บทที่ 51

บทที่ 11

อธินขับรถกลับมาถึงบ้านพักของตนเป็นเวลาเกือบตีสอง แต่แปลกที่ไฟในบ้านยังคงเปิดอยู่แทบทุกจุด ราวกับว่าใครบางคนกำลังรอการกลับมาของเขาอยู่ ซึ่งก็เป็นไปตามความคาดหมายเมื่อเขากวาดตามองไปรอบห้องแล้วพบว่าคุณหญิงนลินีนั่งหน้าตึงอยู่ที่โซฟาชุดใหญ่อลังการกลางห้องโถง

“ไปไหนมาเจ้าลูกชายตัวดี ทำไมเพิ่งกลับมาจนป่านนี้” ผู้เป็นมารดาตวาดแหวขึ้นทันทีที่บุตรชายคนกลางก้าวเข้ามาในห้องจนป้านวลที่นั่งหลบมุมหลับอยู่สะดุ้งตื่นแต่ก็ไม่กล้าจะพาตัวเองเข้าสู่สมรภูมิย่อมๆ นี้ จึงได้แต่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่ในพื้นที่ของตน

“ผมไปส่งคุณเมที่บ้านมาครับ” บุตรชายตอบเสียงนิ่งเรียบราวจะหยั่งเชิง

“ยัยเมนี่เป็นใครมาจากไหน ทำไมอยู่ๆ ถึงมาเป็นแฟนแกได้แล้วทำไมแม่ถึงไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน”

“เราคบกันมาได้สักระยะแล้วครับ” อธินจำเป็นต้องพูดปดอีกครั้งเมื่อเรื่องราวไม่จบลงง่ายๆ อย่างที่เขาคิด

“พูดความจริงกับแม่” คุณหญิงนลินีคาดคั้นบุตรชายอย่างไม่เชื่อในคำตอบที่ได้รับ

“สิ่งที่ผมพูดคือความจริง” เขายืนกรานหนักแน่น

“คิดว่าลูกไม้ตื้นๆ แค่นี้จะหลอกแม่ได้เหรอ แม่เป็นแม่แกนะทำไมจะอ่านเกมแกไม่ออก คิดจะเอาผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้มาหลอกแม่ว่าเป็นแฟนแก แล้วก็ให้แม่ยอมล้มเลิกงานแต่งงานของแกกับหนูดาง่ายๆ ใช่มั้ย มันไม่ง่ายอย่างที่แกคิดหรอกนะเจ้าธิน” ผู้เป็นมารดากล่าวอย่างรู้ทัน

“ถ้าคุณแม่ไม่เชื่อ ผมก็ไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว” อธิน กล่าวแต่เพียงสั้นๆ เพราะคร้านจะต่อปากต่อคำ

“ไม่ว่าผู้หญิงคนนั้นจะเป็นแฟนแกจริงหรือไม่ก็ตาม ยังไงแกก็ต้องแต่งงานกับหนูดา” ผู้เป็นมารดากล่าวประกาศิตโดยไม่ฟังเหตุผลของบุตรชายอีกตามเคย

“ทำไมต้องเป็นผม ทำไมไม่เป็นพี่ธันว์” อธินถามคำถามที่ไม่อยากจะถามเท่าใดนัก แต่ก็อดสงสัยไม่ได้จริงๆ ว่าทำไมมารดาเขาจึงไม่จับคู่ธันวาเกษมกับนวินดา ทั้งๆ ที่พี่ชายคนโตของเขานั้นจัดได้ว่าเป็นลูกที่ดี เอาการเอางานและเชื่อฟังคำสั่งของมารดาทุกประการ มันจะไม่วุ่นวายอย่างนี้หากมารดาของเขาคิดจะจับคู่สองคนนั้นแทน

“ไม่ต้องถาม แค่ทำตามที่แม่สั่งเท่านั้นก็พอ” ผู้เป็นมารดาออกคำสั่งอย่างเผด็จการเช่นเคย

“พรุ่งนี้พาหนูดาไปทานข้าวเย็นด้วยนะ แม่นัดไว้ให้แล้ว” เมื่อสิ้นประโยคนั้นคุณหญิงนลินีก็เดินเชิดหน้าขึ้นชั้นบนไปทันที

