บทที่ 48

บทที่ 8

หลังจากปล่อยให้เมษิตานั่งพักให้สบายใจอยู่ครู่ใหญ่ อธินก็พาเธอเข้ามาสมทบกับกลุ่มของคุณหญิงนลินี ซึ่งตอนนี้นั่งพร้อมหน้าอยู่กับธันวาเกษมและธารวารินทร์ที่โต๊ะ วี.ไอ.พี นอกจากนี้ยังมีอรรถพล ปราบดาและแซนดี้ร่วมโต๊ะอยู่ด้วย สตรีผู้อาวุโสที่สุดเขม้นมองหญิงสาวร่างบอบบางที่ยืนคู่กับบุตรชายคนกลางของตนด้วยแววตาที่ปราศจากความเอ็นดูอย่างสิ้นเชิง

“คุณเม นี่คุณแม่ผมครับ แล้วนี่เมษิตาแฟนผมครับคุณแม่” อธินแนะนำให้สตรีต่างวัยทั้งสองรู้จักกัน

“สวัสดีค่ะคุณหญิง”

เมษิตาไหว้คุณหญิงนลินีอย่างนอบน้อม ทว่าผู้สูงวัยกว่ากลับเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มแล้วเบนสายตาหนี เมษิตาหันไปสบตากับอธินอย่างไม่เข้าใจปฏิกิริยาของคุณหญิงนลินีที่มีต่อเธอ ทุกคนที่นั่งร่วมโต๊ะหน้าเจื่อน ยกเว้นแซนดี้ที่แอบยิ้มสะใจ

อธินขยับเก้าอี้ว่างข้างธารวารินทร์ให้เมษิตา แล้วตัวเองก็นั่งลงที่เก้าอี้ว่างอีกตัวที่อยู่ติดกับผู้เป็นมารดา แต่ก้นยังไม่ถึงเก้าอี้ก็สะดุ้งสุดตัวเมื่อคุณหญิงนลินีแอบเอื้อมมือมาหยิกที่ต้นขาของเขาอย่างแรง

“แกคิดจะทำอะไร แล้วพาผู้หญิงที่ไหนมาด้วย!” ผู้เป็นมารดาเชิดหน้ามองตรงแล้วกระซิบถามบุตรชายเบาๆ โดยขยับริมฝีปากให้น้อยที่สุดเพราะไม่อยากให้เมษิตาและผู้ร่วมโต๊ะคนอื่นได้ยิน

“เมื่อกี้ผมก็บอกไปแล้วว่าแฟนผม” อธินตอบพลางลูบต้นขาบริเวณที่ถูกหยิก

“ธินไม่เคยบอกแม่ว่ามีแฟน”

“ก็กำลังบอกอยู่นี่ไงครับ”

“อย่ายอกย้อน”

“โอ๊ย!” อธินสะดุ้งโหยงเมื่อถูกหยิกซ้ำที่รอยเดิม

เสียงพิธีกรบนเวทีดังขึ้นราวเสียงระฆังกรรมการที่ช่วยยุติการซักถามของคุณหญิงนลินีลงก่อนที่อธินจะถูกหยิกจนช้ำไปทั้งตัว

“สวัสดีแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน บัดนี้ได้เวลาอันสมควรแล้วที่ผมจะได้นำทุกท่านเข้าสู่ไฮไลต์ของงานในคืนนี้ เชิญทุกท่านพบกับคุณสมบัติ มหาทรัพย์ไพศาล ประธานฯ โรงแรมซันสวีต เรียนเชิญท่านขึ้นบนเวทีครับ”

เมื่อสิ้นเสียงกล่าวเชิญของพิธีกรหนุ่ม นายสมบัติก็พาร่างขาวท้วมลงพุงอย่างชายสูงวัยผู้มีฐานะดีทั้งหลายขึ้นมาบน ผู้บริหารสูงวัยกล่าวทักทายแขกที่มาร่วมงานและกล่าวถึงที่มาที่ไปของงาน จากนั้นจึงเข้าสู่สาระสำคัญ

“ปีนี้ตัวผมเองก็อายุล่วงเลยมาถึงหกสิบปีแล้ว คิดว่าคงถึงเวลาที่จะต้องวางมือจากธุรกิจทั้งหมดเสียที โอกาสนี้ผมขอแนะนำให้ทุกท่านได้รู้จักกับผู้บริหารรุ่นที่สามของธุรกิจในเครือซันสวีต นวินดา มหาทรัพย์ไพศาล ลูกสาวคนเดียวของผมครับ”

