บทที่ 2

แท็กซี่คันที่เฌอปรางค์นั่งมาจากสนามบินสุวรรณภูมิ จอดเทียบอยู่หน้าร้าน Sweet Cup Coffee หญิงสาวก้าวลงจากรถ แล้วยืนมองบรรยากาศรอบๆ ร้าน โดยมีรอยยิ้มอิ่มใจแต่งแต้มอยู่บนใบหน้านวล สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ส้มแป้นมักจะเล่าถึงความฝันที่อยากมีร้านกาแฟเล็กๆ ให้เฌอปรางค์ฟังอยู่เสมอ แล้ววันนี้เพื่อนรักของเธอก็ก่อร่างสร้างฝัน จนเป็นจริงขึ้นมาจนได้

ร้านกาแฟแห่งนี้ เป็นร้านเล็กๆ ซึ่งมีต้นไม้ใหญ่และไม้พุ่มปลูกอยู่โดยรอบ จึงทำให้บรรยากาศร่มรื่นและน่านั่งทอดอารมณ์เป็นที่สุด เฌอปรางค์แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเลยว่า ท่ามกลางป่าคอนกรีตที่รกทึบเช่นนี้ จะมีร้านกาแฟบรรยากาศเป็นธรรมชาติซ่อนตัวอยู่ได้ 

               เฌอปรางค์เดินผ่านรั้วไม้ระแนงสีขาวสะอาดตา ซึ่งมีความสูงเพียงแค่เอวเข้าไปภายในร้านอย่างมาดมั่น หญิงสาวก้าวไปบนทางเดินที่ปูด้วยแผ่นหินสี่เหลี่ยมจตุรัต จนถึงประตูร้าน จากนั้นมือเรียวจึงยกขึ้นผลักบานประตูกระจกใสอย่างไม่รีรอ แล้วแทรกตัวเข้าไปภายในทันที ดวงตากลมโต ใสแจ๋วยิ่งกว่าดวงแก้ว กวาดมองไปรอบร้าน และพบว่ามีลูกค้านั่งอยู่ตามมุมต่างๆ อย่างบางตา อาจเพราะวันนี้เป็นวันธรรมดา และเป็นช่วงเวลาทำงาน ดังนั้นลูกค้าจึงยังมีไม่มาก

               “มะปราง!” เสียงเล็กๆ ของเจ้าของร้านร้องทักขึ้น

               “ยายแป้น” เฌอปรางค์ตอบกลับด้วยการเรียกชื่อเพื่อนเช่นกัน

               “ส้มย่ะ เรียกแป้นเชยจะตาย” ส้มแป้นประท้วงเมื่อถูกเรียกชื่อพยางค์หลังแค่พยางค์เดียว แต่ไหนแต่ไรมา เฌอปรางค์มักจะเรียกเธอว่า แป้น อยู่เสมอ แม้เจ้าตัวจะขอร้องให้เรียกชื่อเธอเต็มๆ ว่า ส้มแป้น หรือจะเรียกว่า ส้ม คำเดียว แต่มะปรางก็ยังคงติดปากที่จะเรียกเธอว่าแป้นอยู่นั่นเอง

               “ก็ชื่อแป้นมันเหมาะกับหน้าแป้นๆ ของแกมากว่านี่นา”  

               “มาได้ยังไงเนี่ย ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณยายจอมเฮี้ยบ จะยอมปล่อยหลานสาวสุดหวงลงมาจากดอยได้” หญิงสาวหน้าจืดภายใต้แว่นสายตากรอบสีชมพู กล่าวกับเพื่อนรักอย่างประหลาดใจ เพราะเป็นที่รู้กันดีว่ายายเสาวรสนั้นหวงหลานสาวยิ่งกว่าจงอางหวงไข่ ถึงขนาดกักตัวไว้ให้เรียนมหาวิทยาลัยในจังหวัดเชียงใหม่ และหลังจากเรียนจบ เฌอปรางค์ก็ยังถูกรั้งตัวให้อยู่ช่วยงานในรีสอร์ต และสวนดอกไม้ส่งออก อันเป็นธุรกิจของครอบครัว เพื่อที่จะได้อยู่ในสายตาของยายเสาวรสตลอดเวลาอีกด้วย

               “ฉันหนีออกจากบ้าน จะมาขออยู่กับแกสักพัก”

               “หนีออกจากบ้าน!? แล้วทำไมต้องหนี!?”

