หนอนบ่อนไส้ในกรมคลัง

เจ้าของจวนสั่งให้คนจัดแจงห้องหับให้ทั้งสามคนได้พักพิง วางร่างของเด็กน้อยที่ตัวเล็กจนน่าเป็นห่วงลงบนเตียง ซุนเจิงมองเหอลี่อิงที่หน้าเสียเมื่อเห็นความลำบากและขัดสนของครอบครัวตรงหน้า ซึ่งเขาก็ทำได้แค่กุมมือของเธอเอาไว้เท่านั้น

“อีกประเดี๋ยวหมอก็คงจะมา ข้าให้คนจัดเตรียมอาภรณ์ให้พวกท่านได้ผลัดเปลี่ยนแล้ว พวกท่านก็ไปล้างเนื้อล้างตัวก่อนเถิด ข้าและฮูหยินจะดูแลเด็กคนนี้ให้ก่อน”

“ข้าไม่อยากรบกวน แค่นี้ก็มากมายเหลือเกินแล้ว”

“ไม่รบกวน ข้ายินดีช่วยท่าน ส่วนเรื่องที่ท่านมาร้องเรียนนั้น เสร็จจากการตรวจรักษาข้าจะคุยกับท่านในภายหลัง ข้าเป็นขุนนางอยู่กรมคลัง เรื่องนี้คงต้องเป็นหน้าที่ของข้า”

สองสามีภรรยาที่ไม่มีที่พึ่งพิงมองหน้ากันอย่างไม่อยากเชื่อหูของตนนัก ว่าจะได้พบกับขุนนางที่เมตตาถึงเพียงนี้ สุดท้ายพวกเข้าจึงเข้าไปชำระร่างกายและผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ตามที่เจ้าของจวนเอ่ยปาก ปล่อยเจ้าของจวนทั้งสองไว้กับเด็กน้อยที่นอนนิ่งบนเตียงกว้างอย่างเวทนา

“ดูสิ ตัวก็เล็กถึงเพียงนี้ พ่อแม่ก็พามาระหกระเหินเสียแล้ว” ซุนเจิงเอ่ยพลางทอดมองร่างของเด็กน้อยที่นอนนิ่งไม่ได้สติ ส่วนเหอลี่อิงก็ทิ้งกายลงนั่งข้างร่างที่อ่อนแอของเด็กชาย ลูบกลุ่มผมของเด็กน้อยด้วยความสงสาร

“เขาคงจะเดือดร้อนจริงๆ ไม่มีพ่อแม่ที่ไหนอยากจะพาลูกมาลำบากด้วยหรอก”

“เฮ้อ...ฉันตั้งใจรีบกลับมา ว่าจะแช่ตัวในน้ำอุ่นให้เธอบีบนวดแก้เมื่อยเสียหน่อย เห็นทีว่าคงจะไม่ได้เสียแล้ว” ซุนเจิงเดินเข้าไปใกล้ภรรยาของตน พูดอย่างขบขันให้เธอได้คลายความเครียดลงบ้าง แต่กลับกลายเป็นว่าเธอมองเขาเขม็ง

“คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย บีบนวดคุณในอ่างน้ำอุ่นน่ะหรือ พิเรนทร์เหลือเกิน”

“ทำอย่างกับว่าไม่เคยทำ เมื่อก่อนเธอเดินเข้ามานวดให้ฉันถึงในห้องนอน ยายแก่” จากเสียงเย้ยหยัน ไม่กี่อึดใจถัดมากลับกลายเป็นเสียงร้องโอดโอยขึ้นมาแทน เมื่อเหอลี่อิงเอื้อมมือหยิกเอวของบุรุษที่ยืนอยู่ตรงหน้าตน

“เรื่องอย่างนี้น่ะจำแม่นนัก ทีเรื่องสำคัญละจำไม่เคยได้”

“อะไรกัน! ฉันน่ะหรือจำเรื่องสำคัญไม่ได้”

“เลขบัตรประชาชนสี่ตัวท้ายคุณคืออะไร” เหอลี่อิงถามขึ้น ซุนเจิงที่มีทีท่ามั่นใจในคราแรกชะงักงันเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเขาจำเรื่องพวกนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ

“เรื่องแค่นี้ยังจำไม่ได้เลยตาแก่!”

ซุนเจิงข่มอารมณ์มองหน้าสตรีที่แสดงสีหน้าเย้ยหยัน และเขาก็ต้องสลัดเรื่องพวกนี้ออกไป เมื่อหมอที่ให้คนไปตามตัวเข้ามาขัดจังหวะพอดี

นับว่ายายแก่เหอลี่อิงรอดตัวไปก็แล้วกัน!

