บทที่ 50

บทที่ 10

อธินขับรถพาเมษิตาฝ่าความมืดยามราตรีไปบนถนน เส้นเปลี่ยวอย่างช้าๆ ชายหนุ่มเหลือบตามองหญิงสาวที่หลับเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์อยู่ข้างๆ เป็นระยะ บางจังหวะเหมือนเธอจะละเมอพึมพำอะไรบางอย่างออกมาแต่เขาก็ฟังไม่ถนัด แต่สิ่งหนึ่งที่เขาเห็นอย่างชัดเจนแม้จะอยู่ในความมืดมิดของราตรีกาลนั่นก็คือหยาดน้ำตาของหญิงสาวที่ไหลเป็นริ้วผ่านแก้มนวลแม้ในยามหลับใหล ชายหนุ่มละมือข้างซ้ายจากพวงมาลัยรถแล้วใช้ปลายนิ้วเช็ดน้ำตาบนแก้มของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา เขาไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าความหม่นเศร้าอันใดที่ครอบคลุมจิตใจเธออยู่ในเวลานี้

“เกิดอะไรขึ้นกับคุณ?” อธินถามร่างบอบบางที่หลับตาพริ้มอยู่ข้างๆ

รถของอธินแล่นเข้ามาจอดที่ลานจอดรถของรีสอร์ตซึ่งอยู่ห่างจากบ้านพักของเมษิตาพอสมควร ชายหนุ่มหันไปมองหญิงสาวที่ขณะนี้ยังคงหลับใหลไม่ได้สติ

“ตื่นได้แล้วคุณ ถึงแล้ว” อธินปลุกเมษิตาพลางเขย่าตัวเธอเบาๆ

คนถูกปลุกไม่มีวี่แววว่าจะตื่นง่ายๆ อธินจึงก้าวลงจากรถแล้วเดินอ้อมไปเปิดประตูด้านที่เธอนั่งอยู่แล้วมุดศีรษะเข้าไปในตัวรถ ด้วยความจำกัดของพื้นที่จึงทำให้ปลายจมูกของเขาแทบจะชนกับพวงแก้มของหญิงสาวเมื่อเขาก้มหน้าเข้าไปภายใน ชายหนุ่มกลั้นหายใจเพื่อระงับความหวั่นไหวอยู่สองวินาทีจากนั้นจึงเอื้อมมือผ่านลำตัวของหญิงสาวเพื่อปลดล็อคเข็มขัดนิรภัยที่คาดทับเอวบางนั้นอยู่

“ตื่นได้แล้วคุณ ตื่น ตื่นสิ” ชายหนุ่มเรียกแผ่วเบาที่ข้างหูของหญิงสาวแต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความเงียบงัน

“ถ้าไม่ตื่นผมจะอุ้มไปแล้วนะ จะตื่นมั้ย” อธินกล่าวสำทับกับร่างบอบบางไร้สติตรงหน้า

ไม่ว่าอธินจะทำอย่างไรเมษิตาก็ไม่ตื่น ชายหนุ่มจึงตัดสินใจช้อนร่างของเธอออกมาจากรถแล้วใช้ไหล่แข็งแรงของตนผลักปิดประตูรถ ‘ตัวเล็กๆ แต่หนักไม่ใช่เล่นแฮะ’

อธินอุ้มเมษิตาเดินลัดเลาะไปตามทางเดินเล็กๆ ภายใต้ราตรีที่มีเพียงแสงของจันทร์เสี้ยวส่องทาง ชายหนุ่มก้มลงมองใบหน้าสวยหวานภายใต้เงาจันทร์ของหญิงสาวเป็นระยะ แต่แล้วก็ต้องชะงักเท้าอย่างกะทันหันพลันลมหายใจหยุดนิ่งเมื่อร่างที่หลับใหลในอ้อมอกตวัดเรียวแขนขึ้นโอบรัดรอบคอแล้วซุกหน้าเข้าหาแผ่นอกกว้างของเขาราวกับลูกแมวน้อยที่แสวงหารังนอนอันอบอุ่น

“ถ้าขืนไปทำแบบนี้กับผู้ชายคนอื่น คืนนี้คุณไม่ได้กลับบ้านแน่” อธินบ่นออกมาดังๆ แล้วกลั้นใจก้าวเดินต่อไป

เลยเวลาเที่ยงคืนไปมากแล้วแต่นันทลียังไม่อาจข่มตาหลับลงได้เพราะเป็นห่วงเพื่อนรักที่ออกไปกับชายแปลกหน้าตั้งแต่ตอนเย็น จนกระทั่งบัดนี้ก็ยังไม่กลับ เธอเป็นกังวลจนอยู่ไม่สุขกดรีโมทเปลี่ยนช่องโทรทัศน์วนไปวนมาอยู่หลายรอบแล้วก็กดปุ่มปิดจากนั้นหันไปคว้าหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะเตี้ยๆ ใกล้มือมาพลิกเปิดดู หากแต่สมาธิก็ไม่ได้อยู่ที่หนังสือในมือเลยแม้แต่น้อย