               “คุณยายจะบังคับให้ฉันแต่งงาน”

               “แต่งงาน!?” ส้มแป้นร้องเสียงดังลั่นร้านอีกรอบ จนลูกค้าที่นั่งอยู่ประปราย หันมามองเป็นตาเดียวกัน

               “นี่แกจะเสียงดังทำไม ลูกค้าได้ยินกันทั้งร้านแล้วเห็นมั้ย” เฌอปรางค์ตาเขียวใส่เพื่อน แล้วรีบลากคนตัวเล็กแต่เสียงดังเข้าไปนั่งหลบมุมคุยกันที่โต๊ะด้านในสุดของร้าน

               เฌอปรางค์เล่าสาเหตุที่ทำให้เธอต้องหนีออกจากบ้าน มาหาส้มแป้นถึงกรุงเทพฯ ว่าเป็นเพราะยายเสาวรส ผู้เป็นเจ้าชีวิตของเธอบังคับให้แต่งงานกับชานนท์ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของคุณนายสร้อยสุดา เจ้าของรีสอร์ตที่มีพื้นที่ติดกับรีสอร์ตของยายเสาวรส แต่ด้วยความที่เฌอปรางค์เป็นคนหัวรั้น และเชื่อมั่นในตัวเองสูงจึงไม่ยอมถูกจับคลุมถุงชนง่ายๆ เฌอปรางค์พยายามทำทุกวิถีทาง แต่ก็ไม่อาจเปลี่ยนใจยายเสาวรสได้ ดังนั้นเธอจึงจำเป็นต้องหนีออกจากบ้านมา แม้ว่าการหนีปัญหาจะไม่ใช่ทางออกที่ดีนัก แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้อีกแล้ว  

               ครั้งนี้ถือเป็นครั้งแรก ที่เฌอปรางค์ขัดใจยาย ในชีวิตของหญิงสาวเกิดมาไม่เคยเห็นหน้าแม่ เนื่องจากแม่ของเธอเสียชีวิตตั้งแต่เธอเองอายุยังไม่ถึงสามเดือน ส่วนพ่อนั้นพอจะรู้บ้างว่ายังมีชีวิตอยู่ แต่ก็ไม่มีใครยอมปริปากบอกว่าท่านเป็นใคร และอยู่ที่ไหน เสาหลักในชีวิตของเธอมีเพียงยายเสาวรส ซึ่งเลี้ยงดูเธอมาด้วยความรัก ทว่าความรักที่เกินพอดีนั้น เปรียบเสมือนกรงเหล็กอันแน่นหนาที่กักขังเธอไว้จนไร้อิสรภาพ ไม่ว่าจะเป็นอิสรภาพทางกาย หรือทางความคิด

ยายเสาวรสให้เหตุผลในการจัดหาคู่ครองให้แก่หลานสาวในครั้งนี้ว่า เป็นเพราะไม่อยากให้เฌอปรางค์เลือกคู่ครองผิด จนต้องคิดจนตัวตายเหมือนสินีผู้เป็นมารดา หญิงสาวไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับบุพการีของตนเท่าใดนัก เพราะทุกครั้งที่ถามถึงท่านทั้งสองก็จะถูกยายเสาวรสดุอยู่ร่ำไป

               นอกจากยายเสาวรสแล้ว เฌอปรางค์ยังมีป้าวิลาวัลย์และลุงมานพ ที่คอยทะนุถนอมดูแลเธอเสมือนลูกสาวในไส้ ลุงกับป้ารักและเป็นห่วงเฌอปรางค์ยิ่งกว่าภาคิน หรือ เกลือ บุตรชายแท้ๆ ของตนเสียอีก แต่ภาคินก็ไม่ได้น้อยใจแต่อย่างใด เพราะตัวเขาเองก็ทั้งรัก ทั้งสงสารน้องสาวกำพร้าคนนี้อยู่เต็มหัวใจเช่นกัน

               “แกหนีมาอยู่กับฉันแบบนี้ ยายแกไม่ตามมาอาละวาดเหรอ” ส้มแป้นถามอย่างหวาดหวั่น

               “ก็อย่าให้ยายรู้สิ ว่าฉันอยู่ที่นี่”

