ แม่ตวง รักขอจัดการเอง” เขาบอกผู้เป็นแม่ “แล้วนี่ลูกทานข้าวมารึยังลูก” นางถามอย่างเป็นห่วง ยิ่งรักษ์ผอมซูบนางยิ่งทุกข์ใจ
“ใจเย็นๆ คุณตวง คุณก็รู้ลูกเราใช่เล่นที่ไหน”“ก็เพราะรู้ยังไงคะ กลัวว่าจะไม่มีใครรัก ไม่มีใครเอาไปทำพันธุ์” นางตอบสามีเสียงดัง“บ่นอะไรถึงลูกอยู่รึเปล่าครับ”ทัศเทพยังไม่ทันได้ตอบภรรยาก็มีเสียงลูกชายตัวดีแทรกขึ้นมาก่อน พอบ่นถึงก็มาทันที รู้อย่างงี้พูดถึงนานแล้ว พอมาถึงก็เดินมานั่งลงโซฟาตรงข้ามตนและภรรยา ทัศเทพจึงลุกขึ้นจากหนุนตักตวงพรเป็นนั่งพิงพนักโซฟา ภาพของลูกชายที่เคยเห็นสง่างามตอนนี้มันกลับตรงกันข้ามตวงพรยกมือทาบอกปิดปากตัวเองเมื่อเห็นร่างกายที่ซูบผอมของลูกชาย แทบไม่เหลือเค้าโครงเดิมให้เห็น ใบหน้าตอบจนเห็นกระดูกของโหนก ขอบตาหมองคล้ำจนเด่นชัด เคราที่เคยจัดแต่งเป็นทรงก็ยาวไม่เป็นทรง เวลาเดือนกว่าไม่เจอหน้าลูกชายมันทำให้ลูกชายของนางเปลี่ยนไปมากถึงเพียงนี้เชียวเหรอ“เป็นอะไรครับ จ้องแบบนี้ลูกก็เขินสิครับ”รักษ์เห็นว่าท่านทั้งสองเอาแต่จ้องหน้าเขาไม่พูดไม่จา เขามาจากลำปางก็แวะเข้าไปเคลียร์งานสำคัญที่ออฟฟิศ พอเสร็จก็เลยขับรถตรงมาที่บ้านทันที ตั้งแต่ป่านทอไม่อยู่คอนโด ไม่มีหญิงสาว เขาก็ไม่สามารถก
“ผมคงโดนน้ำร้อนสาดเหมือนเดิมแน่ครับ” เขาบอกพลางยกแขนข้างที่โดนน้ำร้อนลวกจากมือของป่านทอให้นางดู ในชีวิตนี้รักษ์เคยยอมให้ใครทำร้ายที่ไหน แต่ที่ยอมตอนนี้เพราะเขารัก รักเธอ รักแม่สัตว์เลี้ยงของเขาไปเสียแล้วตอนนี้“อีกอย่างผมจะกลับกรุงเทพครับ ผมมีธุระต้องไปทำ ผมฝากป้าดูแลน้องป๊อบด้วยนะครับ”“ไม่ต้องห่วง แล้วพ่อหนุ่มจะกลับมาอีกไหม อย่าเพิ่งท้อนะ หนูป๊อบรักพ่อหนุ่ม ป้าดูออก เพียงแต่อะไรที่ทำให้เธอโกรธจนไม่ยอมให้อภัยเรา ป้าก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ป้าเชื่อว่าสักวันหนูป๊อบจะให้อภัยเรา” นางรับกล่องสีแดงกำมะหยี่เล็กๆ มาถือไว้ในมือแล้วมองรักษ์เดินจากไป ก่อนจะหันไปมองคนที่นั่งตาลอยอยู่ที่ม้าหินอ่อนในบ้านเฮ้อ!นางถอนหายใจ ก่อนจะกำกล่องกำมะหยี่สีแดงเดินเข้าไปในบ้าน แล้วก็ไปนั่งม้าหินอ่อนตัวที่ว่างแล้วส่งยื่นกล่องกำมะหยี่ในมือของตนให้ป่านทอเปิดดู“พ่อหนุ่มคนนั้นฝากมาให้”“เอาไปทิ้งเถอะค่ะป้าอนงค์” เธอปัดออกจากสายตาของตนแล้วหันไปมองทางหน้าบ้านเพื่อมองหาเขา แต่ก็ไร้เงา“เ
