บทที่ 73

บทที่ 33

ปราบดาเห็นหญิงสาวที่ตนรักทำหน้าผิดหวังกับข้อมูลใหม่ที่เพิ่งได้รับรู้ก็รู้สึกไม่ดีไปด้วย การที่เขาเปิดเผยว่าอธินกำลังหลงรักเมษิตาอยู่นั้นไม่ใช่ว่าเขาต้องการทำร้ายเธอ หากแต่เขาต้องการปกป้องความรู้สึกของเธอต่างหาก ในเมื่อเขามองเห็นอยู่แล้วว่าปลายทางที่นางในดวงใจกำลังเดินเข้าไปหานั้นมันมีความเจ็บปวดและผิดหวังรออยู่ มีหรือที่เขาจะยอมปล่อยให้เธอเดินไปสู่สิ่งนั้นได้ เขารักเธอแต่เขาก็รักเพื่อนของเขาเช่นกัน

ดังนั้นหนทางที่ดีที่สุดที่จะทำเพื่อคนที่เขารักทั้งสองคนนี้ได้คือ ต้องให้ทั้งสองเผชิญกับความจริง โดยเฉพาะนันทลี เธอต้องยอมรับให้ได้ว่าคนที่เธอรักไม่ได้รักเธอ แต่ทว่ายังมีคนที่เธอไม่ได้รักอีกคนที่รักเธออยู่

“เอ่อ...แล้วเมรู้หรือเปล่าคะว่าคุณธินรู้สึกแบบนี้กับเม” นันทลีเอ่ยถามออกมาอย่างจับต้นชนปลายไม่ถูก

อธินส่ายหน้าอย่างหนักใจก่อนจะตอบ “คุณเมไม่รู้หรอกครับ ขืนให้เธอรู้มีหวังผมตายแน่ แค่นี้เธอก็ไม่อยากจะมองหน้าผมอยู่แล้ว”

“มีเรื่องอะไรกันเหรอคะ ทำไมเมถึงได้โกรธถึงขนาดไม่อยากจะมองหน้าคุณ” หลุดปากถามออกไปแล้วนันทลีก็นึกได้ว่าไม่ควรถามคำถามนี้ “เอ่อ ลีขอโทษค่ะ เรื่องนี้คงเป็นเรื่องส่วนตัวเกินไป ถ้าคุณธินไม่สะดวกที่จะตอบก็ไม่เป็นไรนะคะ”

“ไม่ได้มีความลับอะไรที่บอกไม่ได้หรอกครับ เพียงแต่ผมไม่รู้จะพูดยังไง” อธินเหลือบตามองรูปของเมษิตาที่โชว์หราอยู่บนจอคอมพิวเตอร์แล้วระบายลมหายใจออกมาอย่างไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นนี้ได้อย่างไร

ปราบดามองหน้าซึมๆ ของอธินแล้วหันไปพูดกับนันทลีว่า “คุณลีเป็นเพื่อนสนิทกับคุณเม คุณลีหาทางช่วยเจ้าธินมันหน่อยนะครับ นานๆ มันจะรักใครสักที ผมไม่อยากให้มันกินแห้วตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มจีบ”

นันทลีทำหน้าปูเลี่ยนพลางคิดในใจว่า คนที่ต้องกินแห้วตั้งแต่ยังไม่ทันได้ทำอะไรน่ะคือเธอต่างหากล่ะ

“นะครับคุณลี ผมขอร้องล่ะ ช่วยเพื่อนผมหน่อยนะครับ” ปราบดาเอ่ยขอร้องอีกครั้งเมื่อเห็นว่าหญิงสาวนิ่งไปราวกับกำลังใช้ความคิด

“ก็ได้ค่ะ แต่คุณธินต้องไปทานข้าวเย็นกับลีก่อนนะคะ”

ชายหนุ่มสองคนเงยหน้าขึ้นสบตากันโดยไม่ได้นัดหมายทันทีที่ได้ยินเงื่อนไขของนันทลี แล้วก็เป็นปราบดาที่พูดขึ้นมาก่อนอีกตามเคยว่า “ไม่มีปัญหาครับ เรายินดีไปทานข้าวกับคุณลีอยู่แล้ว”

“ไม่ใช่เราค่ะ ลีกับคุณธินสองคนเท่านั้นค่ะ คุณไม่เกี่ยว” นันทลีหันไปบอกปราบดาเสียงเรียบ แล้วหันไปขอคำตอบจากอธิน “ว่ายังไงล่ะคะคุณธิน ถ้าคุณอยากให้ลีช่วย คุณก็ต้องไปทานข้าวกับลีเย็นนี้ก่อน ตกลงมั้ยคะ”