               “ยายแกน่ะเข้าขั้นผู้มีอิทธิพลแห่งเมืองเหนือ การตามหาหลานสาวคงไม่ใช่เรื่องยากหรอก ฉันว่าอีกไม่นานยายแกคงได้ตามมาถล่มร้านฉันเละแน่ๆ” ส้มแป้นทำท่าสยอง เมื่อนึกถึงภาพวันที่ยายเสาวรสจะตามมาเจอเฌอปรางค์ที่ร้านของเธอ

จักรวาลขับรถออกจากบริษัทแฮปปี้เอ็นเตอร์เทนเมนท์ด้วยความเร็วสูง จนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหน้าบริษัทเปิดรั้วกั้นให้แทบไม่ทัน

               “ว้าย!” เรืองฤทธิ์ร้องวี้ดว้าย พลางกระชับมือไว้กับเข็มขัดนิรภัยอย่างเหนียวแน่นยิ่งกว่ามือตุ๊กแก

               “ถ้าผมจับไอ้คนที่ตัดต่อภาพผมไปโพสท์ในอินเตอร์เน็ตได้นะพี่ฤทธิ์ มันตายแน่” จักรวาลกล่าวอาฆาต อีกทั้งมือหนาทั้งสองข้างยังกำพวงมาลัยรถไว้แน่น จนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปนจนเห็นได้ชัด

               “พี่ว่าเราสองคนจะตายก่อนไอ้หมอนั่นนะ ถ้าจักรยังขับรถปาดซ้าย ปาดขวาอยู่อย่างนี้” เรืองฤทธิ์ค่อนขอด

               “ก็ผมโมโหนี่พี่ แล้วยังจะไอ้ชยตร์นั่นอีกคน ผมอยากจะชกหน้ามันสักทีจริงๆ” ซุปเปอร์สตาร์หนุ่มกล่าวด้วยอารมณ์เดือดดาลเต็มพิกัด เมื่อนึกถึงใบหน้ายียวนกวนอารมณ์ของพระเอกคู่แข่งคนสำคัญ จนลืมตัวเหยียบคันเร่งจนมิด ส่งผลให้คนที่นั่งข้างๆ ผงะหงายหลัง ศีรษะกระแทกเข้ากับเบาะอย่างแรง

               “ว้าย! ขับดีๆ สิจักร” เรืองฤทธิ์กรีดร้องเสียงดังลั่นรถอีกครั้ง

               “พี่ฤทธิ์ก็นั่งดีๆ สิ”

               “จักรใจเย็นๆ ก่อนนะ เรื่องนี้พี่จะหาทางเคลียร์ให้เอง” เรืองฤทธิ์พูดไปทั้งที่ตัวเองก็ยังมืดแปดด้านอยู่

               “จะให้เย็นได้ยังไงครับ ในเมื่อเรื่องมันวุ่นวายอยู่แบบนี้” จักรวาลสวนกลับทันควัน

“นี่ถ้าจักรมีแฟนเป็นผู้หญิงสักคน เรื่องมันก็คงจะจบได้ไม่ยาก แต่ตอนนี้จักรเองก็ยังไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนสักคน ได้แต่ควงคนโน้นที คนนี้ที เปลี่ยนคู่ควงบ่อยยิ่งกว่าเปลี่ยนถุงเท้า คนก็เลยมองว่าจักรคบผู้หญิงเพื่อบังหน้ายังไงล่ะ” ผู้จัดการส่วนตัวร่างอวบพูดพร่ำไปเรื่อยเปื่อย   

               “ผู้หญิงน่ะหาง่าย แต่ผู้หญิงที่จะมาเป็นแม่ของลูกผมน่ะหายาก แล้วอีกอย่าง ผมยังไม่คิดจะผูกมัดตัวเองไว้กับผู้หญิงคนไหนทั้งนั้น อยู่อย่างนี้ก็สบายดีอยู่แล้ว”

