บทที่ 46

บทที่ 6

คุณหญิงนลินีเขม้นมองสามหนุ่มสาวที่กำลังยืนคุยกันอย่างครื้นเครงด้วยแววตาเย็นเยียบจากอีกมุมหนึ่งของห้องจัดเลี้ยง สตรีสูงวัยไม่แน่ใจนักว่าหญิงสาวหน้าตาสะสวยผู้นั้นมากับใครกันแน่ ระหว่างอธินกับปราบดา แต่เมื่อปราบดาขอตัวออกไปทักทายแขกผู้ใหญ่ที่เพิ่งเข้ามาและจากการสังเกตอากัปกิริยาของสองหนุ่มสาวที่ถูกทิ้งไว้ตามลำพัง คุณหญิงนลินีก็มั่นใจว่าหญิงสาวคนนั้นต้องมากับอธินแน่นอน ความกังวลต่อมาของคุณหญิงนลินีก็คือ อธินคิดจะทำอะไรในคืนนี้ถึงได้พาหญิงสาวผู้นั้นมาร่วมงานด้วย

“พี่ธินพาใครมาด้วยคะคุณหญิงป้า ท่าทางสนิทกันมากเลย” แซนดี้ถามเสียงแจ๋น

“คงเป็นแค่คนรู้จักที่บังเอิญเจอกันในงาน คงไม่ได้มาด้วยกันหรอก” ตอบอย่างค้านความรู้สึกของตัวเอง

แซนดี้ผู้ที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นไฮโซรุ่นใหม่ จิกตามองไปที่เมษิตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อหากว่าเธอสามารถเข้าไปกระชากหญิงสาวหน้าหวานผู้นั้นแล้วเหวี่ยงออกให้ห่างจากอธินได้เธอคงไม่ลังเลที่จะทำ แต่สิ่งที่ไฮโซสาวทำได้ในขณะนี้คือพยายามข่มความร้อนรุ่มไว้ในอกแล้วแสร้งยิ้มอย่างสวยงามก่อนจะพาร่างระหงในชุดราตรีสีแดงเพลิงเว้าหลังลึกจนถึงเอวตรงเข้าไปหาอธิน

“แซนดี้คิดว่าพี่ธินจะไม่มางานนี้ซะแล้ว”

แซนดี้ออดอ้อนแล้วแทรกตัวเข้าไปตรงกลางระหว่างอธินกับเมษิตา มิหนำซ้ำยังแกล้งใช้ไหล่กระแทกเสี้ยนหัวใจให้ออกห่างจากชายที่เธอหมายจะครอบครอง

เมษิตามองหญิงสาวผู้มาใหม่อย่างไม่พอใจและรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกระรานแต่ก็ยังใจเย็นพอที่จะรอดูปฏิกิริยาของอธินก่อนที่จะตอบโต้รุนแรงกลับไป

อธินแกะมือของแซนดี้ออกจากแขนของตัวเองอย่างยากเย็นแต่ในที่สุดก็หลุดออกมาจากสาวมือกาวได้สำเร็จ จากนั้นก็เดินอ้อมกลับไปยืนข้างเมษิตาตามเดิม

“คุณแซนดี้ครับนี่คุณเม แฟนผม” อธินประกาศสถานะของหญิงสาวข้างกายอย่างชัดเจนพลางยกแขนขึ้นโอบไหล่ของคนที่ถูกเรียกว่าแฟนเพื่อเป็นการตอกย้ำ

แซนดี้แทบจะร้องกรี๊ดและกระทืบเท้าให้แผ่นดินสะเทือนเหมือนที่เคยทำกับคนที่บ้านและเพื่อนฝูงของเธออยู่เสมอ แต่กับอธิน เธอจำเป็นต้องรักษาภาพลักษณ์ให้ดูดีเพราะหวังมัดใจเขาให้อยู่หมัด ไฮโซสาวจึงได้แต่กดอารมณ์โกรธขึ้งให้สงบอยู่ภายในหัวใจอันร้อนรุ่มแล้วยิ้มหวานอย่างมารยาเท่านั้น

“คุณหญิงป้าบอกว่าพี่ธินยังไม่มีแฟนนี่นา” แซนดี้จงใจเน้นคำว่า ‘ยังไม่มีแฟน’ แล้วลอบเบ้ปากใส่เมษิตา