อธินรู้สึกหนักใจกับเงื่อนไขเชิงบังคับของนันทลี เพราะเขารู้ดีว่าปราบดาหลงรักผู้หญิงคนนี้อยู่ แล้วเขาจะกล้าหักหาญน้ำใจเพื่อนได้อย่างไร ดูเหมือนปราบดาจะรู้เท่าทันความคิดของเพื่อนได้ดี เพราะทั้งคู่กันมานาน แค่มองตาก็รู้ใจ ไม่ต้องมีคำใดมาอธิบายให้มากความ ดังนั้นปราบดาจึงพยักหน้าส่งซิกซ์บอกอธินว่าให้ยอมรับเงื่อนไขนี้ของนันทลีเพราะเขาเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่านันทลีคิดจะทำอะไร

ดินเนอร์มื้อนี้นันทลีขอเป็นผู้เลือกสถานที่เอง หญิงสาวเลือกพาอธินมาที่ผับแอนด์เรสเตอร์รองกลางกรุงแห่งหนึ่ง ซึ่งตัวร้านเป็นห้องกระจกกรุลายสีขาว มีโซนรับประทานอาหารบรรยากาศอบอุ่นและมุมโซฟาแบบส่วนตัว แปลกตาด้วยเก้าอี้ลวดลายสีขาวดำน่านั่ง นอกจากนี้ยังมีมินิบาร์ให้นั่งดื่มแบบสบายๆ อยู่ด้านใน แต่ถ้าลูกค้าคนใดชอบความเป็นส่วนตัวทางร้านก็จัดโซนด้านนอกไว้ให้เลือกนั่งตามอัธยาศัยอีกด้วย

ทันทีที่สองหนุ่มสาวก้าวเข้าไปภายในร้าน เสียงเพลงจังหวะสนุกสนานจากวงดนตรีที่เล่นสดอยู่บนเวทีกลางร้านก็ดังมากระทบโสตของทั้งคู่ อธินมองสำรวจบรรยากาศรอบร้านอย่างถูกใจแล้วเอ่ยขึ้นว่า

“บรรยากาศดีนะครับ คุณลีมาร้านนี้บ่อยเหรอครับ”

“ครั้งแรกค่ะ” หญิงสาวหันหน้ามาตอบแล้วยิ้มสดใส

“แล้วรู้จักร้านนี้ได้ยังไงล่ะครับ”

“ลีได้ยินมาจากเพื่อนน่ะค่ะ เลยอยากลองมานั่งดูบ้าง เผื่อว่าจะเจออะไรดีๆ” นันทลีกล่าวพลางช้อนสายตาคู่หวานขึ้นสบตากับชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนอยู่เคียงข้าง

“เราไปหาที่นั่งกันดีกว่าครับ” อธินหาเรื่องเบี่ยงประเด็นการสนทนาเพราะเริ่มรู้สึกแปลกๆ กับคำพูดนั้น

นันทลีกวาดตามองไปทั่วร้านราวกับมองหาอะไรบางอย่าง แล้วสักครู่รอยยิ้มพอใจก็ปรากฏขึ้นในแววตา จากนั้นเธอจึงชวนอธินไปนั่งที่มุมโซฟาซึ่งเป็นมุมค่อนข้างส่วนตัว แต่ขณะที่อธินกำลังจะนั่ง หญิงสาวก็รีบทักท้วงแล้วเข้าไปฉุดแขนชายหนุ่มให้มานั่งอีกฝั่ง

“เอ้อ คุณอธินมานั่งฝั่งนี้ดีกว่าค่ะ จะได้มองเห็นนักร้องบนเวทีได้ถนัด...นะคะ”

“ครับ ครับ ได้ครับ” คนถูกฉุดมีอาการงงๆ กับกิริยาประหลาดของหญิงสาว แต่ก็ยอมปฏิบัติตามแต่โดยดี

บริกรหนุ่มรีบเดินเข้ามากล่าวต้อนรับพร้อมยื่นเมนูให้เมื่อเห็นว่าลูกค้าทั้งสองได้ที่นั่งเรียบร้อยแล้ว และเดินจากไปอย่างคล่องแคล่วเมื่อทั้งคู่สั่งอาหารเสร็จ

“เรื่องที่คุณธินรักเม จริงหรือเปล่าคะ” นันทลีเป็นฝ่ายเปิดประเด็นการสนทนาเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มตรงหน้าเอาแต่นิ่งเงียบและกรอกตาไปมาอย่างไม่เป็นตัวของตัวเอง

“ผมมั่นใจครับ” ชายหนุ่มตอบรับหนักแน่น แล้วตามมาด้วยเสียงระบายลมหายใจอย่างคนหมดหวัง

“แล้วทำไมทำหน้าอย่างนี้ละคะ” หญิงสาวร้องถามเมื่อเห็นชายหนุ่มตรงหน้าทำหน้าเหมือนเบื่อโลก

“ก็เพื่อนคุณใจแข็ง แถมยังปากแข็งอีกต่างหาก”

“เรื่องนั้นลีรู้ค่ะ ลีถึงได้ชวนคุณมาทานข้าวที่นี่ เย็นนี้ ไงคะ” นันทลีสบตามอธินแล้วยิ้มกริ่มอย่างนึกสนุกกับแผนการที่แอบวางไว้ในใจ

“หมายความว่ายังไงครั” คิ้วหนากระตุกเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ

“ลีจะช่วยคุณแต่...” หญิงสาวเว้นจังหวะราวกับจะแกล้งชายหนุ่มตรงหน้า

“แต่อะไรครับคุณลี”

“แต่ลีต้องแน่ใจก่อนว่าเมก็รักคุณเช่นกันลีถึงจะช่วย”

“แล้วจะทำยังไงเราถึงจะรู้ล่ะครับ” อธินคิดไม่ออกจริงๆ ว่าจะมีทางใดที่ทำให้เขารู้ใจเมษิตาได้

“ก็ต้องเล่นละครน่ะสิคะ”

“เล่นละคร!?”