เมื่อร่างของคุณหญิงนลินีลับตาไป ป้านวลจึงพาร่างขาวอวบมายืนอยู่ข้างๆ คุณหนูของเธอพร้อมส่งความเห็นอกเห็นใจผ่านแววตาและสัมผัสที่แผ่วเบาเป็นการปลอบโยน

“ทำไมคุณหนูถึงดื้อนักล่ะคะ”

“ถ้าเป็นเรื่องที่มีเหตุมีผลมากกว่านี้ ผมก็ไม่ขัดหรอก” คุณหนูตัวโตพูดอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก

“คุณหญิงทำทุกอย่างเพราะหวังดีกับคุณหนูนะคะ” พี่เลี้ยงสูงวัยพยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ

“แล้วทำไมไม่เป็นพี่ธันว์ล่ะครับ ทั้งๆ ที่พี่ธันว์ดีกว่าผม เก่งกว่าผมทุกอย่าง อีกอย่างคนอย่างพี่ธันว์ไม่มีวันจะขัดใจคุณแม่อยู่แล้ว” ชายหนุ่มพูดอย่างเปิดเผยเพราะกับพี่เลี้ยงคนสนิทเขาไม่มีอะไรต้องปิดบัง แม้กระทั่งหลั่งน้ำตาลูกผู้ชายต่อหน้าเธอเมื่อคราวที่อกหักจากแพรวพรรณเขาก็ทำมาแล้ว

“เพราะคุณหญิงท่านมั่นใจว่าคุณธันว์จะสามารถหาสะใภ้ที่ถูกใจท่านได้ด้วยตัวเอง แต่กับคุณหนูน่ะคุณหญิงท่านไม่ไว้ใจค่ะ”

“ทำไมต้องไม่ไว้ใจผมด้วย”

“ก็ดูผู้หญิงแต่ละคนที่ป้วนเปี้ยนอยู่รอบๆ ตัวคุณหนูสิคะ ขนาดป้ายังรับไม่ค่อยจะได้เลย แล้วคุณหญิงท่านจะรับไหวได้ยังไง” ป้านวลค่อนขอด

ยิ่งพูดยิ่งเข้าตัว ดังนั้นอธินจึงหาเรื่องเปลี่ยนประเด็นการสนทนา “แล้วพี่ธันว์กับยัยธารนอนกันหมดแล้วเหรอครับ”

“กลับกรุงเทพฯ ไปกันหมดแล้วค่ะ พรุ่งนี้คุณธันว์มีประชุมแต่เช้า คุณธารเลยขอกลับไปพร้อมกันด้วยเลย”

“พี่ธันว์นี่ก็ไม่รู้จะขยันไปถึงไหน ทำแต่งานจนไม่มีเวลาหาพี่สะใภ้ให้ผมแล้ว” ชายหนุ่มบ่นพี่ชายอย่างชื่นชมในความเอาการเอางานของเขา

“คุณหนูขึ้นไปนอนเถอะค่ะ ดึกมากแล้วนะคะ”

“ครับ...ป้าก็ไปนอนได้แล้ว นอนดึกเดี๋ยวหน้าแก่ไม่รู้ด้วยนะ” ชายหนุ่มกล่าวพลางใช้มือดึงแก้มย่นๆสองข้างของพี่เลี้ยงตัวกลมอย่างรักใคร่

เมื่อเข้ามาในห้องนอนก็อธินทรุดตัวลงนั่งที่ขอบเตียง แล้วทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาอย่างหมดแรง เขาเบิกตาโพลงมองเพดานกว้างพลางครุ่นคิดถึงคำสั่งของคุณหญิงนลินีที่ให้เขาพานวินดาไปรับประทานอาหารเย็นในวันพรุ่งนี้ ชายหนุ่มสลัดเรื่องของนวินดาออกจากสมองแล้วหยิบสร้อยคอของเมษิตาออกมาจากกระเป๋าเสื้อจากนั้นชูขึ้นแกว่งไปมาอยู่ตรงหน้าแล้วกรอกตาตามราวกับสะกดจิตตัวเองทั้งที่ยังนอนอยู่ในท่าเดิม