สปอร์ตไลต์ดวงใหญ่บนเวทีเปลี่ยนจุดส่องแสงจากนายสมบัติแล้วเบนลำแสงนวลสว่างตรงไปยังนวินดาที่กำลังเยื้องย่างขึ้นบันไดข้างเวทีมาอย่างช้าๆ ลำแสงของดวงไฟนั้นเคลื่อนตามหญิงสาวจนกระทั่งเธอมาหยุดยืนอยู่ข้างผู้เป็นบิดา จากนั้นหญิงสาวจึงยกมือขึ้นไหว้แขกในงานด้วยกิริยาที่งดงาม

“กราบสวัสดีแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน ดารู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ทุกท่านให้เกียรติมาร่วมงานเปิดตัวโรงแรมซันสวีตสาขาหัวหินในค่ำคืนนี้ อีกทั้งวันนี้ยังเป็นการเข้ารับตำแหน่งประธานฯ อย่างเต็มตัวของดาอีกด้วย ดาสัญญาว่าจะบริหารธุรกิจที่สืบทอดมาตั้งแต่รุ่นคุณปู่ให้เจริญรุ่งเรืองยิ่งขึ้น แต่ดายังด้อยประสบการณ์ คงต้องรบกวนทุกท่านช่วยชี้แนะด้วยนะคะ ขอบคุณมากค่ะ” เมื่อนวินดากล่าวจบสองพ่อลูกพากันลงจากเวทีพร้อมกับเสียงปรบมือที่ดังก้องทั่วห้องอยู่พักใหญ่จึงยุติลง

“คุณนวินดาเธอสวยมากเลยนะ เห็นมั้ยฉันบอกคุณแล้วว่าเธออาจจะสวยก็ได้ คุณก็ไม่เชื่อฉัน เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะคุณ” เมษิตากระซิบที่ข้างหูอธินเบาๆ

“เห็นผมเป็นคนยังไง ไม่ใช่แค่สวยแล้วผมจะชอบนะ”

คุณหญิงนลินีลอบมองบุตรชายซุบซิบกับหญิงสาวที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนของเขาแล้วรู้สึกขัดใจมากจึงขัดจังหวะด้วยการเบี่ยงเบนความสนใจของอธิน

“ธินจำน้องดาได้มั้ย โตเป็นสาวแล้วสวยมาก” คุณหญิงนลินีพูดพลางหันไปมองนวินดาซึ่งขณะนี้ลงมายืนอยู่ด้านล่างของเวทีแล้ว

“น้องดาเหรอครับ?” อธินพยายามเค้นความทรงจำ แต่ก็นึกไม่ออก

“ก็น้องดาที่เคยเรียนโรงเรียนเดียวกับธารสมัยประถมไง น้องมาเล่นที่บ้านเราบ่อยๆ ตอนนั้นธินเอาใจน้องดามากกว่าธารซะอีก จนธารน้อยใจยกใหญ่” คุณหญิงนลินีจงใจจะให้เมษิตารับรู้ว่าอธินและนวินดาเคยสนิทสนมกันมากแค่ไหน

นายสมบัติเดินตรงมาที่โต๊ะของคุณหญิงนลินีโดยมีนวินดาเดินขนาบอยู่ด้านขวาและด้านซ้ายมีแพรวพรรณภรรยาคนล่าสุดเกาะแขนมาอย่างแนบชิด

“ไหว้คุณหญิงนลินีสิลูกดา” ผู้เป็นบิดาบอกบุตรสาวเมื่อเดินมาถึงโต๊ะของคุณหญิงนลินี

“สวัสดีค่ะคุณหญิง” นวินดาไหว้อย่างสวยงาม

“อย่าเรียกว่าคุณหญิงเลยจ้ะ ฟังแล้วห่างเหินเหลือเกิน เรียกว่าแม่ เอ๊ย...ป้าเถอะจ้ะ”

“ค่ะคุณป้า” นวินดารับคำอย่างว่าง่าย

“ว่านอนสอนง่ายจริงๆ แม่คู้ณ” คุณหญิงนลินีกล่าวชมอย่างเป็นปลื้ม

แซนดี้เห็นคุณหญิงนลินีเอ็นดูนวินดาอย่างออกนอกหน้าเช่นนั้นก็รู้สึกหวั่นใจขึ้นมาทันทีว่าการที่จะคว้าอธินมาเป็นของเธอนั้นคงจะเป็นเรื่องยากกว่าเดิมเสียแล้ว

