บทที่ 74

บทที่ 34

อธินถึงกับนั่งไม่ติดเก้าอี้ เมื่อเห็นว่าอรรถพลกำลังกุมมือเมษิตาอยู่ ด้วยระยะห่างของโต๊ะจึงทำให้ชายหนุ่มผู้เฝ้ามองสถานการณ์อยู่ห่างๆ ไม่ได้ยินบทสนทนา ดังนั้นเขาจึงคิดเองเออเองว่าหญิงสาวก็สมยอมในการกระทำครั้งนี้ ความหึงพุ่งขึ้นสูงจนชายหนุ่มทนไม่ไหวลุกพรวดพราด จนหน้าตักชนโต๊ะสะเทือน แก้วน้ำ จานชาม ล้มคว่ำจนเสียงดังลั่นร้าน

เมษิตาเงยหน้าขึ้นมองหาต้นเสียงแล้วก็ใจหายวูบ เมื่อเห็นร่างสูงที่ยืนเด่นอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล แม้จะอยู่ห่างแต่หญิงสาวก็จำเขาได้ดี ‘คุณอธิน’ หญิงสาวร้องเรียกชื่อเขาในใจ อย่างคาดไม่ถึงว่าจะได้เจอเขาที่นี่ แต่เมื่อมองต่ำลงไป จึงได้เห็นว่าอธินมากับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง แม้จะเห็นแค่เพียงด้านหลัง แต่เธอก็จำได้ดีว่านั่นคือ นันทลี

“คุณธิน นั่งลงก่อนค่ะ” นันทลีเอื้อมมือไปฉุดข้อมือใหญ่ของคนตรงกูมให้นั่งลง

“คุณลีจะให้ผมมานั่งดูสองคนนั้นพลอดรักกันงั้นเหรอ” ชายหนุ่มตอบหงุดหงิด

“ใจเย็นๆ ก่อนสิคะ ถ้าคุณอยากรู้ว่าเมรักคุณหรือเปล่า คุณก็ต้องเชื่อลีนะคะ...นั่งลงค่ะ”

อธินจำใจนั่งลง แต่สายตาคมกริบของเขาก็ยังจับจ้องอยู่ที่เมษิตาอย่างไม่วางตา ในขณะเดียวกันสายตาของเมษิตาก็มองมาที่เขาเช่นกัน ทว่าเป็นแววตาที่เขาอ่านใจเธอไม่ออกเลยจริงๆ

นันทลีขยับตัวจากเก้าอี้ฝั่งตรงกันกูมย้ายมานั่งข้างอธินแล้วใช้ผ้าเช็ดปากของทางร้านเช็ดอกเสื้อของอธินที่ถูกน้ำกระเด็นใส่เมื่อครู่อย่างเบามือ ชายหนุ่มตกใจขยับตัวหนีแต่หญิงสาวก็ขยับตัวตามไปแล้วกระซิบเบาๆ ว่า

“นั่งนิ่งๆ สิคะ” นันทลีติง

“คุณลีจะทำอะไรครับ!?”

“ก็เล่นละครน่ะสิคะ คุณคิดว่าคนอย่างเมจะยอมรับออกมาง่ายๆ ว่ารักคุณหรือไม่รักอย่างนั้นหรือคะ เราต้องใช้วิธีนี้เพื่อสังเกตปฏิกิริยาของเมค่ะ”

อธินพอจะเข้าใจอะไรขึ้นมารางๆ จึงทำตัวสมยอมอย่างว่าง่าย

ภาพกระนุงกะนิงราวคู่รักที่รักกันที่สุดในโลกของอธินและนันทลีทำให้เมษิตารู้สึกเจ็บในหัวใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก หญิงสาวพยายามยามบอกตัวเองว่าเธอไม่ได้คิดอะไรกับเขา ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาเลยสักนิด แต่ทำไมในหัวใจมันถึงเจ็บแปลบๆ ขึ้นมาได้ก็ไม่รู้

ความว้าวุ่นที่วิ่งพล่านในหัวใจสั่งให้เมษิตาหยิบแก้วไวน์ตรงหน้าขึ้นมากระดกรวดเดียวจนหมดแก้วอย่างลืมตัว อรรถพลถึงกับตาโตอย่างคาดไม่ถึงว่าอดีตคนรักจะกล้าทำแบบนี้ เพราะเขาเองก็รู้ดีว่าหญิงสาวดื่มเครื่องดื่มจำพวกนี้ไม่ได้ แต่ครู่ต่อมาเขาก็กระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างคนที่คิดแผนการร้ายออก ชายหนุ่มเจ้าเล่ห์เอื้อมมือไปหยิบขวดไวน์มารินเติมแก้วที่ว่างเปล่าตรงหน้าเมษิตา แล้วยกแก้วนั้นส่งให้เธอ

“ดื่มอีกสิครับ”

เมษิตารับแก้วนั้นมากระดกจนหมดแก้ว แล้วอรรถพลก็เติมไวน์กลับเข้าไปจนเต็มแก้วอีกครั้ง

“พี่บอกแล้วว่าไวน์ขวดนี้เป็นไวน์ที่ดีที่สุดของร้าน ถ้าเมชอบก็ดื่มเยอะๆ นะครับ ถ้าไม่พอเดี๋ยวพี่สั่งมาให้อีกขวด” ไม่พูดแต่ปาก หากแต่อรรถพลยังเอื้อมมือไปกุมมือเล็กเรียวของเมษิตาที่กำลังกำก้านแก้วไวน์ทรงสูงไว้แน่น

เมษิตากำลังจะสะบัดมือออก แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นไปเห็นสายตาของอธินที่กำลังมองมาที่เธอ ความน้อยใจที่เห็นชายที่รักอยู่กับเพื่อนรักของตนจึงแปรเปลี่ยนเป็นความอยากประชด ดังนั้นหญิงสาวจึงยกมืออีกข้างที่ว่างอยู่ขึ้นมาวางทับบนมือของอรรถพล ก่อนที่จะช้อนสายตาหวามไหวส่งให้คนตรงหน้า แล้วเอ่ยเสียงเบาหวิวเพราะไวน์ที่ดื่มเข้าไปหลายแก้วเริ่มออกฤทธิ์

“พี่อรรถปล่อยมือเมก่อนนะคะ”

“พี่ขอจับไว้อย่างนี้นานๆ ไม่ได้เหรอ เราไม่ได้เจอกันตั้งนาน พี่คิดถึงเมนะ” ชายหนุ่มหยอดคำหวาน เมื่อเห็นว่าหญิงสาวคออ่อนตรงหน้าเริ่มออกอาการมึน

แม้ว่าจะเริ่มเมา แต่เมษิตาก็ยังพอจะมีสติอยู่บ้าง หญิงสาวค่อยๆ ดึงมือตัวเองออกมาช้าๆ คราวนี้อรรถพลยอมปล่อยแต่โดยดี เพราะคิดว่าถึงอย่างไรคืนนี้เมษิตาก็ไม่รอดพ้นเงื้อมมือเขาไปได้แน่นอน

เมื่อมือเรียวถูกปล่อยให้เป็นอิสระ เจ้าของมือนั้นจึงเอื้อมไปหยิบสร้อยคอที่วางอยู่เบื้องหน้าส่งคืนให้อรรถพลอีกครั้ง ถึงแม้ว่าหญิงสาวจะเริ่มเมาแล้ว แต่ถึงอย่างไรเธอก็ไม่ลืมว่าเธอนัดอรรถพลมาเพื่ออะไร ดังนั้นเธอต้องปฏิบัติภารกิจของเธอให้เสร็จสิ้น แล้วหลังจากนั้นเธอจะไม่มาพบเขาอีกเด็ดขาด

“พี่อรรถรับสร้อยเส้นนี้ไปเถอะนะคะ”

มือหนาของคนตรงหน้าเอื้อมมารับของสิ่งนั้นไว้โดยไม่อิดออดเหมือนเคย อรรถพลมองสร้อยเส้นเล็กในมือแล้วเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้เมษิตานิดหนึ่ง ก่อนที่เจ้าตัวจะลุกขึ้นแล้วเดินไปหยุดอยู่ด้านหลังของเธอ จากนั้นเขาจึงโน้มตัวลงจนใบหน้าหล่อเหลา สะอาดสะอ้านกว่าชายทั่วไปของเขาเกือบจะแนบชิดกับเรือนผมดำขลับของหญิงสาว ใกล้...ใกล้เสียจนเมษิตาสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอ

โดยที่เมษิตาไม่ทันตั้งตัวอรรถพลก็บรรจงสวมสร้อยคอเส้นนั้นให้เธอ หญิงสาวตกใจเตรียมจะกระตุกออกแต่ก็ถูกอรรถพลคว้ามือของเธอไว้ได้เสียก่อน มือหนากุมมือนุ่มนิ่มของเมษิตาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

“พี่บอกแล้วไงว่าให้เมเก็บสร้อยเส้นนี้ไว้...เมจะได้ไม่ลืมพี่” อรรถพลพูดพลางส่งนัยตาหวานเยิ้มให้หญิงสาวที่นั่งตัวแข็งทำอะไรไม่ถูกอยู่เบื้องหน้า

ด้วยความมึนจากฤทธิ์ไวน์ จึงทำให้ความสามารถในการตอบโต้ของเมษิตาลดลงจากระดับปกติ จนแทบจะไม่เหลือเลยก็ว่าได้ นั่นจึงเหมือนเป็นการเปิดโอกาสให้อรรถพลโน้มใบหน้าเข้าใกล้พวงแก้มอวบอิ่มของเธออย่างตั้งใจ

อธินไม่อาจทนดูภาพบาดตาตรงหน้าได้อีกต่อไป ไม่ว่าเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นนี้ จะเกิดจากความเต็มใจของเมษิตาหรือไม่ก็ตาม แต่ในเมื่อมันกำลังจะเกิดขึ้นต่อหน้าเขา...ผู้ชายที่รักเธอหมดหัวใจคนนี้ ย่อมไม่มีทางที่เขาจะปล่อยให้มันเกิดขึ้นได้แน่ๆ

อธินกำลังจะพุ่งตัวเข้าไปที่โต๊ะของเมษิตา แต่แล้วก็เห็นว่าหญิงสาวได้รวบรวมพละกำลังอันน้อยนิดที่เหลืออยู่ ผลักอรรถพลจนล้มหน้าคว่ำลงบนโต๊ะอาหาร จนเสื้อผ้าเปรอะเปื้อน แล้วร่างบอบบางก็วิ่งซวนเซไปทางหลังร้าน อรรถพลจะวิ่งตามไปแต่เมื่อก้มลงมองสภาพของตัวเองแล้วจึงเปลี่ยนใจวิ่งเข้าห้องน้ำแทน อธินจึงรีบวิ่งตามเมษิตาออกไป

“ให้ลีไปด้วยนะคะ” นันทลีขอตามไปด้วยเพราะเธอเองก็ห่วงเมษิตาไม่น้อยไปกว่าเขาเหมือนกัน

“คุณลีรออยู่ที่นี่แหละครับ เดี๋ยวผมจัดการเอง” ชายหนุ่มบอกแล้วรีบวิ่งออกไปทันที

ด้านนอกถึงแม้จะเป็นบริเวณที่ทางร้านตั้งโต๊ะไว้สำหรับแขกหลายโต๊ะก็ตาม แต่ก็มีลูกค้าเลือกนั่งอยู่บางตา เมษิตาวิ่งเข้าไปนั่งที่โต๊ะว่างที่มุมด้านในสุดแล้วฟุบหน้าลงกับโต๊ะอย่างสิ้นเรี่ยวแรง หมดทั้งแรงกาย หมดทั้งแรงใจ ‘ทำไมฉันถึงได้อ่อนแอย่างนี้นะ!’ หญิงสาวตะโกนด่าตัวเองในใจแล้วปล่อยให้หยาดน้ำตารินไหลออกมาอย่างสุดจะต้านทาน

การถูกทั้งอดีตและปัจจุบันทำร้ายในเวลาเดียวกันมันรุนแรงเหลือเกิน อดีตตัวร้ายอย่างอรรถพล ก็ร้ายกาจและฉวยโอกาสกับเธอได้ในทุกวินาที และไหนจะปัจจุบันอย่างอธิน ผู้ชายที่เธอเผลอใจรักอย่างไม่รู้ตัว แต่เธอก็ไม่อาจรักเขาได้อย่างที่หัวใจเรียกร้อง ทั้งที่เคยบอกตัวเองแล้วว่าชีวิตนี้จะไม่มีวันรักใครอีก แล้วทำไม...ทำไมถึงได้พ่ายแพ้ต่อความรู้สึกนี้อีกจนได้

“ไงล่ะคนเก่ง” ทั้งที่วิ่งตามมาด้วยความเป็นห่วง แต่คำพูดที่อธินเอ่ยถามออกมานั้นกลับเป็นคำพูดประชดประชันอย่างที่คนพูดเองก็อยากจะตบปากตัวเองซะเหลือเกิน

“คุณอธิน! มาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง” ร่างบางที่ฟุบหน้าอยู่กับโต๊ะเงยหน้าถามแล้วมองไปรอบๆ ตัวชายหนุ่ม

“คุณลีรออยู่ข้างใน” เขาตอบเพราะพอจะเดาได้ว่าหญิงสาวมองหาใคร

“คุณเข้าไปหาลีเถอะ ทิ้งฉันไว้ตรงนี้แหละ อย่ามายุ่งกับฉัน ฉันอยากอยู่คนเดียว” เมษิตาพูดอ้อแอ้อย่างคนเมาเต็มที่พร้อมยกมือขึ้นโบกไล่