“ผมคงต้องขอความช่วยเหลือจากคุณอีกครั้งแล้วละ”

แสงแดดอ่อนในยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านผืนบางที่หัวเตียงมากระทบใบหน้าของเมษิตาที่กำลังหลับคุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่ม เปลือกตาที่ปิดสนิทค่อยๆ คลี่ออกแล้วกะพริบถี่ๆ สองสามครั้งเพื่อสู้แสงของดวงตะวันที่สาดส่องเข้ามา เมื่อสายตาชินกับแสงแล้วร่างบางจึงชันตัวลุกขึ้นพิงหัวเตียง

“โอ๊ย ปวดหัวจัง” หญิงสาวครางเบาๆ พร้อมยกสองมือขึ้นกุมขมับ

“ก็แน่ล่ะเมื่อคืนเมาไม่รู้เรื่องซะขนาดนั้น” นันทลีพูดขึ้นพร้อมกับก้าวผ่านประตูเข้ามานั่งลงที่ขอบเตียงแล้วยื่นแก้วนมให้เมษิตา “ดื่มนมอุ่นๆ แก้เมาค้างก่อนนะแล้วค่อยไปอาบน้ำ”

“ดื่มนมอุ่นๆ แก้เมาค้างเนี่ยนะ ไปเอามาจากตำราเล่มไหน” เมษิตาถามพลางขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัยเพราะไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน

“เคยอ่านเจอในหนังสือ ดื่มเข้าไปเถอะน่าอย่าถามมาก”

เมษิตารับแก้วนมมาดื่มได้อึกเดียวก็ทำท่าพะอืดพะอมเหมือนอะไรบางอย่างจะพุ่งออกมาจากลำคอ เธอรีบวางแก้วลงแล้ววิ่งพรวดไปโก่งคออาเจียนในห้องน้ำทันที

“เป็นไงบ้าง” นันทลีที่วิ่งตามมาติดๆ ถามด้วยความเป็นห่วง

“ปวดหัว ปวดท้องด้วย” เมษิตาตอบเสียงอ่อย

“ก็เมเป็นโรคกระเพาะอยู่ แล้วยังดื่มเหล้าเข้าไปอีกก็ต้องปวดท้องเป็นธรรมดา ได้เอายามาด้วยหรือเปล่า” นันทลีถามหายารักษาโรคกระเพาะอักเสบที่เมษิตามักจะพกติดตัวอยู่เสมอ

คนป่วยส่ายหน้าแทนคำตอบ

“งั้นเมรีบอาบน้ำนะ เดี๋ยวลีจะพาไปหาหมอ”

ไม่ถึงสิบนาทีร่างบอบบางที่ถูกพิษแอลกอฮอล์เล่นงานก็ออกมายืนหน้าซีดอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งในสภาพที่แต่งตัวเรียบร้อยพร้อมออกเดินทาง พร้อมกันกับที่นันทลีก็เก็บของเตรียมตัวกลับเสร็จพอดี

“เช็คเอาท์ออกไปเลยนะ จะได้ไม่ต้องย้อนไปย้อนมา”

เมษิตาได้แต่พยักหน้ารับคำเพราะสิ้นเรี่ยวแรงจะพูด

อธินก้าวขึ้นมาบนบังกะโลอันเป็นที่พักของเมษิตาอย่างคุ้นเคยเพราะระยะเวลาแค่สองวันเขามาที่นี่ถึงสามครั้งซึ่งนับรวมครั้งนี้ด้วย ชายหนุ่มกวาดตามองไปทั่วบริเวณแต่ก็ไม่พบแม้เงาของหญิงสาวเจ้าของที่พัก เขาจึงเงื้อมือจะเคาะประตูเรียกแต่พนักงานทำความสะอาดก็เปิดประตูออกมาเสียก่อน พร้อมกับหอบหมอน ผ้าห่มและผ้าปูที่นอนที่ใช้แล้วออกมาด้วย อธินรับรู้ได้โดยอัตโนมัติว่าผู้ที่เขาต้องการมาพบได้เช็คเอาท์ออกไปแล้ว