“คุณหญิงครับ นี่แพรวพรรณภรรยาผม” นายสมบัติแนะนำภรรยาคนล่าสุดของตนแก่คุณหญิงนลินี

แพรวพรรณยกมือไหว้และกล่าวทักทาย คุณหญิงนลินีตอบรับด้วยคำว่า ‘สวัสดี’ ห้วนๆ สั้นๆ เพียงคำเดียวโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าแพรวพรรณด้วยซ้ำ คนถูกแนะนำหน้าชาอยู่ไม่น้อยกับปฏิกิริยาที่คุณหญิงนลินีมีต่อเธอ แพรวพรรณรู้ดีว่าสังคมมองว่าเธอเป็นเพียงผู้หญิงหิวเงินที่ยอมแต่งงานกับผู้ชายอายุคราวพ่อเพื่อแลกเงินและความสุขสบาย ในสายตาของชาวสังคมชั้นสูงที่เธอแทรกตัวอยู่ เธอก็เป็นเพียงผู้หญิงด้อยค่าและไร้เกียรติคนหนึ่งเท่านั้น

ชื่อและเสียงของคนที่ถูกแนะนำว่า ‘แพรวพรรณ’ คุ้นหูมากจนอธินต้องเขม้นมองใบหน้าเจ้าของชื่อนั้นให้ถนัดตา แพรวพรรณหันมาประสานสายตากับอธินแล้วพลันหัวใจของเธอก็กระตุกวูบ ไม่คิดว่าจะได้เจอกับอดีตคนรักโดยบังเอิญอย่างนี้

แพรวพรรณรู้ว่าวันนี้จะได้เจอกับลูกชายของคุณหญิงนลินี ซึ่งเป็นว่าที่เจ้าบ่าวของนวินดา แต่เธอไม่คิดมาก่อนเลยว่าผู้ชายคนนั้นจะเป็นอธิน แพรวพรรณหลบสายตาอธินทันทีที่ตั้งสติได้ เธอรีบหันไปคล้องแขนสามีผู้สูงวัยแล้วเสมองไปทางอื่น

ในขณะที่อธินเองก็แทบไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าผู้หญิงตรงหน้าเขาคนนี้จะเป็นอดีตคนรักที่เคยรักมาก หลายปีแล้วที่อธินไม่ได้พบกับแพรวพรรณนับแต่วันที่เธอบอกเลิกกับเขาเพียงเพราะเขามีฐานะยากจน ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยที่เมืองไทยจนกระทั่งไปเรียนต่อที่ต่างประเทศอธินไม่เคยบอกแพรวพรรณหรือใครๆ เลยว่าเขาเป็นทายาทมหาเศรษฐี ชายหนุ่มมักใช้ชีวิตติดดินดังเช่นชนชั้นกลางทั่วไป

ในครั้งนั้น แพรวพรรณตกลงใจคบหากับอธินเพียงเพราะเธอพึงใจในหน้าตาที่หล่อเหลายิ่งกว่าพระเอกหนังของเขา แต่ด้วยความทะเยอทะยานของแพรวพรรณ เธอจึงทิ้งเขาไปแต่งงานกับเศรษฐีคนหนึ่ง แต่อธินไม่คิดว่าผู้ชายที่แพรวพรรณแต่งงานด้วยจะเป็นคนที่เขารู้จักเป็นอย่างดีเช่นนายสมบัติ ชายหนุ่มอยากจะหัวเราะออกมาดังๆ ให้กับความบังเอิญที่ไร้เหตุผลของโลกกลมๆ ใบนี้

“ธินจำน้องดาได้มั้ย” เสียงของคุณหญิงนลินีดังแทรกความนึกคิดของอธิน

“ครับ” อธินตอบรับทั้งที่ยังนึกไม่ออก เขาพินิจใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้าที่จ้องมองมาที่เขาอย่างไม่วางตา ยิ่งได้มองใกล้ๆ ได้เห็นรายละเอียดต่างๆ บนดวงหน้าของหญิงสาว อธินก็ยอมรับโดยปราศจากข้อกังขาว่าผู้หญิงคนนี้สวยมาก แต่ถึงจะสวยอย่างไรก็ไม่สามารถทำให้หัวใจที่ด้านชาของเขาหวั่นไหวได้

