บทที่ 47

บทที่ 7

เมษิตาและอธินกลับเข้ามาในงานอีกครั้ง ชายหนุ่มหยุดอยู่ที่ประตูด้านหน้าเพื่อมองหาธันวาเกษมและธารวารินทร์ เมื่อเขาเห็นบุคคลอันเป็นเป้าหมายจึงแตะที่แขนของหญิงสาวข้างกายเบาๆ เพื่อเป็นสัญญาณบอกให้เธอเดินตามเขาไป ยิ่งเดินเข้าใกล้พี่ชายและน้องสาวของอธินมากเท่าไร เมษิตาก็ยิ่งมองเห็นชายอีกคนที่ยืนอยู่ข้างธารวารินทร์ชัดมากขึ้นเท่านั้น

สายตาของเธอจ้องมองไปยังใบหน้าหล่อเหลาที่คุ้นตาและชินใจของชายผู้นั้นอย่างไม่วางตา พร้อมกันนั้นจังหวะการก้าวเท้าของเธอก็เปลี่ยนจากการก้าวเร็วๆ อย่างคนมั่นใจในตัวเองกลายเป็นก้าวช้าๆ อย่างระมัดระวังจนแทบจะหยุดเดินในที่สุด

“เป็นอะไรไปคุณ” อธินหันหลังกลับมาถามเมื่อรู้สึกว่าเมษิตาเดินตามเขาไม่ทัน

“เปล่า” คนถูกถามสลัดศีรษะเบาๆ เพื่อเรียกสติแล้วรีบก้าวตามไปให้ทันอธิน หากแต่สายตาของเธอนั้นยังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของชายหนุ่มอีกคนอย่างไม่อาจละสายตาได้

สองปีแล้วที่เมษิตาไม่ได้พบอรรถพลเลยนับแต่วันที่ทั้งคู่เลิกรากันด้วยเหตุผลที่เธอเองไม่อยากจะนึกถึง ไม่มีแม้แต่การคุยโทรศัพท์หรือรับรู้ข่าวสารใดๆ ของเขาเลย หญิงสาวไม่คิดว่าวันนี้จะได้พบเขาด้วยความบังเอิญอีกครั้ง

“พี่ธินทำไมมาช้าจังคะ” ธารวารินทร์ยิ้มหวานทักพี่ชายทันทีที่เขาและเมษิตาเดินมาถึงกลุ่มของเธอ

“พี่มาถึงนานแล้วแต่พาคุณเมเค้าไปเข้าห้องน้ำมา”

ธารวารินทร์และธันวาเกษมต่างหันมามองเมษิตาเป็นตาเดียวกัน สายตาของทั้งคู่แสดงความสงสัยชัดเจนว่าสาวสวยร่างระหงที่ยืนเคียงข้างอธินอยู่นี้เป็นใคร แต่หากทุกคนสังเกตอีกสักนิดก็จะพบว่ายังมีสายตาของอรรถพลอีกคู่ที่จับจ้องไปยังเมษิตาด้วยอาการตะลึงงัน เมษิตารู้ตัวดีว่าเธอกำลังถูกอรรถพลจ้องมองอยู่แต่ก็แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นสายตาคู่นั้นของเขา

“นี่คุณเมษิตา” อธินละคำว่าแฟนอย่างที่เคยแนะนำกับปราบดาและแซนดี้ หากแต่เมษิตาที่เป็นฝ่ายประกาศตัวว่าเป็นแฟนของเขาเสียเอง

“เมเป็นแฟนคุณธินค่ะ” เมษิตาพูดพลางขยับเข้าไปเกาะแขนอธินอย่างแนบชิดมากขึ้นซึ่งทำให้อธินแปลกใจอยู่มากทีเดียว

ธันวาเกษมและธารวารินทร์ตื่นเต้น เมื่อได้ยินเมษิตาแนะนำตัวเองว่าเป็นแฟนอธิน ทั้งคู่จึงทำการซักถามเป็นการใหญ่ว่าไปรู้จักกันตอนไหนแล้วแอบคบกันมาตั้งแต่เมื่อไหร่เพราะคนที่บ้านไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลย ซึ่งทำให้คู่รักกำมะลอต้องช่วยกันปั้นเรื่องให้ดูเป็นคู่รักที่สมจริงมากที่สุด และระหว่างการสนทนา ไม่มีใครสังเกตว่าอรรถพลลอบเมษิตาอยู่เงียบๆ ตลอดเวลา

ธารวารินทร์เห็นเพื่อนชายของเธอยืนเงียบอยู่นานจึงหาจังหวะแนะนำเขาต่ออธิน “คุณอรรถคะ นี่พี่ธิน พี่ชายธารค่ะ...ส่วนนี่คุณอรรถพลเพื่อนธารค่ะพี่ธิน”