เมษิตาฉลาดพอที่จะแปลความหมายของประโยคนั้นได้ว่าสาวเปรี้ยวผู้นี้จงใจจะบอกว่าสถานะความเป็นแฟนของเธอกับอธินไม่ได้รับการรับรองและเห็นชอบจากมารดาของเขานั่นเอง

“ผมยังไม่เคยพาคุณเมไปไหว้คุณแม่ ท่านเลยยังไม่ทราบ” อธินพูดแก้ตัวไปแบบเนียนๆ

“ถ้าอย่างนั้นพี่ธินก็พาคุณเมไปไหว้คุณหญิงป้าตอนนี้เลยซิคะ คุณหญิงป้าอยู่ทางโน้นน่ะค่ะ” แซนดี้ชี้มือไปในทิศทางที่คุณหญิงนลินียืนหน้าตึงอยู่

“เดี๋ยวก่อนก็ได้ครับ รอให้พี่ธันว์กับยัยธารมาก่อนดีกว่า จะได้รู้จักพร้อมกันทีเดียว” ชายหนุ่มหาทางถ่วงเวลาการเผชิญหน้าเอาไว้ก่อน เขาคิดว่าหากไม่จำเป็นจริงๆ คงจะไม่พาเมษิตาไปแนะนำกับคุณหญิงนลินีเพราะรู้ดีถึงอารมณ์ที่รุนแรงยามที่ไม่ถูกใจใครของผู้เป็นมารดา

แซนดี้เชิดหน้าอย่างขัดใจที่ถูกปฏิเสธเพราะเธอหวังจะดึงเมษิตาไปให้คุณหญิงนลินีช่วยจัดการอีกแรง แต่ไม่เป็นไร ราตรีนี้อีกยาวไกล ไฮโซสาวบอกตัวเองให้ใจเย็น

เมษิตามองแซนดี้ออกอย่างทะลุปรุโปร่งว่าผู้หญิงคนนี้มีความพึงพอใจในตัวอธินมาก มากเสียจนเก็บอาการหวงก้างไว้ไม่มิด ถึงแม้ว่าเมษิตาจะไม่ได้เป็นแฟนกับอธินจริงๆ แต่ในเมื่อไฮโซสาวกล้าประกาศตัวเป็นศัตรูกับเธออย่างชัดเจนขนาดนี้ เธอก็พร้อมจะรับมือและโต้กลับอย่างสาสมเช่นเดียวกัน

“โอ้ย!” เมษิตาร้องพร้อมยกมือขึ้นแตะบริเวณรอบดวงตา

อธินตกใจจึงรีบสลัดแขนแซนดี้ออกอย่างแรงจนเธอเสียการทรงตัวเกือบล้มหน้าคะมำ

“เป็นอะไร” อธินก้มหน้าเข้าไปชิดใบหน้าของเมษิตาพร้อมดึงข้อมือเรียวเล็กของหญิงสาวออกเพื่อที่จะดูได้ถนัดว่าเกิดอะไรขึ้นกับดวงตาคู่สวยของเธอ

“คอนแทคเลนส์หลุด คุณธินช่วยพาเมไปห้องน้ำหน่อยนะ เมเจ็บตาแล้วก็มองอะไรไม่ชัดเลย” เมษิตาออดอ้อนอ่อนหวานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

อธินนึกประหลาดใจกับคำพูดผิดปกตินั้นแต่เพราะความห่วงใยที่มีมากกว่าจึงทำให้เขาไม่ใส่ใจที่จะคิดหาเหตุผล

“แซนดี้พาไปเองดีกว่าค่ะ คุณธินเป็นผู้ชายไปห้องน้ำผู้หญิงคงจะไม่เหมาะ” แซนดี้ไม่พอใจที่เห็นอธินแสดงความห่วงใยเมษิตาอย่างออกนอกหน้าจึงคิดจะขัดขวาง

“เมคงไม่รบกวนคุณแซนดี้หรอกค่ะ ให้คุณธินเป็นคนพาเมไปดีกว่า”

เมษิตาปฏิเสธความช่วยเหลือของแซนดี้แล้วแกล้งออเซาะเกาะแขนอธินเพื่อยั่วโมโหซึ่งก็ได้ผลตามคาดเพราะเธอมองเห็นรังสีริษยาที่แผ่ออกจากดวงตาสวยเฉี่ยวของแซนดี้อย่างชัดเจนเชียวล่ะ

อธินประคองเมษิตาออกจากห้องจัดเลี้ยงแล้วพาเธอเดินเลี้ยวเลาะไปตามทางเดินมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำแต่เมื่อไปถึงมุมสงบมุมหนึ่งร่างบางในวงแขนของเขากลับหยุดเดินอย่างกะทันหัน

“เป็นอะไรไปครับ?”