“ใช่ค่ะ เล่นละคร” นันทลีพยักเพยิดให้อธินหันไปมองหนุ่มสาวคู่หนึ่งที่นั่งอยู่ห่างออกไปสองโต๊ะ

“คุณเม!” อธินอุทานออกมากอย่างคาดไม่ถึงเมื่อเห็นภาพที่นันทลีชี้ให้ดู

เมษิตนั่งร่วมโต๊ะกับอรรถพลแต่ดูเหมือนหญิงสาวที่หันหน้าเข้าหาเขานั้นจะไม่ใส่ใจกับสิ่งรอบข้างสักเท่าใด เธอจึงมองไม่เห็นว่าเขาและนันทลีนั่งอยู่ไม่ไกลนัก

อรรถพลพินิจมองใบหน้าของเมษิตาซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงกูมแล้วก็เผลอส่อแววเจ้าชู้ออกมาทางแววตาตามนิสัย นานแล้วที่ทั้งคู่ไม่ได้พบกันเลยตั้งแต่วันที่เกิดเหตุชุลมุนแย่งสร้อยคอเมื่อสองปีก่อน แต่แล้วจู่ๆ วันนี้เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากเมษิตานัดให้ออกมาพบกัน

“เมนัดพี่ออกมาเจอที่นี่ มีเรื่องอะไรจะคุยกับพี่หรือครับ หรือว่า...เมคิดถึงพี่” คนพูดทำตากรุ้มกริ่มแล้วยกแก้วไวน์แดงตรงหน้าขึ้นจิบแล้วพูดต่อ “เมไม่ดื่มไวน์หน่อยหรือครับ นี่พี่สั่งขวดที่แพงที่สุดในร้านมาเพื่อเมโดยเฉพาะเลยนะครับ”

“ไม่ค่ะ เมไม่ดื่ม” เมษิตาเบนสายตาหลบนัยน์ตาเจ้าชู้ที่มองมาอย่างกระอักกระอ่วนใจ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน อรรถพลก็ยังคงเป็นอรรถพลคนเดิม นิสัยแย่อย่างไรก็ยังคงแย่อยู่อย่างนั้น ไม่รู้ว่าตอนนั้นอะไรมาบังตาให้เธอหลงรักผู้ชายแบบนี้เข้าไปได้ “ที่เมนัดพี่อรรถมาวันนี้ก็เพื่อจะคืนสิ่งนี้ให้พี่เท่านั้นล่ะค่ะ”

สร้อยคอเจ้าปัญหาที่เมษิตาเก็บมันไว้ติดตัวตลอดสองปีที่ผ่านมาถูกวางลงตรงหน้าอรรถพล ชายหนุ่มหัวเราะออกมาอย่างขบขันก่อนจะยกแก้วไวน์ขึ้นกระดกจนหมดแก้วแล้วพูดว่า

“คราวก่อนที่เราเจอกันที่หัวหิน พี่ก็บอกเมไปแล้วนี่ว่าไม่ต้องเอามาคืนให้พี่ ถ้าเมไม่อยากเก็บไว้ก็ทิ้งไปสิครับ”

มือหนาของอรรถพลเลื่อนสร้อยคอเส้นนั้นกลับไปให้หญิงสาวตามเดิม แต่มือเรียวของเมษิตาก็เลื่อนมันกลับมาอีกครั้งอย่างดื้อดึง คราวนี้อรรถพลจึงวางมือของตนทับลงบนมือนุ่มของเธอหน้าตาเฉย จนเจ้าของมือตกใจจะชักมือกลับหากแต่มือที่แข็งแรงกว่าก็ออกแรงกดจนเธอไม่สามารถขยับมือได้

“พี่อรรถ! ปล่อยเมค่ะ” เมษิตาออกคำสั่งแววตาแข็งกร้าว

“พี่คิดถึงเมนะครับ เราไม่ได้เจอกันตั้งนาน เมไม่คิดถึงพี่บ้างเหรอ” ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์ไวน์ที่ดื่มเข้าไปหลายแก้ว หรือเป็นเพราะนิสัยเจ้าชู้ไม่เลือกหน้าของอรรถพลที่เป็นตัวการสั่งให้เขาทำเช่นนี้

“เมบอกให้ปล่อยมือเมเดี๋ยวนี้ค่ะพี่อรรถ!”