เมื่อหมอเข้ามาถึง ซุนเจิงและเหอลี่อิงก็หลีกทางให้หมอตรวจรักษาเด็กน้อยได้สะดวก ส่วนพวกเขายืนดูอยู่ไม่ห่าง เพียงครู่หนึ่งหมอที่ทำการรักษาก็หันมารายงานอาการของเด็กน้อย

“เด็กคนนี้เพียงอ่อนแอเท่านั้น หากได้รับยาบำรุงและกินอาหารให้เพียงพอก็ไม่เป็นไรแล้วใต้เท้า”

“อย่างนั้นรึ”

“ขอรับ ข้าจะส่งเทียบยาบำรุงมาให้ ใต้เท้าโปรดเบาใจ”

ซุนเจิงพยักหน้ารับอย่างไม่มีข้อกังขาใด ด้วยว่าดูจากสถานการณ์ในตอนนี้แล้ว เด็กคนนี้ก็คงจะอดมื้อกินมื้อมาตลอดทางเป็นแน่ “หูชิง เข้าไปเอาถุงเงินที่ห้องหนังสือมาให้ท่านหมอ”

“ขอรับ”

“เช่นนั้นข้าขอตัว”

ภายในห้องกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง ซุนเจิงมองเด็กน้อยที่นอนนิ่งได้ครู่หนึ่ง บิดามารดาของเด็กน้อยก็ปรี่เข้ามาหาด้วยอาภรณ์และเนื้อตัวสะอาดสะอ้านกว่าเก่า

“เด็กคนนี้แค่อ่อนแอ อาจเพราะขาดอาหารมาหลายวัน พวกท่านไม่ต้องกังวลไป ประเดี๋ยวหมอจะจัดยามาให้ อีกไม่นานก็คงจะดีขึ้น” เหอลี่อิงบอกกล่าวกับคนที่กำลังวิตกเรื่องบุตรให้ได้คลายกังวล

“ท่านไปคุยกับข้าที่ห้องหนังสือได้หรือไม่” ซุนเจิงเอ่ยอย่างไม่อ้อมค้อมมองบุรุษที่ก้มๆ เงยๆ ดูลูกชายด้วยความเป็นห่วง แต่หันมามองเขาด้วยความประหม่า

“จะคุยเลยหรือ”

“อืม ไม่นานหรอก” ซุนเจิงตอบกลับภรรยาที่เอ่ยถาม ก่อนจะเดินนำบุรุษที่เดือดร้อนจนต้องหอบหิ้วครอบครัวมาถึงเมืองหลวงไปยังห้องหนังสือ เชื้อเชิญให้อีกฝ่ายได้นั่ง จัดแจงรินน้ำชารสดีให้เขาได้ลิ้มลอง และเอ่ยถามในเรื่องสำคัญ

“เรื่องที่ทำให้ท่านเดินทางมาถึงเมืองหลวงคือสิ่งใดกัน”

“เรื่องที่นาขอรับ ข้าจะเข้ามาร้องเรียนกับทางการว่านายอำเภอโกงที่ดินของข้า เขาเอาที่ดินของข้าไปแอบอ้างเป็นของตน ทั้งยังมาจ้างข้าให้ไปทำนาแลกกับข้าวสารเพียงน้อยนิด”

“อย่างนั้นรึ มีเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร ในเมื่อทางการเป็นผู้จัดสรรที่ดินให้แก่ราษฎรทุกคนตามราชโองการ จักรพรรดิมีพระประสงค์ให้ราษฎรมีที่อยู่ที่กิน จึงสั่งการให้กรมคลังจัดสรรที่ดินให้ชาวบ้านทุกครัวเรือน หากทำเช่นนี้จะรอดหูรอดตาคนจากกรมคลังไปได้อย่างไร...”

หากไม่มีคนในเป็นหนอนบ่อนไส้

เขาขบคิดภายในใจ ไม่ได้เอ่ยสิ่งที่คิดไว้ออกมา ซุนเจิงได้อ่านเอกสารมากมาย จึงเข้าใจในหน้าที่และตำแหน่งของตนเองเป็นอย่างดี กรมคลังมีหน้าที่สนองพระประสงค์ของจักรพรรดิในกิจการเกี่ยวกับทรัพย์สินทั้งหลายของแคว้น การจัดสรรที่ดินคือสิ่งหนึ่งที่จักรพรรดิมีราชโองการอย่างชัดเจนว่าต้องการจัดการเรื่องนี้ให้ถูกต้อง ที่ผ่านมาขุนนางครองที่ดินมากที่สุด ราษฎรเป็นเพียงลูกจ้างให้ทำนาในที่ดินของตนเองเพื่อแลกกับข้าวสารประทังชีวิต และจ่ายค่าส่วยแรงงานเท่านั้น

การจัดสรรที่ดินก็เพื่อแก้ปัญหาให้ราษฎรมีทั้งที่อยู่และอิ่มท้อง ราชสำนักจึงเว้นการเก็บส่วยแรงงาน ให้ราษฎรไม่ต้องดิ้นรนหาเงินมาชำระ ทั้งเว้นการเก็บภาษีโรงเรือนจากการทำเกษตรกรรมเพื่อให้ชาวบ้านมีเงินเหลือใช้อีกด้วย แต่ขุนนางกลับเอาช่องว่างนี้มาหาประโยชน์ส่วนตนหรือนี่