อธินก้มหน้าเข้าไปเกือบชิดใบหน้าของเมษิตาแล้วใช้ปลายนิ้วแตะเบาๆ ที่หางตาของหญิงสาวเพราะคิดว่าเธอเกิดเจ็บตาขึ้นมาอีก โดยที่ชายหนุ่มไม่ทันตั้งตัวหญิงสาวก็ผลักอกเขาให้ออกห่างจากเธอจนร่างสูงนั้นเกือบจะหงายหลังล้ม

“อะไรกันคุณ!”

“ฉันต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายถามคุณว่านี่มันเรื่องอะไรกัน” เมษิตาจ้องหน้าอธินตาไม่กะพริบ

อธินประสานสายตากับหญิงสาวตรงหน้าอยู่สักครู่แล้วร้องขึ้นมาว่า “นี่คุณแกล้งเจ็บตาใช่มั้ย”

“ถ้าฉันไม่ทำอย่างนี้แล้วจะหลุดออกจากยัยแซนดี้นั่นได้มั้ยล่ะ” เมษิตาตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์

อธินหัวเราะเบาๆ ในลำคอเพราะนึกขันตัวเองที่หลงกลตื้นๆ ของเมษิตาได้

“ฉันต้องการคำอธิบาย นี่มันเรื่องอะไรกัน อยู่ๆ ก็แนะนำกับใครต่อใครว่าฉันเป็นแฟนคุณ คิดจะทำอะไรกันแน่!?”

อธินนิ่งเงียบอยู่ชั่วอึดใจแล้วชี้แจงต่อเมษิตาว่าเขาถูกคุณหญิงนลินีผู้เป็นมารดาบังคับให้มาร่วมงานเปิดตัวโรงแรมซันสวีตในครั้งนี้เพราะมารดาของเขาต้องการใช้โอกาสนี้ให้เป็นการนัดบอดระหว่างเขากับลูกสาวของนายสมบัติผู้เป็นเจ้าของโรงแรม

ก่อนที่จะมางานคุณหญิงนลินีได้เปรยให้เขารู้ล่วงหน้าไว้ก่อนแล้ว ชายหนุ่มรู้ดีว่านี่คือแผนการจับคู่ของคุณหญิงนลินีซึ่งเขาไม่ยอมรับแต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธความต้องการของมารดาอย่างตรงไปตรงมาได้ ดังนั้นเขาจึงต้องหาวิธีปฏิเสธที่แยบยลและประนีประนอมให้ได้มากที่สุด

“คุณก็เลยลากฉันมาเป็นไม้กันหมา?” เมษิตาเริ่มเข้าใจ

“คุณนี่เข้าใจอะไรได้เร็วดีนี่” อธินยิ้มพอใจ

“เรื่องแค่นี้ไม่เห็นยากเลย คุณก็แค่บอกแม่คุณไปตามตรงว่าคุณไม่ชอบผู้หญิงคนนั้น”

อธินระบายลมหายใจอย่างเบื่อหน่ายเพราะเขาเกือบจะทะเลาะกับคุณหญิงนลินีอย่างรุนแรงด้วยเรื่องนี้มาแล้ว หากมารดาของเขายอมเข้าใจอะไรง่ายๆ เขาคงไม่ต้องดึงเธอเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ให้ยุ่งยาก

อธินคิดว่าหากไม่สามารถปฏิเสธความต้องการของมารดาได้ เขาก็ต้องหาวิธีที่จะทำให้ลูกสาวของนายสมบัติเป็นฝ่ายปฏิเสธเขาเอง นั่นจะเป็นการจบเรื่องนี้อย่างสวยงามที่สุด

“ลูกสาวคุณสมบัติก็คือยัยตุ๊กแกไฟนั่นใช่มั้ย”