นวินดายกมือไหว้อธินพร้อมโปรยรอยยิ้มหวานหยดให้เขาและทุกคนที่อยู่ร่วมโต๊ะ ประเด็นหลักของการสนทนาอยู่ที่การแนะนำตัว เพราะนวินดาจากเมืองไทยไปตั้งแต่ยังเด็กจึงอาจจะจำหลายคนไม่ได้ นอกจากธารวารินทร์คนเดียวเท่านั้นที่ทั้งคู่ยังคงมีการติดต่อกันอยู่เสมอแม้จะอยู่คนละซีกโลก

“หนูดาเพิ่งกลับจากต่างประเทศคงจะยังไม่ค่อยคุ้นเคยกับถนนหนทาง ถ้าจะไปไหนให้พี่ธินพาไปนะ” คุณหญิงนลินีพูดเปิดทางให้กับบุตรชายและเป็นการสกัดกั้นการแนะนำตัวที่กำลังจะดำเนินมาถึงเมษิตาซึ่งเป็นคนสุดท้าย

“ไม่เป็นไรค่ะคุณป้า ดาเกรงใจ ถ้าจะไปไหนดาให้คนรถที่บ้านขับรถพาไปได้ค่ะ”

“ไม่ต้องเกรงใจ พี่เขาเต็มใจ ใช่มั้ยธิน” คุณหญิงสะกิดอธินให้เข้ามามีส่วนร่วมกับบทสนทนา

คนถูกสะกิดพยักหน้ารับคำตามน้ำไปเพราะไม่อยากหักหน้ามารดาโดยไม่จำเป็น

“คุณดาคะ นี่คุณเมษิตาแฟนพี่ธินค่ะ พี่ธินเพิ่งพามาเปิดตัวงานนี้เป็นงานแรกเหมือนกัน ทำเอาพวกเราเซอร์ไพร้ส์ไปตามๆ กัน” แซนดี้รู้เท่าทันความคิดของคุณหญิงนลินีจึงเป็นผู้แนะนำเมษิตาให้นวินดารู้จักเสียเอง

คุณหญิงนลินีหันขวับไปที่แซนดี้ทันทีเมื่อสิ้นประโยคแนะนำตัวที่แซนดี้จงใจใช้เป็นเมษิตาเป็นกำแพงกั้นนวินดาออกจากอธิน ไฮโซตัวร้ายอย่างแซนดี้ไม่มีวันยอมให้ใครมาแย่งชายที่เธอหมายปองไปได้ง่ายๆ หรอก

นายสมบัติหน้าตึงขึ้นทันทีเมื่อได้ยินว่าอธินมีคนรักอยู่แล้วเพราะเขากับคุณหญิงนลินีได้ตกลงกันไว้แล้วว่าจะให้ลูกสาวและลูกชายของแต่ละฝ่ายแต่งงานกัน ดังนั้นนายสมบัติจึงหันขวับไปสบตากับคุณหญิงนลินีอย่างไม่พอใจแล้วขอตัวออกจากวงสนทนา

“ผมขอตัวไปทักทายแขกท่านอื่นๆ ก่อนนะครับคุณหญิง ขอบคุณคุณหญิงและครอบครัวมากที่ให้เกียรติมาร่วมงานในวันนี้ ไป ลูกดา” ท้ายประโยคนั้นนายสมบัติหันไปพูดกับบุตรสาว ไม่เพียงพูดแต่ปาก หากแต่ยังคว้าข้อมือเล็กๆ ของบุตรสาวคนเดียวแล้วกึ่งลากกึ่งจูงออกไป

หลังจากครอบครัวของนายสมบัติเดินลับไปแล้วคุณหญิงนลินีก็จิกตามองไปที่แซนดี้ อีกฝ่ายรู้ตัวแต่ก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ชวนปราบดาคุยเรื่องโน้นเรื่องนี้ ซึ่งทำให้คุณหญิงนลินีอารมณ์เสียจนระงับอาการไว้ไม่อยู่

“กลับบ้านแล้วเรามีเรื่องต้องคุยกันยาวนะธิน” ผู้เป็นมารดากล่าวแก่บุตรชายแล้วลุกพรวดออกไปจากโต๊ะ