“แล้วคุณล่ะ กล้าดียังไงมาขายขนมจีบเมียผม” รักษ์กระแทกเสียงตอบกลับคำตอบของรักษ์ทำให้หัวใจปลัดหนุ่มเย็นวูบ เขาเสียใจ และนี่เขาอกหักอีกแล้วใช่ไหม“ถ้างั้นพ่อหนุ่มก็เป็นพ่อของลูกหนูป๊อบใช่ไหมจ๊ะ” ป้าอนงค์ลุกขึ้นเดินมาถามชายหนุ่ม“ลูก...น้องป๊อบท้อง?” รักษ์เลิกคิ้วถามหญิงวัยกลางคนอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง“ใช่จ้ะ หนูป๊อบท้อง แต่ว่าตอนนี้...”“ไม่! ลูกผมกับป๊อบต้องไม่เป็นอะไร” เขาบอกปฏิเสธแล้วเดินไปปล่อยร่างอ่อนแรงของตนนั่งลงกับเก้าอี้ใกล้ๆ แล้วยกมือกุมขมับด้วยความเครียด“ป้าไม่รู้หรอกนะว่าทำไมคุณกับหนูป๊อบถึงมีปัญหากัน เพราะตั้งแต่หนูป๊อบมาอยู่กับป้า เธอก็แอบร้องไห้บ่อยๆ ถึงเธอบอกว่าไม่เป็นอะไร แต่ป้าก็เห็นตลอดว่าหนูป๊อบร้องไห้” นางบอกแล้วก็เดินกลับไปนั่งที่เดิมของตน ส่วนปลัดหนุ่มไม่ได้พูดอะไร ตอนนี้เขาได้แต่บอกตัวเองให้ทำใจและเป็นห่วงป่านทอได้เพียงแค่น้องสาวเท่านั้นรักษ์นั่งเงียบกุมขมับร้องไห้ออกมาเงียบๆ แล้วภาพวันวานของเขาและป่านทอตอนอยู่ด้วยกันก็แทรกทับเข้ามาในหัว
“ยิ้มสิ ทุกคนรอเราอยู่นะ ถ่าย ๆ ไปเถอะ สร้างภาพน่ะเป็นไหม” มโนเอ่ย ก่อนจะหันไปยิ้มให้กล้อง และมันเป็นยิ้มที่เขายิ้มเต็มปาก เป็นยิ้มที่ไม่เสแสร้งและยิ้มของมโนก็ทำให้เพื่อนรักทั้งสี่ของเขาต้องหันมาสบตากันด้วยคำถาม“ดีมากจ้า...น่ารักมาก ๆ เลยลูก ๆ เพื่อนเจ้าบ่าวมาถ่ายกับเจ้าบ่าวเจ้าสาวได้แล้วจ้ะ”เพ็ญ
วันแต่งงานเป็นวันที่หนุ่มสาวใฝ่ฝัน แต่งานแต่งงานใหญ่โตที่ถูกจัดขึ้น ณ โรงแรมหรูใจกลางเมืองกรุงในตอนนี้เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวไม่ได้มีความยินดีปรีดากับงานวิวาห์ครั้งนี้เลย ฝ่ายเจ้าบ่าวที่กำลังยืนรอรับแขกหน้างานระหว่างรอเจ้าสาวแต่งตัวเสร็จก็ได้แต่หน้าบึ้งกลืนไม่เข้าคายไม่ออก จนบรรดาเพื่อนเจ้าบ่าวต้องเดินม
ธนพลตื่นแต่เช้ามาดักรอลูกสาวคนดีของตน เมื่อคืนวานก็นั่งรอจนถึงเที่ยงคืน จะแต่งงานอีกวันสองวันอยู่แล้วตะปลิงลิงปลิงก็ยังออกไปเที่ยวเล่นแทบทุกวัน ไม่รู้ว่าลูกสาวของเขาคิดอะไรอยู่ตอนนี้ แต่ที่แน่ ๆ วันนี้ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง และตอนนี้เจ้าตัวก็เดินมาโน่นแล้ว“สวัสดีตอนเช้าค่ะพ่อพล” ตะลิงปลิงเดินเข้าม
เพื่อน ๆ ของเขากำลังสนุกกันอยู่ แต่มโนขับรถกลับบ้านด้วยสีหน้าเครียดขรึม พอมาถึงบ้านเขาก็รีบขึ้นไปบนห้องนอนทันที แต่ยังไม่ทันได้หย่อนก้นลงนั่งบนเตียงก็มีเสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้น และก็ไม่ต้องเดายากเมื่อตอนนี้คนที่เคาะประตูได้เปิดผลักเข้ามาก่อนที่เจ้าของห้องจะอนุญาตแล้ว“ไปไหนมาลูก จะแต่งงานอยู่แ


![ไฟรักเพลิงสวาท [PWP] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