“ไปกันแล้วเหรอ” ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองเบาๆ แล้วหันกายเดินลงบันไดบังกะโลหลังเล็กมุ่งหน้าไปยังรีเซฟชั่นเพื่อสอบถามรายละเอียดของสองสาวอย่างรีบร้อน

พนักงานยกมือไหว้พร้อมกล่าวทักทายอธินอย่างยิ้มแย้ม เมื่อเขาไปหยุดยืนหอบอยู่หน้าเคาน์เตอร์

“ผมมาหาเพื่อนที่อยู่บ้านพักเลขที่ C18 น่ะครับ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะเช็คเอาท์ออกไปแล้ว”

พนักงานสาวสวยคนเดิมหันหน้าเข้าหาจอคอมพิวเตอร์แล้วคีย์ข้อมูลบางอย่างลงไปแล้วรออยู่สักครู่จากนั้นจึงหันมายิ้มหวานให้อธินก่อนจะตอบ

“แขกห้อง C18 เช็คเอาท์ออกไปแล้วตั้งแต่ตอนแปดโมงครึ่ง แขกท่านนึงไม่สบาย ก็เลยรีบไปหาหมอค่ะ”

“ผมขอเบอร์โทรศัพท์ของเธอหน่อยได้มั้ยครับ ผมมีของสำคัญต้องคืนให้เธอ” อธินพูดพลางเอามือวางทับกระเป๋ากางเกงข้างที่ใส่สร้อยของเมษิตาเอาไว้

“คุณบอกว่าเป็นเพื่อนเธอแต่ไม่มีเบอร์โทรศัพท์ของเธอเหรอคะ” พนักงานสาวสวยตั้งข้อสังเกต

“มีครับ แต่โทร. ไปไม่ติดไม่รู้ว่าเธอเปลี่ยนเบอร์หรือเปล่า เพราะไม่ได้เจอกันนานแล้ว” อธินแก้ตัวไปมั่วๆ ตามแต่จะนึกได้ในวินาทีฉุกเฉิน

“ต้องขอโทษจริงๆ นะคะ ข้อมูลส่วนตัวของแขกถือเป็นความลับ ทางรีสอร์ตไม่สามารถเปิดเผยได้ค่ะ” พนักงานต้อนรับสาวกล่าวปฏิเสธอย่างเคร่งครัดในหน้าที่ แม้อธินจะขอร้องอย่างไรเธอก็ไม่ยอมใจอ่อน

“คุณสะดวกจะทิ้งชื่อและเบอร์โทรศัพท์ของคุณไว้มั้ยคะ ฉันจะโทร. ไปแจ้งเพื่อนของคุณให้ติดต่อหาคุณเอง” พนักงานสาวช่วยหาทางออก

อธินยอมรับข้อเสนอนั้นแต่โดยดีเพราะมองไม่เห็นทางอื่นที่ดีกว่านี้อีกแล้ว เขาจดชื่อและเบอร์โทรศัพท์ของตัวเองลงบนกระดาษโน้ตแล้วยื่นให้พนักงานสาวสวย

“ช่วยโทร. ให้ตอนนี้เลยได้มั้ยครับ”

พนักงานสาวกดโทรศัพท์ไปยังหมายเลขของเมษิตาตามคำของร้องของอธิน เธอรอสัญญาณอยู่สักครู่แล้ววางหูโทรศัพท์ลงที่แป้นรับ จากนั้นจึงหันมาบอกกล่าวแก่ชายหนุ่มว่าไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายปลายทาง ได้ฟังดังนั้นชายหนุ่มก็ระบายลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างไม่รู้จะทำอะไรได้มากไปกว่านี้แล้ว

“ฉันจะติดต่อให้อีกครั้ง ถ้าติดต่อจะโทร. ไปแจ้งค่ะ”

“ฝากด้วยนะครับ ผมมีของสำคัญต้องคืนให้เธอจริงๆ” อธินฝากฝังกับพนักงานต้อนรับแล้วเดินออกจากเคาน์เตอร์ไปพลางคิดในใจว่าหากพนักงานคนนั้นติดต่อเมษิตาให้เขาไม่ได้ แล้วเขาจะไปตามหาเธอที่ไหนเพราะเขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวเธอเลย