เข้าสู่ระบบ“อะ! อือ!” หล่อนครวญครางกระเส่าเมื่อถูกเคราสากของบุรุษเหนือร่างเคลื่อนไซ้ซอคอแล้วคำว่า ‘ไปเลิกกับมันมารักกับพี่’ ของลวงร้อยมันยังดังก้องในหู หล่อนปล่อยตัวอ่อนคล้อยไปตามสัมผัสของคนเหนือร่างอย่างหักห้ามใจไม่อยู่ เพียงแค่จูบร้อนและปากหนาขบเม้มซอกคอเธอก็อ่อนระทวยราวกับขี้ผึ้งโดนไฟก็มิปาน“อ่า! คิดถึง...อยู่ด้วยกันนะคืนนี้ พี่อยากทำแบบนี้กับฮันนี่ ให้พี่ได้ไหม พี่ไม่รังเกียจ แม้ฮันนี่จะเป็นเมียไอ้หน้าอ่อนนั่น พี่ยอมเป็นชู้ พี่ยอมเป็นอะไรก็ได้ ขออย่างเดียวอย่าเกลียดพี่ อย่าเกลียดพี่ได้ไหม อืม!”จมูกโด่งซุกไซ้ซอกคอระหงเคลื่อนมายังแอ่งชีพจรที่เคลื่อนไหวตามแรงหอบหายใจของเจ้าของร่าง แล้วถลกดึงเสื้อที่ลักษณาใส่มาถอดออกทางหัวอย่างง่ายดายเมื่อเจ้าตัวไม่ได้ดิ้นขัดขืน เมื่อเสื้อยืดตัวใหญ่ถูกถอดออกก็ตามด้วยเสื้อชั้นใน เขาโอบกอดร่างเล็กแล้วปลดตะขอชั้นในข้างหลังออก“อือ! ฮันนี่ต้องการพี่ลวง” หล่อนไม่ตอบแต่เลือกบอกความปรารถนาร้อนรุ่มของตัวเองแทน เธอตวัดแขนโอบกอดบุรุษเหนือร่าง แอ่นยกอกเปลือยเปล่าเสียดสีกับใบหน้าหล่อที่กำลังซุก
หลังจากทุกคนกลับไปหมดแล้ว พ่อกับแม่ของเขาก็กลับไปแล้วเช่นกัน เขาอยากให้ท่านทั้งสองได้นอนพักผ่อนที่บ้านในที่สบาย ๆ เขานอนคนเดียวได้ไม่ต้องห่วง เปิดโทรทัศน์กดเปลี่ยนช่องไปมาจนตอนนี้เวลาสามทุ่มกว่าจึงปิดโทรทัศน์แล้วปิดไฟที่หัวเตียง ก่อนจะล้มตัวลงนอน แต่ยังไม่ทันหลับก็ต้องลืมตาในความมืด เมื่อมีผู้บุกรุกห้องพักของตนเองผู้บุกรุกร่างเล็กเดินมายังเตียงที่ตั้งอยู่กลางห้อง แม้จะมืดแต่ก็สลัวพอมองทางเห็น เธอเดินมาถึงเตียงยกมือขึ้นลูบแก้มของคนที่คิดว่านอนหลับแล้วโน้มลงไปหอมหน้าผากพร้อมเอ่ยพึมพำ“อย่าเป็นอะไรไปอีกนะคะพี่ลวง”เสียงหวานเอ่ยพร้อมลูบไล้แก้มของชายที่รักไปมา วันนี้เธอบอกกับสามีไว้ว่าจะนอนค้างที่บ้านแม่ ไม่ต้องตามมา และลมกรดเองก็เข้าใจ ตั้งแต่แต่งงานกันเดือนเกือบสองเดือน ลมกรดและเธออยู่ด้วยกันแบบพี่น้อง เขาไม่เคยแตะต้องร่างกายของเธอสักครั้ง เรื่องนี้มีหล่อนกับเขารู้กันเพียงสองคนเท่านั้น“พี่รู้ไหม ฮันนี่แทบกินไม่ได้นอนไม่หลับตอนที่พี่ป่วย แต่ฮันนี่ต้องกิน ต้องฝืนยิ้มว่ามีความสุข เพราะฮันนี่ต้องอยู่เพื่อดูแลลูกของเรา ตอนรู้ว
“พวกมึงปล่อยกูก่อน กูอึดอัด อึก!” เอ่ยเสียงสะอื้นแล้วผลักเพื่อน ๆ ที่กอดตัวเองออกห่าง อยู่ ๆ ก็มากอดกันร้องไห้ซะงั้น แต่นี่แหละเพื่อนของเขา แต่อีกคนที่อยากเจอที่สุดคือรักษ์ กลับไม่เห็นแม้เงา“มันคงเกลียดกูจนไม่อยากเห็นหน้ากูแล้วใช่ไหม” ถามเพื่อนเสียงเศร้า“ใครบอกมึงว่ามันเกลียดมึง มันแค่โกรธมึงแค่นั้นไอ้ลวง” มโนพูดพร้อมกับเล่าเรื่อง เมื่อสองวันก่อนที่ลวงร้อยจะฟื้น