ธารวารินทร์รีบสะกิดชวนอรรถพลให้ลุกตามคุณหญิงนลินีไปแต่ก่อนที่จะพ้นจากโต๊ะอรรถพลก็แอบส่งสายตาที่แอบแฝงความนัยบางอย่างให้เมษิตาแต่หญิงสาวก็ไม่คิดที่จะหาความหมายจากแววตาคู่นั้น นั่นเป็นเพราะเธอได้รับความเจ็บปวดจากเขามามากเกินพอแล้ว สิ่งเดียวที่ยังค้างคาอยู่ในใจคือสร้อยคอเส้นที่เขาทิ้งไว้ในวันที่เลิกรากันเท่านั้นเอง

หลายปีที่ผ่านมาเรื่องราวความเจ็บปวดอันเกิดจากสร้อยคอเส้นนั้นยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำของเมษิตา ทางเดียวที่จะยุติความเจ็บปวดนี้ได้ เธอต้องคืนมันให้กับเขา

จากความคิดที่กระหวัดถึงอดีตที่เจ็บปวดทำให้เมษิตาเผลอเผยแววตาหม่นเศร้าออกมาให้ทุกคนได้เห็นโดยไม่รู้ตัว จนทำให้ธันวาเกษมเข้าใจผิดคิดว่าว่าที่น้องสะใภ้กังวลใจกับปฏิกิริยาของของคุณหญิงนลินีที่มีต่อเธอ

“เดี๋ยวพี่จะไปคุยกับคุณแม่ให้เองไม่ต้องกังวลนะทั้งสองคน” ธันวาเกษมบอกอธินและเมษิตาก่อนที่จะลุกตามมารดาและน้องสาวไปอีกคน

“แซนดี้กลับก่อนนะคะ แล้วเจอกันที่กรุงเทพฯ ค่ะ” แซนดี้เห็นทุกคนเริ่มทยอยกันกลับเธอจึงหาโอกาสปลีกตัวออกไปบ้าง

“ยัยแซนดี้ตัวแสบเอ๊ย!” ปราบดาบ่นออกมาดังๆ เมื่อแซนดี้เดินพ้นออกไปจากโต๊ะแล้ว

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในระยะเวลาไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมาเรียกความทรงจำอันเจ็บปวดเมื่อหลายปีก่อนให้กลับมาโถมทับหัวใจของเมษิตาให้เจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้ง หญิงสาวอยากหาเวลาอยู่กับตัวเองเงียบๆ สักพักจึงแกล้งขอตัวไปเข้าห้องน้ำ

“งานเข้าแล้วไอ้ธินเอ๊ย ทั้งแฟนเก่า แฟนใหม่ และแฟนในอนาคต มาเจอกันพร้อมหน้าโดยไม่ได้นัดหมาย กูว่าชีวิตมึงต่อจากนี้สนุกแน่” ปราบดาพูดหลังจากที่เมษิตาเดินออกไปไกลแล้ว

“อะไรของมึง แฟนเก่า แฟนใหม่ แฟนในอนาคต” อธินขี้เกียจจะคิดตาม

“แฟนเก่าก็คือแพรวนั่นไง แฟนใหม่คือก็คุณเม แล้วแฟนในอนาคตคือก็คุณดา กูรู้นะว่าคนสุดท้ายนี่แม่มึงอยากได้มาเป็นสะใภ้ใจจะขาด ไม่งั้นคงไม่โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงที่มึงพาคุณเมมาด้วยแบบนี้หรอก” ปราบดาหัวเราะหึๆ ให้กับชะตากรรมของเพื่อนรัก

“สงสารก็แต่คุณเม เจอแม่มึงตั้งกำแพงขวางซะขนาดนี้คงใจเสียไปแล้ว ป่านนี้คงแอบไปร้องไห้ในห้องน้ำแล้วมั้ง” ปราบดายังคงพูดไม่หยุด

อธินฟังเพื่อนรักพร่ำพูดอย่างสงบโดยมิได้ตอบโต้อะไร เรื่องราวที่เกิดขึ้นในคืนนี้เป็นสิ่งที่เขาคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าอยู่แล้ว แต่สิ่งที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายคือ เขาไม่คิดว่าจะได้เจอกับแพรวพรรณ

สำหรับเมษิตานั้นไม่มีอะไรที่อธินต้องเป็นห่วงเพราะระหว่างเขาและเธอไม่ได้มีอะไรต่อกัน ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพียงแค่ละครฉากหนึ่งเท่านั้น หลังจากคืนนี้ เขากับเธออาจจะไม่มีโอกาสได้พบกันอีกเลยก็ได้