“ดื่มไวน์เข้าไปเยอะล่ะสิ ถึงได้เมาไม่เป็นท่าแบบนี้” อธินทอดสายตาไปยังร่างบางที่ฟุบหน้าลงบนโต๊ะอีกครั้งแล้วบ่นเบาๆ

“ลุกขึ้น ผมจะไปส่งบ้าน” ชายหนุ่มเดินเข้ามาฉุดแขนของคนเมา

“อย่ามายุ่งกับฉัน ฉันมากับพี่อรรถฉันก็จะกลับกับพี่อรรถ คุณมากับลี คุณก็กลับเข้าไปหาลีเลยไป ไปสิ” หญิงสาวออกแรงผลักเขาเมื่อเห็นว่าเขายังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

อธินยืนขบกรามแน่นจนเป็นสันนูนด้วยความไม่พอใจ เมื่อได้ยินหญิงสาวตรงหน้าเอ่ยชื่ออรรถพลออกมาให้ได้ยิน “ทั้งที่รู้ว่ามันไม่ใช่คนดี มันเคยทำร้ายคุณ แล้วมันก็กำลังจะลวนลามคุณ คุณยังจะกลับไปหามันอีกเหรอ”

“มันเรื่องของฉัน คุณไม่ต้องมายุ่ง ไม่ต้องมาสนใจฉัน คนที่คุณควรจะสนใจนั่งรอคุณอยู่ในร้านโน่น ไปสิ กลับเข้าไปหาเพื่อนฉันซะ” คนที่ออกปากไล่พยายามซ่อนความรู้สึกเจ็บอย่างยากเย็น

“จะไม่ให้ผมสนใจคุณได้ยังไง ในเมื่อผม...” อธินเกือบจะหลุดปากบอกความในใจออกมาแต่คิดว่าหากพูดไปในขณะที่อีกฝ่ายกำลังเมาไม่รู้เรื่องอย่างนี้ก็เปล่าประโยชน์ ดังนั้นเขาจึงกลืนคำว่า รัก ลงคอไปเสียก่อน

“คุณจะพูดอะไร แน่จริงก็พูดออกมาสิ พูดออกมาสิ” หญิงสาวกล่าวท้าทายขณะพยุงร่างบอบบางของตนลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับร่างสูงตรงหน้า “ถ้าคุณไม่พูดฉันก็จะไปแล้วนะ” เมษิตาพูดพลางโคลงศีรษะไปมาอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้

ทันทีที่หญิงสาวก้าวเท้าออกไปจากโต๊ะ ต้นแขนของเธอก็ถูกรั้งไว้ด้วยมือหนาของคนข้างหลัง “ผมไม่ให้คุณไป ผมจะไม่ยอมให้คุณกลับไปหาไอ้อรรถพลนั่นเด็ดขาด”

“ปล่อยฉันนะ!”

อธินไม่ยอมปล่อยมือ มิหนำซ้ำยังออกแรงลากหญิงสาวดิ่งไปที่รถยนต์ของตน จากนั้นเปิดประตูรถแล้วจับตัวเมษิตายัดเข้าไปแล้วดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดทับเอวบางของหญิงสาวพร้อมทั้งออกคำสั่งว่าห้ามลุกหนีแล้วเจ้าตัวก็รีบวิ่งไปประจำที่ด้านคนขับ แต่ถึงแม้ว่าเมษิตาจะเมาจนแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงขัดขืน หญิงสาวก็ยังคงพยายามจะเปิดประตูออกไปจนอธินต้องรีบดึงประตูรถปิดเข้ามาดังดิม จากนั้นจึงรีบกดล็อคประตูแล้วเคลื่อนรถออกจากร้านไปโดยเร็ว

“คุณจะพาฉันไปไหน” คนเมาเอ่ยถามเสียงอู้อี้

“ไปให้ไกลจากไอ้อรรถพล” อธินตอบหน้าตึงแล้วเหยียบคันเร่งจนเกือบมิด

“แล้วลีล่ะ” แม้จะเมาแต่หญิงสาวก็ยังคงไม่ลืมที่จะเป็นห่วงเพื่อน

“คุณไม่ต้องห่วงเพื่อนคุณหรอก เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ ยัยเมรีขี้เมาเอ้ย” อธินพูดพลางหันไปดูคนเมาที่คอพับหลับไปดื้อๆ