               “พี่รู้ว่าจักรยังรักอิสระ ยังหวงความโสด พี่ก็แค่คิดเล่นๆ ว่าปัญหานี้มันคงจบง่ายขึ้น ถ้าจักรมีแฟนเป็นผู้หญิงสักคน” ฉับพลัน ผู้พูดก็ทำตาลุกวาว คล้ายกับคิดแผนการอะไรบางอย่างขึ้นได้ จากนั้นจึงพูดต่อด้วยแววตามาดมั่นว่า “พี่จะหาแฟนให้จักรเอง พวกนักข่าวมันจะได้เลิกตีข่าวว่าจักรเป็นเกย์สักที”

               “เฮ้ย! จะบ้าเหรอพี่ฤทธิ์” คนที่กำลังขับรถร้องเสียงดังลั่น

“แบบนี้แหละเวิร์คสุดๆ” เรืองฤทธิ์ยกสองมือขึ้นประสานบริเวณหน้าอก แล้วแสดงอาการกระหยิ่มยิ้มย่อง ปลาบปลื้มกับความคิดของตัวเอง

“ผมไม่เอาด้วยหรอก” จักรวาลค้านหัวชนฝา

               “จักรฟังพี่นะ ตอนนี้กระแสมันแรงมาก ว่าแฟนคลับส่วนใหญ่รับไม่ได้ที่จักรมีแฟนเป็นผู้ชาย แต่ถ้าจักรมีแฟนเป็นผู้หญิง พี่ว่าอะไรๆ ก็น่าจะดีขึ้นนะ” แววตาของเรืองฤทธิ์ส่องแสงวิบวับเป็นประกาย ราวกับมั่นใจนักหนาว่าแผนการของตัวเองต้องได้ผลร้อยเปอร์เซ็นต์

               “ไม่ว่าผมจะมีแฟนเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย แฟนคลับก็ไม่ปลื้มทั้งนั้นแหละครับ” ซุปเปอร์สตาร์หนุ่มทำหน้าเซ็งๆ

               “ตอนนี้เราต้องแก้ปัญหาเฉพาะหน้ากันก่อน และที่เร่งด่วนที่สุดก็คือ ข่าวเกย์ของจักร พี่ว่าถ้าเราหาผู้หญิงสักคนมารับบทเป็นแฟนจักรก็น่าจะโอเค” เรืองฤทธิ์บอก

               “ไม่มีทางหรอกพี่ ขนาดตอนนี้มีข่าวว่าผมคบกับปิ่น ทุกคนยังพร้อมใจกันเชื่อ ว่าผมไปนอนกับผู้ชายมาจริงๆ” จักรวาลเอ่ยถึงปิ่นปัทม์ นางเอกสาวดาวรุ่งที่กำลังผลงานละครคู่กับเขาอยู่ในขณะนี้

               “โอ๊ย...ข่าวซุบซิบกับยายปิ่นน่ะ ชาวบ้านชาวช่องเขารู้ทันกันหมดแล้ว ว่าเป็นแผนโปรโมทละคร ไม่มีใครเขาเชื่อหรอก ว่าจักรกับยายปิ่นน่ะคบกันจริงๆ รายนั้นก็ใช่ย่อยซะที่ไหน ขนาดมีข่าวกับจักร ก็ยังอุตส่าห์มีข่าวเมาท์ว่าหล่อนควงใครต่อใคร ไปทำอะไรต่อมิอะไรกันที่คอนโดฯ ของหล่อนได้เลย” เรืองฤทธิ์จีบปากจีบคอพูด

               “ถ้าอย่างนั้นพี่จะทำยังไง” ชายหนุ่มกระแทกเสียงอย่างไม่สบอารมณ์

               “พี่เป็นผู้จัดการส่วนตัวของจักร เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพี่เอง...โอเค้”

เรืองฤทธิ์ส่งสายตาปิ๊งปั๊งให้จักรวาล แล้วยิ้มทำใจดีสู้เสือ ทั้งที่ลึกๆ แล้วเขาก็กังวลอยู่ไม่น้อยว่าจะไปหาหญิงสาวจากที่ไหนมารับบทเป็นแฟนของซุปเปอร์สตาร์หนุ่ม เพื่อแถลงข่าวตบตาสื่อมวลชน และเจ้าของสินค้าทั้งหลายที่กำลังพากันปลดซุปเปอร์สตาร์หนุ่มออกจากการเป็นพรีเซนเตอร์สินค้า การจ้างผู้หญิงสักคนมาทำงานนี้ไม่ใช่เรื่องยาก แต่การหาคนที่ไว้ใจได้ และพร้อมจะเก็บเรื่องราวทั้งหมดไว้เป็นความลับสุดยอดนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย แค่คิดเรืองฤทธิ์ก็เริ่มจะปวดหัวขึ้นมาเสียแล้ว