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นบนระเบียงบังกะโลหลังเล็ก นันทลีจึงรีบโยนหนังสือในมือลงบนโต๊ะแล้วรีบวิ่งไปแง้มผ้าม่านที่หน้าต่างด้านหน้าเพื่อส่องดูผู้มาเยือนยามวิกาล เธอค่อนข้างมั่นใจว่าเสียงฝีเท้าที่ได้ยินนั้นต้องเป็นการกลับมาของเพื่อนรักหากแต่เธอก็ยังมีสติพอที่จะระมัดระวังตัวเมื่ออยู่ในสถานที่ต่างถิ่นเช่นนี้

นันทลีตกใจมากเมื่อภาพที่เห็นผ่านช่องผ้าม่านนั้นคือภาพที่อธินกำลังอุ้มร่างที่หลับใหลไม่ได้สติของเมษิตายืนอยู่หน้าประตู เมื่อเห็นดังนั้นหญิงสาวจึงรีบเปิดประตูอย่างไม่รีรอ

“เกิดอะไรขึ้นกับเมคะ!?” นันทลีร้องถามชายหนุ่มตรงหน้าอย่างร้อนรนแล้วก้มลงมองเพื่อนสาวที่หลับตาพริ้มอย่างไม่รู้เรื่องราวในอ้อมอกของชายแปลกหน้า จากนั้นเธอจึงเบนสายตาขึ้นมองเขาอีกครั้งอย่างไม่ไว้วางใจและดูเหมือนผู้ถูกมองจะรู้เท่าทันความคิดของหญิงสาวตรงหน้าได้ดีจึงรีบกล่าวว่า

“ผมสาบานได้ว่าผมไม่ได้ล่วงเกินคุณเม” ถึงแม้ว่าคำตอบนั้นจะฟังดูหนักแน่นและจริงจังแต่อธินก็เป็นคนแปลกหน้าเกินกว่าที่เธอจะไว้ใจเขาง่ายๆ

“แล้วตกลงเกิดอะไรขึ้นกับเมกันแน่คะ” นันทลีถามซ้ำคำถามเดิมอีกครั้งเมื่อการถามครั้งแรกไม่ได้รับคำตอบ

“คุณเมเมา” อธินตอบแต่เพียงสั้นๆ ทว่าได้ใจความ

“ฉันบอกแล้วว่าอย่าให้เมดื่มเพราะเมแพ้แอลกอฮอล์” หญิงสาวต่อว่าเขาอย่างลืมตัว

“ผมขอโทษที่ผมดูแลเพื่อนคุณได้ไม่ดีตามที่รับปาก” อธินยอมรับผิดแต่โดยดี

“ผมขอเข้าไปข้างในก่อนได้มั้ยครับ ผมอุ้มคุณเมมาตั้งแต่หน้ารีสอร์ต แขนจะหักอยู่แล้วครับ” ชายหนุ่มพูดพลางกระชับวงแขนที่โอบอุ้มเมษิตาอยู่นั้นให้มั่นคงมากขึ้น

“ค่ะๆๆ”

นันทลีเพิ่งนึกได้ว่าควรให้อธินพาเมษิตาเข้ามานอนในบ้านมากกว่าที่จะให้เขาอุ้มเพื่อนของเธอยืนอยู่หน้าประตูเช่นนี้ ดังนั้นหญิงสาวจึงเปิดประตูออกจนเต็มความกว้างของบานประตูแล้วเดินนำชายหนุ่มไปยังห้องนอน

ชายหนุ่มบรรจงวางร่างไร้สติลงบนเตียงนอนนุ่มอย่างเบามือที่สุด แล้วขยับตัวไปถอดรองเท้าส้นสูงของเธอออกอย่างไม่นึกรังเกียจ จากนั้นจึงดึงผ้าห่มที่ถูกพับไว้อย่างเรียบร้อยที่ปลายเตียงมาห่มให้หญิงสาวอย่างเอาใจใส่แล้วมองสำรวจความเรียบร้อยอีกครั้งก่อนจะละสายตาออกจากร่างไร้สตินั้น

“ผมรับรองด้วยเกียรติของลูกผู้ชายว่าผมไม่ได้ล่วงเกินอะไรเพื่อนคุณแม้แต่นิดเดียว” อธินกล่าวทันทีที่หันมาเห็นแววตาไม่ไว้วางใจของนันทลีที่จับจ้องมาที่เขา

“ฉันจะเชื่อคุณสักครั้งก็ได้ค่ะ”

“คุณเมไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกครับ ตอนแรกที่เห็นเธอดื่มผมก็ตกใจมากเหมือนกัน เพราะไม่รู้ว่าอาการแพ้แอลกอฮอล์ของเธอจะหนักแค่ไหนแต่นี่แค่เมาแล้วหลับ ปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่นเท่านั้นเอง” ชายหนุ่มพูดพลางระบายยิ้มอย่างโล่งอกเมื่อเห็นหญิงสาวที่เขาพาไปร่วมชะตากรรมด้วยไม่ได้เป็นอะไรมากอย่างที่เขากังวลแต่แรก

“อาการแพ้แอลกอฮอล์ของเมไม่เหมือนคนอื่นหรอกค่ะ เวลาเมเมาเมจะกลายเป็นผู้หญิงที่อ่อนหวานน่ารัก วีนใครไม่เป็น ดูแลตัวเองไม่ได้ ไม่เหมือนเวลาปกติที่เมจะเป็นผู้หญิงแกร่งดูแลตัวเองได้ทุกสถานการณ์ และที่สำคัญที่สุดเมจะหลับไม่รู้เรื่องแบบนี้แหละ แล้วยิ่งวันนี้เมไปกับคนแปลกหน้าอย่างคุณ ฉันก็ยิ่งห่วงมากเป็นพิเศษ”

อธินนึกตามคำพูดของนันทลีซึ่งก็จริงอย่างที่หญิงสาวกล่าวทุกประการเพราะขนาดเขาเองที่มีเจตนาบริสุทธิ์ยังอดที่จะหวั่นไหวไปกับท่าทียามเมามายของเมษิตาไม่ได้เลย

“รู้ว่าตัวเองเป็นแบบนี้แล้วยังจะดื่มอีกนะยัยบ๊องนี่” อธินหันไปบ่นกับร่างที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง

“ปกติเมจะไม่ดื่มเครื่องดื่มผสมแอลกอฮอล์เลยนะคะ นอกจากว่ามีเรื่องอะไรที่ทำให้เมเครียดหรือทุกข์หนักจริงๆ เท่านั้น” นันทลีพูดพลางครุ่นคิดว่าเพื่อนรักของเธอไปเจออะไรมา ถึงได้กลับมาในสภาพนี้

“ยังไงก็ต้องขอบคุณคุณธินมากนะคะที่ดูแลเมอย่างดีและมาส่งในสภาพที่ไม่บุบสลาย”

“มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วครับที่ต้องดูแลคุณเมให้ดีที่สุดในเมื่อผมเป็นคนพาเธอไปนี่ครับ” อธินหันไปมองหญิงสาวที่นอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่บนเตียงอีกครั้งก่อนจะขอตัวกลับ “ผมขอตัวกลับก่อนนะครับคุณจะได้พักผ่อน”

นันทลีเดินมาส่งอธินที่ประตูด้านหน้าชายหนุ่มล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อจะหยิบสร้อยคอของเมษิตาฝากนันทลีคืนแก่เจ้าของ แต่ก็เปลี่ยนใจ เขาอยากคืนสร้อยเส้นนี้ให้กับเธอด้วยมือของเขาเองมากกว่า

“ปิดประตูสิครับ” ชายหนุ่มกล่าวเมื่อเห็นว่าหญิงสาวยังคงเปิดประตูค้างไว้

“ก็คุณยังยืนอยู่จะให้ฉันปิดประตูไล่ได้ยังไง” หญิงสาวกล่าวถึงมารยาทที่พึงมี

“คุณปิดประตูให้เรียบร้อยก่อนผมถึงจะไป ดึกขนาดนี้แล้วถ้ามีใครโผล่มาทำร้ายคุณตอนที่กำลังปิดประตูใครจะมาช่วยคุณได้ทัน เพื่อนคุณเองก็ยังเมาหลับไม่รู้เรื่องอยู่ในห้องโน่นแน่ะ” อธินกล่าวเตือนอย่างรอบคอบ

นันทลีถอนใจเบาๆ เมื่ออธินกล่าวถึงเมษิตา เธอไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าผู้ชายที่เมษิตาไปด้วยในคืนนี้ไม่ใช่อธิน ป่านนี้เพื่อนรักของเธอจะเป็นอย่างไรบ้าง

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะที่ช่วยพาเมมาส่ง”

“ก็บอกแล้วไงครับว่ามันเป็นหน้าที่ของผม ปิดประตูได้แล้วครับ” อธินกล่าวพลางคลี่ยิ้มบางๆ

หญิงสาวเจ้าบ้านปิดประตูลงกลอนอย่างเรียบร้อยแล้วจึงแอบแง้มผ้าม่านดูและทันได้เห็นหลังของชายหนุ่มแปลกหน้าก้าวเดินลงบันไดไป นันทลีชื่นชมและปลาบปลื้มในความเป็นสุภาพบุรุษของชายผู้นี้เป็นอย่างมาก