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ” อธินยื่นมือไปข้างหน้าให้อรรถพลจับตามมารยาท

ขณะจับมือกับอธินนั้นสายตาของอรรถพลก็มิวายเหลือบไปมองเมษิตาด้วยแววตาเคลือบนัยบางอย่าง ซึ่งการกระทำนี้ก็ไม่สามารถรอดพ้นสายตาของอธินไปได้ พฤติกรรมของอรรถพลทำให้อธินรู้สึกไม่ไว้ใจเพื่อนชายของน้องสาวผู้นี้ขึ้นมาทันที

เมษิตาปลีกตัวออกมาจากวงสนทนาอย่างเงียบๆ แล้วเดินเลือกอาหารและเครื่องดื่มที่จัดไว้บนโต๊ะบุฟเฟต์อย่างเลื่อนลอย อาหารหลากหลายชนิดที่ถูกจัดวางไว้อย่างสวยงามน่ารับประทานแต่หญิงสาวไม่นึกอยากจะลิ้มรสเลยแม้แต่น้อย ในยามนี้ความคิดของเมษิตามีแต่เรื่องราวของอรรถพลลอยฟุ้งอยู่เต็มไปหมด อดีตที่คิดว่าลืมเลือนมันได้แล้วกลับชัดเจนขึ้นทันทีที่เห็นหน้าเขาเมื่อครู่

“พี่ไม่คิดว่าจะได้เจอเมที่นี่”

เมษิตาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงของอรรถพลดังขึ้นจากทางด้านหลัง หญิงสาวหลับตาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติก่อนที่จะหันมาเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียงที่คุ้นหูนั้น

“เมก็ไม่คิดว่าจะเจอพี่อรรถที่นี่เหมือนกัน” เมษิตาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นฟังดูห่างเหินเหมือนคนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

“ไม่ได้เจอกันตั้งนาน เมเป็นยังไงบ้าง”

“เมสบายดีค่ะ พี่อรรถก็เห็นอยู่นี่คะ” น้ำเสียงสะบัดจนคนฟังรู้สึกได้ว่ากำลังถูกประชด

“เมมีแฟนใหม่แล้ว พี่ยินดีด้วย” อรรถพลพูดยิ้มแย้ม

เมษิตาที่ยังคงติดอยู่กับอดีตเหมือนถูกมีดปลายแหลมทิ่มแทงลงตรงแผลเก่าอย่างไม่ปรานี เมื่อคนเคยรักแสดงท่าทียินดีจนออกนอกหน้าเช่นนี้

“พี่หวังว่าเมจะไม่พูดเรื่องเก่าของเราให้คุณธารรู้นะ” อรรถพลกล่าวพลางหันไปมองหญิงสาวผู้ที่ถูกกล่าวถึงด้วยแววตากังวล

“เมรู้ว่าอะไรควรพูด อะไรไม่ควรพูด” เมษิตาเชิดหน้าข่มความรู้สึกเจ็บปวดที่กำลังปะทุอยู่ภายในหัวใจอย่างเต็มที่ เธอต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการซ่อนมันไว้ให้มิดชิดที่สุด เธอจะให้เขารู้ไม่ได้ว่าเธอยังไม่เคยลืมอดีตที่ผ่านมา แม้จะไม่ได้รักเหมือนก่อน แต่ความเจ็บปวดที่เคยได้รับยังคงตามหลอกหลอนอยู่จนทุกวันนี้

“ขอบใจนะที่เข้าใจอะไรง่ายๆ” พูดจบก็เดินออกไป

“เดี๋ยวก่อนค่ะพี่อรรถ” หญิงสาวกัดฟันเรียกเขาไว้

“มีอะไร” ชายหนุ่มหันกลับมาถาม

“พี่อรรถยังจำสร้อยเส้นนั้นได้มั้ย” เมษิตากลั้นใจถามอย่างขมขื่น

“สร้อยเส้นที่พี่ทิ้งชักโครกไปน่ะเหรอ ป่านนี้มันคงย่อยสลายไปแล้วมั้ง” อรรถพลหัวเราะราวกับเป็นเรื่องขบขันเสียเต็มประดา

“มันยังอยู่ เมยังเก็บมันไว้อย่างดีตลอดสองปีที่ผ่านมา”

“เมกล้าเก็บมันขึ้นมาด้วยเหรอ ทิ้งไปเถอะ ของสกปรกตกชักโครกไปแล้วจะเก็บไว้ทำไม” อรรถพลทำหน้าขยะแขยง

“เมเก็บมันขึ้นมาเพื่อที่จะคืนให้พี่อรรถไงคะ วันนั้นพี่อยากได้มันคืนมากไม่ใช่เหรอ” เมษิตาถามกึ่งประชดประชัน

“แต่วันนี้พี่ไม่ต้องการมันแล้ว เมทิ้งไปเถอะไม่ต้องเอามาคืนพี่หรอก”

“ไม่ว่ายังไงเมก็จะคืนให้พี่อรรถค่ะ แต่วันนี้เมไม่ได้เอาสร้อยมาด้วย เอาไว้เมจะนัดคืนวันหลังนะคะ”

“ก็ได้ เอาที่เมสบายใจเลย” พูดจบอรรถพลก็เดินจากไปอย่างไม่ไยดีว่าหญิงสาวที่เขาทิ้งไว้เบื้องหลังจะรู้สึกอย่างไร

เมษิตาหยิบแก้วค็อกเทลสีฟ้าใสจากถาดของบริกรที่เดินบริการแขกทั่วบริเวณงานมาถือไว้ในมือแล้วเพ่งพินิจน้ำหวานผสมแอลกอฮอล์ในมืออย่างชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะยกแก้วนั้นขึ้นจรดริมฝีปากบางแต่ยังไม่ทันที่จะได้ลิ้มรสของน้ำเมาสีสวย อธินก็กระชากแก้วใบเล็กออกจากมือเรียวของหญิงสาวจนน้ำกระฉอกเลอะเนินอกนวลที่อยู่เหนือชุดเกาะอกที่เธอสวมอยู่

“ทำบ้าอะไรของคุณ ฉันเลอะหมดแล้วเห็นมั้ย” เมษิตาโวยวายพลางดึงทิชชู่ที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้มือมาเช็ดเนินอก

“คุณแพ้แอลกอฮอล์ แล้วจะดื่มได้ยังไง” อธินดุ

“คุณรู้ได้ยังไง” หญิงสาวร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมองสบตาคนตัวสูงกว่าอย่างสงสัย

“คุณลีบอกผมว่าคุณแพ้เครื่องดื่มผสมแอลกอฮอล์ เพราะฉะนั้น ห้ามดื่ม!”

เมษิตาไม่สนใจคำสั่งของอธิน เธอยังคงหยิบค็อกเทลแก้วใหม่จากบริกรที่เดินผ่านมาอีกรอบแต่ก็ถูกอธินแย่งแก้วนั้นไปอีกครั้งจนได้

“อย่ามายุ่งกับฉัน ฉันจะดื่ม”

“ผมไม่อนุญาต!”

“คุณมีสิทธิอะไรมาห้ามฉัน”

“ผมเป็นคนพาคุณมาที่นี่ ผมก็ต้องดูแลคุณให้ดีที่สุด”

อธินพูดเสียงเข้มพร้อมจ้องหน้าเมษิตานิ่ง ชายหนุ่มร่างสูงสังเกตเห็นว่าขอบตาของหญิงสาวตรงหน้าแดงก่ำและมีน้ำตาคลออยู่เต็มหน่วยตา

“คุณร้องไห้!”

เมษิตารีบกลับหลังหันเพื่อซ่อนรอยน้ำตาแล้วใช้ปลายนิ้วปัดหยาดน้ำนั้นออกอย่างรวดเร็ว “ฉันขออยู่ตรงนี้คนเดียวสักพักนะ”

อธินขยับตัวตามไปยืนด้านหน้าของเมษิตาอีกครั้งแล้วเพ่งพินิจใบหน้าของหญิงสาวอย่างพิจารณา

“คุณร้องไห้จริงๆ ด้วย ใครทำอะไรคุณ!?”

“ไม่เกี่ยวกับคุณ” เมษิตาเบือนหน้าหนีไปอีกทาง

“เมื่อกี้ผมเห็นคุณคุยกับนายอรรถพลตั้งนาน เขาพูดอะไรกับคุณ เขาทำอะไรคุณหรือเปล่า” น้ำเสียงนั้นเจือความเป็นห่วงอยู่มาก

ไม่มีคำตอบใดๆ หลุดออกมาจากปากของหญิงสาว

“ถ้าคุณไม่บอก ผมก็จะไปถามเขาเอง”

อธินพูดจบก็สาวเท้าตรงไปยังเป้าหมายทันที เมษิตาเห็นท่าไม่ดีจึงรีบรั้งตัวเขาเอาไว้แต่ก็คว้าได้แค่เพียงชายเสื้อสูทด้านหลังเท่านั้น หญิงสาวร่างบอบบางต้องออกแรงฉุดมากพอสมควรจึงจะสามารถรั้งร่างสูงนั้นให้หยุดอยู่กับที่ได้

“ไม่เกี่ยวกับเขา ไม่เกี่ยวกับใครทั้งนั้น” เมษิตาพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและสั่นเครืออยู่เบื้องหลังอธิน