เขามาเยี่ยมลวงร้อยกับตะลิงปลิงในช่วงเย็นหลังจากเลิกงาน แล้วเผอิญเจอรักษ์รักเดินเข้าไปในลิฟต์ขาลง ถึงไม่เห็นหน้า แค่เห็นหลังเขาก็จำได้ว่าเป็นรักษ์ลวงร้อยยิ้มเล็กน้อยเมื่อได้ยินเรื่องเล่าจากปากของมโน ก่อนจะถามถึงเพื่อนอีกสองคน“พวกมึงทำไมมาเร็วขนาดนี้วะ”“กูเป็นหนุ่มเมืองกรุงไปแล้วไอ้ลวง เพราะมึงเลยบินขึ้นบินลงเหนือแทบจะวันเว้นวัน เพราะกูห่วงมึง กูอยากเจอมึงหลังมึงตื่นไง” เพ้อภพบอก“กูก็เหมือนกัน ขับรถกรุงเทพฯ นครนายกเป็นว่าเล่น เพราะกูห่วงมึงยังไงล่ะ” ฝันดีเอ่ย“ขอบคุณพวกมึงมากเว้ย!”&
“ขอบคุณครับคุณหมอ” ลวงร้อยขอบคุณคุณหมอวัยกลางคน“หมอขอตัวนะครับ หากมีอะไรตามหมอได้ที่ห้องตรวจ หรือก็ตามพยาบาลได้นะครับ”“ขอบคุณนะคะคุณหมอ” สุภาขอบคุณ“ยินดีครับ มันเป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้วที่ต้องดูแลผู้ป่วย”“เดี๋ยวผมเดินไปส่งครับ” เพชรเอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินไปเปิดประตูห้องส่งคุณหมอก่อนจะเดินกลับมาหาภรรยาและลูกชาย แล้วดึงเก้าอี้อีกตัวมานั่งข้าง ๆ ภรรยา“ลูกหลับไปนานขนาดนั้น แล้วงานล่ะครับ” ตื่นมาก็ถามถึงงานทันที“พ่ออยู่ทั้งคน ไม่ต้องห่วงหรอก ตอนนี้ลูกเป็นยังไง หิวไหม ปวดหัวไหม หรือเจ็บตรงไหนไหม” เพชรบอกลูกชายพลางถามกลับอย่างเป็นห่วง“ผมลูกพ่อนะครับ ไม่มีอะไรทำผมได้” คนที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหลเอ่ยติดตลก“ไม่พูดแบบนี้แล้วนะตาลวง หิวไหม เดี๋ยวแม่จะกลับไปทำอาหารมาให้ เพราะเมื่อกี้หมอบอกว่ากินได้ปกติ ไม่จำเป็นต้องกินอาหารโรงพยาบาล แต่ให้เป็นอาหารอ่อน ๆ แม่จะกลับไปทำมาให้ หิวอะไรเป็นพิเศษบอกแม่เลยนะลูก” สุภาพูดพร้อมกุมมือใหญ่ขอ
ในห้องเล็กคับแคบมีหนูน้อยวัยประมาณห้าขวบเดินมาเกาะขอบเตียงผู้ป่วยของเขา พร้อมเขย่าต้นแขนของเขาเพื่อปลุกให้ตื่น เขาเหมือนคนครึ่งหลับครึ่งตื่น‘พ่อคับพ่อจะทิ้งผมกับแม่ไปจริง ๆ เหรอคับ’ หนูน้อยเขย่าปลุกคนที่นอนนิ่งไม่ได้สติบนเตียง จนเขาต้องลืมตาตื่นขึ้นมา แล้วมองหน้าหนูน้อย‘หนูเป็นลูกใครคับสุดหล่อ’ เขาถามหนูน้อยหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูที่พูดจาฉะฉาน‘ผมลูกพ่อไงคับ’ หนูน้อยตบอกแล้วปีนขึ้นเก้าอี้ข้าง ๆ เตียงขึ้นไปหอมแก้มสากของผู้เป็นพ่อ‘ลุงไม่มีลูก ไม่มีเมีย หนูจะเป็นลูกลุงได้ยังไงครับ’ เขายิ้มเอ็นดูหนูน้อยที่หอมแก้มตนเอง แล้วก็ปีนขึ้นมานอนเบียดเขาบนเตียง และแถมกอดเขาแน่นเหลือเกิน‘ก็หนูยังไงคับลูกพ่อ รีบ ๆ ตื่นขึ้นมานะคับ หนูกับแม่รอพ่ออยู่นะคับ คุณปู่คุณย่าก็รอพ่อนะคับ’‘มาหาลุงแบบนี้ เดี๋ยวพ่อกับแม่หนูตามหานะ’ บอกหนูน้อยที่ขึ้นมานอนเบียดตนบนเตียงและกอดเขาแน่นจนเขาขยับตัวไม่ถนัด‘แม่บอกหนูมาหาพ่อคับ พ่อรีบ ๆ กลับมาหาเรานะคับ หนูไปก่อนนะคับ’