“ไม่ใช่” อธินกลั้นหัวเราะไม่อยู่เมื่อได้ยินสรรพนามที่เมษิตาใช้เรียกแซนดี้ “ลูกสาวของคุณสมบัติชื่อนวินดาเห็นว่าเพิ่งกลับจากเมืองนอก คุณสมบัติจะพามาเปิดตัววันนี้แหละ ไม่ค่อยมีใครรู้จักเพราะเธอไปเรียนที่อเมริกาตั้งแต่เด็ก”

“แสดงว่าคุณก็ยังไม่เคยเจอคุณนวินดา แล้วทำไมถึงรีบปฏิเสธ น่าจะลองทำความรู้จักกันก่อน เธออาจจะสวยก็ได้” เมษิตากระเซ้า

อธินหลับตาลงแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มรอยร้าวของบาดแผลแห่งความรักที่แพรวพรรณทิ้งไว้เมื่อหลายปีก่อน แม้ว่าจะผ่านมานานแล้ว แต่บาดแผลนั้นยังคงฝังแน่นอยู่ในส่วนลึกของหัวใจ จนทำให้เขายังไม่พร้อมที่จะเริ่มต้นความรักครั้งใหม่กับใคร อธินคิดว่าไม่จำเป็นที่จะต้องอธิบายความรู้สึกส่วนตัวให้หญิงสาวที่เพิ่งรู้จักกันแค่วันเดียวรับรู้ เขาจึงกล่าวแต่เพียงว่า

“ผมขอให้คุณแสดงตัวเป็นแฟนผมแค่วันนี้วันเดียวเท่านั้นนะครับ” ชายหนุ่มกล่าวพร้อมวิงวอนด้วยสายตา

“ทำไมคุณต้องทำเรื่องง่ายๆ ให้เป็นเรื่องยากด้วยนะ” เมษิตาบ่นอุบอิบ

“ก็แค่เป็นแฟนผมมันยากตรงไหน ใครๆ ก็อยากเป็นแฟนผมทั้งนั้น”

เมษิตาเงยหน้าขึ้นสบตาอธินนิ่งจนชายหนุ่มเริ่มระแวงว่าสาวสวยตรงหน้าคิดจะทำอะไรกับเขาอีก

“หน้าตาอย่างนี้เนี่ยนะ สาวๆ พวกนั้นคงตาถั่วแล้ว” พูดจบหญิงสาวก็สะบัดหน้าพรืดแล้วเดินหนีไปทันที แต่เดินไปได้สักสามก้าวร่างบางนั้นก็หยุดกึกแล้วหันมากำชับกับคนที่อยู่ข้างหลังว่า “เสร็จงานนี้แล้วอย่าลืมคืนสร้อยให้ฉันตามสัญญาด้วยล่ะ ถ้าไม่คืนล่ะก็ คุณตายแน่ ฮึ่ม!”

อธินยิ้มพราวอย่างมีเสน่ห์ให้เมษิตาแทนคำตอบซึ่งก็ทำให้หญิงสาวรู้สึกขัดใจอยู่ไม่น้อย

“อ้าว...สองคนนี้มาหลบมุมจู๋จี๋กันอยู่ตรงนี้นี่เอง”

เสียงของปราบดาดังขึ้นจากทางด้านหลังของเมษิตาและอธินอย่างไม่ทันตั้งตัวจนทำให้ทั้งคู่ต่างก็ปั้นหน้าไม่ถูก

“ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ” เมษิตารีบปฏิเสธโดยไว

“ไม่ต้องเขินหรอกครับ” ปราบดาส่งสายตาทะเล้นอย่างคนอารมณ์ดีอยู่เสมอให้หญิงสาวแล้วหันไปบอกกับเพื่อนของตนว่า “พี่ธันว์กับธารมาถึงแล้วนะ อยู่ข้างในโน่น แต่วันนี้น้องธารพาหนุ่มที่ไหนมาด้วยก็ไม่รู้ว่ะ” พูดจบก็ขอตัวไปห้องน้ำ

อธินแปลกใจเมื่อได้ยินว่าธารวารินทร์พาเพื่อนผู้ชายมาร่วมงานด้วยเพราะแต่ไหนแต่ไรน้องสาวคนนี้ไม่เคยพูดถึงเพื่อนผู้ชายให้ได้ยินเลยสักครั้ง