ตลอดหลายวันที่ผ่านมานี้ ท่านเห็นใต้เท้าไม่เต็มใจช่วยท่านหรือ

มีเด็กวิ่งอยู่ในจวนนับว่าสร้างชีวิตชีวาให้แก่คนชราที่อยู่ในร่างของหนุ่มสาวอีกครั้งหนึ่ง ซุนเจิงมองเจ้าเด็กที่พอหายป่วยก็วิ่งวุ่นไปทั่วจวน โดยที่เขาไม่เอ่ยห้ามหรือดุเจ้าเด็กซนคนนี้แม้แต่น้อย

“หยุดเล่นได้แล้วเสี่ยวหยู”

ซุนเจิงเลิกคิ้วเมื่อได้ยินเสียงบิดาของเด็กน้อยที่เริ่มเกาะต้นไม้ ทำทีท่าว่าจะปีนขึ้นไปเป็นลิงเป็นค่าง

“ข้าละอายเหลือเกินที่ทำให้ใต้เท้าวุ่นวายเช่นนี้”

ซุนเจิงโบกมือไม่สนใจสิ่งที่อีกฝ่ายกล่าวว่าวุ่นวาย เชื้อเชิญให้แขกนั่งลงดื่มน้ำชาร่วมกับตน

“เด็กก็แบบนี้ ช่างเขาเถิด” ซุนเจิงบอกปัดอย่างไม่ใส่ใจ “เรื่องของท่าน ข้าไปตรวจสอบดูแล้ว เห็นทีจะไม่ใช่เรื่องง่ายและคงต้องใช้เวลานานพอสมควร ข้าเห็นท่านควรกลับไปรอฟังข่าวที่บ้านจะสมควรกว่า เพราะอยู่นี่หากมีคนรู้เข้า ท่านจะเดือดร้อนเอาได้ และคราวนี้ท่านอาจจะไม่มีโอกาสได้ที่นากลับมาอีกเลย”

เรื่องนี้ยิ่งตรวจสอบยิ่งได้รู้ว่าทุกอย่างนั้นมีข้อสงสัยมากกว่าที่ซุนเจิงคิด และการที่ครอบครัวนี้อยู่ในจวนของเขานั้นไม่ใช่เรื่องดีเลย เพราะครอบครัวนี้จะอยู่ในที่แจ้งและโดนทำร้ายกลั่นแกล้งได้ง่ายขึ้นกว่าเก่า แต่บุรุษตรงหน้าไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพยายามจะสื่อแม้แต่น้อย

“ใต้เท้าจะหลอกข้าเหมือนนายอำเภอใช่หรือไม่! ท่านจะไม่จัดการเรื่องนี้ให้ข้าเหมือนที่ขุนนางคนอื่นๆ กระทำ ท่านจึงไล่ข้ากลับเช่นนี้!”

ซุนเจิงมองบุรุษที่เอ่ยตัดพ้อด้วยความเดือดดาล ทว่าก็ไม่ได้พูดชี้แจงแต่อย่างใด เขาไม่ใช่พวกขอร้องให้ใครเชื่อในคำพูดของตนเอง และไม่คิดอธิบายกับความคิดผิดๆ นั่น เพราะว่าเขาไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะมานั่งอธิบายทุกอย่างที่คิดให้คนอื่นฟัง ฉะนั้นอีกฝ่ายจะคิดเห็นเช่นไรเขาก็ไม่สนใจ

“ตลอดหลายวันที่ผ่านมานี้ ท่านเห็นใต้เท้าไม่เต็มใจช่วยท่านหรือ”

ซุนเจิงที่ไม่ใส่ใจในสิ่งที่อีกฝ่ายตั้งแง่ขึ้นมาก็ต้องชะงัก เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นหูของเหอลี่อิงดังมาจากด้านหลัง และไม่ทันจะหันไปมอง เจ้าของเสียงก็มานั่งอยู่ข้างๆ เสียแล้ว