“คุณพ่ออย่าให้คนท้องเครียดอีกนะครับ มันจะเป็นอันตรายต่อเด็กในท้อง”“ทะ...ท้อง เป็นไปได้ยังไงครับ” มโนถามเสียงแผ่ว“เป็นไปแล้วครับคุณพ่อ ยิ่งตอนนี้เธอตั้งท้องอ่อน ๆ แปดสัปดาห์ยิ่งต้องระวัง และจะมีอาการแพ้ท้องตามมา คุณพ่อต้องดูแลเอาใจใส่เป็นพิเศษนะครับ หมอขอตัวก่อนนะครับ เดี๋ยวเธอก็ฟื้นครับ แค่อ่อนเพลียเป็นลมไปเฉย ๆ ครับ”“ครับคุณหมอ”มโนมองหน้าของลักษณาที่ยังหลับไม่ได้สติ แล้วถอนหายใจยาวออกมา“เฮ้อ! ฮันนี่เพิ่งแต่งงานได้เดือนกว่าแล้วจะท้องได้ยังไง หรือว่าจะเป็นลูกไอ้ลวง” เขาพึมพำกับตัวเอง แล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้องพักฟื้นของลักษณาไปยังห้องไอซียูทันทีที่เสียงประตูห้องพักของเธอปิดสนิท เธอก็ลืมตาขึ้นมาทันที เธอตื่นได้สักพักแล้วแต่แกล้งนอนหลับต่อเมื่อเห็นคุณหมอมา เมื่อได้ยินสิ่งที่คุณหมอบอกกับมโน เธอแทบน้ำตาไหล มันดีใจและก็เสียใจ มือเล็กกุมหน้าท้องแบนราบของตัวเองที่อีกไม่นานจะโต น้ำตาไหลออกทางหางตาเป็นทางยาวพร้อมเสียงสะอื้นไห้ดังขึ้นเรื่อย ๆ“ฮือ ๆ ๆ ลูกแม่ แม่จะทำยังไงดี พ่
“ฮึ! ตอนแรกก็คิดว่าจะอาบน้ำแล้วไปเอากับอีหนูข้างนอก แต่คิดไปคิดมาแล้วนอนเอาเมียที่ห้องดีกว่าว่าไหม เงินก็ไม่เสีย ถุงยางก็ไม่ต้องเปลือง” มือใหญ่ขยำเต้าอวบอวบกระชากบรากาวออก"ว้าย!" มือเล็กรีบยกขึ้นมาปกปิดหน้าอกหน้าใจของตนเองทันที “แกไอ้เลว!"“เลวก็แต่งมาเป็นผั
เมื่อไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของทั้งสองที่เดินจากไปแล้ว ตะลิงปลิงก็รีบลุกขึ้นกระโดดนอนบนเตียงทันที ความอึดอัดก่อนหน้านี้ได้หายไปแล้ว ตอนนี้หล่อนเหนื่อยอยากนอนพักสักหน่อย“อ่า! เมื่อยชะมัดเลย” ตะลิงปลิงไม่สนใจเลยว่าเจ้าบ่าวป้ายแดงของตนจะมองตนยังไง เพราะยังไงอีกไม่นา
“เออ ๆ กูก็พูดไม่ดีจริง ๆ นั่นแหละ ขอโทษด้วยก็แล้วกัน ส่วนเรื่องลูก กูไม่มีทางมีกับยัยเด็กนั่นเด็ดขาด ถ้าจะเอากัน กูจะป้องกันไม่ก็ให้ยัยนั่นกินยาคุม แต่ก็ดีเหมือนกันถือว่ามีที่ปล่อยน้ำแบบไม่ต้องจ่ายเงิน”มโนกระตุกยิ้มมุมปากพร้อมกับสะบัดลวงร้อยให้ปล่อยตน ส่วนฝันดีก็เป็นอิสระแล้วเช่นกัน แต่ใบหน้าของฝ
“ยิ้มสิ ทุกคนรอเราอยู่นะ ถ่าย ๆ ไปเถอะ สร้างภาพน่ะเป็นไหม” มโนเอ่ย ก่อนจะหันไปยิ้มให้กล้อง และมันเป็นยิ้มที่เขายิ้มเต็มปาก เป็นยิ้มที่ไม่เสแสร้งและยิ้มของมโนก็ทำให้เพื่อนรักทั้งสี่ของเขาต้องหันมาสบตากันด้วยคำถาม“ดีมากจ้า...น่ารักมาก ๆ เลยลูก ๆ เพื่อนเจ้าบ่าวมาถ่ายกับเจ้าบ่าวเจ้าสาวได้แล้วจ้ะ”เพ็ญ




![เมียลับ มาเฟียร้าย [ เซตมาเฟียร้าย 1 ]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