               “จักรเลี้ยวเข้าซอยนี้ทำไม กองถ่ายละครไม่ได้อยู่ในนี้นะ” เรืองฤทธิ์ทักท้วง

               “วันนี้ผมไม่มีอารมณ์ถ่ายละคร อีกอย่างตอนนี้นักข่าวคงไปดักรออยู่ที่โน่นเป็นขโยงแล้วล่ะ ตอนนี้ผมยังไม่อยากตอบคำถามอะไรทั้งนั้น” จักรวาลกล่าวอย่างเบื่อหน่าย

               “อย่าเกเรสิ จักรไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ”

               “ผมขอวันนึงก็แล้วกัน พี่ฤทธิ์ช่วยโทร. ไปบอกที่กองให้หน่อยว่าผมป่วย หรือผมเป็นอะไรก็ได้ วันนี้ไปถ่ายละครไม่ได้”

               “จักรก็อย่างนี้ทุกที” เรืองฤทธิ์บ่นอุบอิบ แต่ก็ยอมหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทร. หาผู้จัดการกองถ่ายตามที่ชายหนุ่มร้องขอ

               จักรวาลจอดรถไว้ข้างรั้วไม้ระแนงสีขาวของร้าน Sweet Cup Coffee ซึ่งอยู่ห่างจากปากซอยไม่มากนัก แล้วก้าวลงจากรถพร้อมกับผู้จัดการส่วนตัวของเขา

               “ร้านนี้บรรยากาศดีจัง จักรเคยมาแล้วเหรอ” เรืองฤทธิ์ถามพลางกวาดตามองไปทั่วบริเวณ แล้วยิ้มพอใจกับบรรยากาศร่มรื่นรอบตัว

               “ไม่เคยครับ แต่เมื่อกี้ผมเห็นป้ายชื่อร้านที่หน้าปากซอย เลยลองเลี้ยวเข้ามา ผมอยากอยู่เงียบๆ สักพัก ร้านนี้อยู่ในซอย คนคงจะไม่เยอะ” จักรวาลกล่าวจบก็เดินนำเรืองฤทธิ์เข้าไปในร้าน ชายหนุ่มกวาดสายตาสำรวจไปทั่วบริเวณ ซึ่งก็มีลูกค้านั่งอยู่บางตาสมใจ ซุปเปอร์สตาร์หนุ่มเลือกที่นั่งในมุมลับตาคน และเป็นส่วนตัวมากที่สุด

               ส้มแป้นเห็นลูกค้าสองคนเดินเข้ามาในร้าน เธอจึงรีบผละจากเฌอปรางค์ออกไปต้อนรับทันที

               “สวัสดีค่ะ รับอะไรดีคะ” เจ้าของร้านยื่นเมนูให้ลูกค้า แต่แล้วก็ต้องตกตะลึง ตาโต อ้าปากค้าง ตัวแข็งทื่อ เมื่อเห็นว่าลูกค้าหนุ่มตรงหน้าคือจักรวาล ซุปเปอร์สตาร์อันดับหนึ่งของเมืองไทย

               “ยายหน้าจืด!” เรืองฤทธิ์ตะเบ็งเสียงลั่นร้าน ทำให้ส้มแป้นตกใจสะดุ้งสุดตัว มือไม้อ่อน จนเผลอปล่อยเมนูร่วงลงพื้น

               เฌอปรางค์ปราดเข้าไปหาเพื่อนทันทีที่ได้ยินเสียงเอ็ดตะโรดังแว่วมา

               “เกิดอะไรขึ้น” เฌอปรางค์ถามเสียงแข็งเตรียมปกป้องเพื่อนรักเต็มที่ ดังเช่นสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ด้วยความที่ส้มแป้นเป็นหญิงสาวหัวอ่อน และเรียบร้อยมากเกินความจำเป็น จึงทำให้เฌอปรางค์ต้องออกหน้าปกป้องอยู่เสมอ