เขามองใบหน้าของภรรยาที่ประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ ดูอย่างไรรอยยิ้มนี้ก็ไม่น่าไว้ใจสักนิด ด้วยประสบการณ์ที่ผ่านมาทำให้ซุนเจิงขยาดในรอยยิ้มแบบนี้ในทันที บัดนี้เขาจึงเอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดสิ่งใด นอกเสียจากเฝ้าดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้เท่านั้น

“แต่ที่ใต้เท้ากล่าวออกมาก็ไม่ต่างอะไรกับการไล่ข้าให้กลับไป แล้วทิ้งเรื่องร้องเรียนของข้าไว้เหมือนขุนนางอื่นๆ ที่เคยทำกับข้า”

“เหมือนขุนนางคนอื่นๆ?” เหอลี่อิงหรี่ตามองคู่สนทนาที่ปรักปรำสามีของเธอ “หากใต้เท้าซุนเหมือนขุนนางคนอื่นๆ ท่านคงไม่ได้มานั่งในจวนเช่นนี้ ท่านพูดอะไรก็จงระวังให้มาก ไม่เช่นนั้นแล้วจะเป็นท่านเองที่เดือดร้อน”

เหอลี่อิงเอ่ยเตือน ด้วยไม่อยากให้ความตั้งใจของบุรุษที่หอบหิ้วลูกเมียมาจากแดนไกลต้องพังลงเพราะคำพูดของตนเอง และยิ่งไปกว่านั้นเธอรู้ดีว่าซุนเจิงไม่ชอบให้ใครมาเซ้าซี้ หากซุนเจิงเอ่ยปากว่าจะจัดการเรื่องนี้ให้ เขาก็จะทำ การบอกให้ครอบครัวนี้กลับไปก่อน นั่นหมายความว่าเรื่องนี้อาจเรื้อรังนานกว่าที่ซุนเจิงจะประเมินได้ และจะพากันเสียเวลาเปล่าหากอยู่ที่นี่ แต่อีกฝ่ายกลับตีค่าความหวังดีของซุนเจิงจนผิดเพี้ยนเสียอย่างนั้น

“ข้ารู้ว่าท่านพบเจอเรื่องเลวร้ายมาไม่น้อย แต่นับจากนี้ความยุติธรรมจะเกิดแก่ท่านอย่างแน่นอน เพียงแต่ท่านต้องใจเย็น แล้วปล่อยเรื่องนี้ให้ใต้เท้าซุนจัดการ”

“ข้าจะส่งข่าวให้ท่านเป็นระยะ ไม่ต้องกังวลไป” ซุนเจิงที่นั่งเงียบมาครู่หนึ่งก็เริ่มเปิดปากพูด “ตอนนี้หากท่านไม่มีที่นาทำกิน ข้าก็จะให้ทุนรอนไว้ตั้งตัวสักก้อน ท่านและครอบครัวจะได้ไม่ลำบาก”

ซุนเจิงก็ยังเป็นซุนเจิง เหอลี่อิงมองบุรุษที่แม้ถูกกล่าวหาว่าจะปัดหน้าที่ความรับผิดชอบ ก็ยังยื่นมือเข้าไปช่วยครอบครัวนี้มากกว่าที่ขุนนางทั่วไปควรจะทำ

“ใต้เท้า...” คนที่ได้รับความเมตตาจากขุนนางที่ตนตั้งข้อครหาเมื่อครู่นี้ชะงัก มองใบหน้าที่ไม่ถือสาหาความด้วย เขามีความปีติขึ้นในใจ

“เอาเถิด ข้าจะสั่งพ่อบ้านเรื่องเงินนี้ไว้ แล้วพวกท่านพร้อมเมื่อใดก็เดินทางกลับได้ในทันที หากขาดเหลืออะไรก็บอกคนที่จวน ข้าจะให้พวกเขาจัดหาไว้ให้” กล่าวจบซุนเจิงก็ไม่รั้งรอที่จะฟังถ้อยคำเยินยอหรือสรรเสริญตนแต่อย่างใด เขาลุกขึ้น ฉวยมือของเหอลี่อิงให้ลุกขึ้นตาม พากันออกเดินไปตามสวนภายในจวนหลีกหนีความวุ่นวายที่ไม่ได้ดั่งใจ