สิ่งที่ยากจะตัดสินใจ

‘รัชทายาทอยากให้ท่านร่วมกับตำหนักบูรพา ตรวจตราขุนนางน้อยใหญ่ จัดการกับพวกกังฉิน สร้างต้าเว่ยที่แข็งแกร่ง’

ภายในรถม้าที่มุ่งหน้ากลับจวน ซุนเจิงทวนประโยคที่ผู้เป็นอ๋องแปดกระซิบกับเขาเมื่อครู่นี้ หากไม่คิดอะไรมากก็มองได้ว่าเป็นกองกำลังหนึ่งที่อยู่นอกอำนาจของราชสำนัก เพื่อตรวจตราการทำงานของขุนนางทั้งหลายในแผ่นดิน แต่เขาก็ไม่ใช่พวกไร้เดียงสาในเรื่องพวกนี้นัก จึงมองในอีกแง่มุมหนึ่งว่า กองกำลังนี้รัชทายาทอาจจะอยากใช้มาหนุนหลังเพื่อราชบัลลังก์ในวันข้างหน้าจะได้ไม่สั่นคลอน แต่ไม่ว่าอย่างไรเรื่องนี้ก็เหมือนจะชักนำปัญหามาใส่ตัวอยู่ดี หากกระทำดีก็รอดตัวไป หากกระทำพลาดมีหรือที่จะพ้นตัวไปได้ เช่นนั้นแล้วควรอยู่เฉยๆ เห็นจะสมควรกว่ากระมัง

ซุนเจิงเบื่อเต็มทีกับการใช้ชีวิตเพื่อคนอื่นจนเกือบไม่มีเวลาให้ตัวเองและครอบครัว บัดนี้ได้เริ่มต้นใหม่ เขาควรเห็นแก่ตนเองมากกว่าคนอื่นกระมัง อีกอย่างหากหลวมตัวเข้าไปอยู่ในกองกำลังนั่นและพลาดพลั้งถึงแก่ชีวิตขึ้นมา ยายแก่ที่บ้านคงไม่เป็นอันทำอะไร เพราะที่นี่เขาและเธอต่างไม่คุ้นเคย หากใครคนใดคนหนึ่งไม่อยู่แล้ว ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรเช่นกัน

เมื่อกลับถึงจวนท้องฟ้าก็มืดสนิท ที่นี่ไม่ได้มีไฟฟ้าใช้ เพียงแค่แสงจันทร์ก็นับว่าสว่างมากแล้วในเวลากลางคืนเช่นนี้ ทุกห้องหับในจวนล้วนมืดสนิท บัดนี้บ่าวรับใช้ทั้งหลายคงหลับใหลกันไปเกือบหมดแล้ว มีเพียงเวรยามที่คอยเฝ้าระวังอยู่ไม่กี่คน ซึ่งภายในห้องนอนของเขายังคงมีแสงไฟสลัวอยู่ ความจริงนี่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก หากเขายังไม่กลับมีหรือที่เหอลี่อิงจะนอนก่อน…

และจริงตามที่ซุนเจิงคาด เหอลี่อิงยังไม่เข้านอน เธอยังคงง่วนกับอะไรอยู่ก็ไม่ทราบบนเตียง แต่เมื่อรู้สึกตัวได้ว่ามีคนเข้ามาภายในห้องจึงผละออกจากงานที่ทำ หันมาสนใจเขาและยิ้มให้เช่นทุกครั้ง

“เป็นอย่างไรบ้าง จะอาบน้ำไหม ฉันจะไปต้มน้ำให้”

ซุนเจิงส่ายหน้าเชิงปฏิเสธน้ำใจที่อีกฝ่ายหยิบยื่นให้ ทิ้งกายลงนั่งข้างภรรยา มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยคำถามของอีกฝ่ายก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา

“วันนี้ฉันต่อยราชองครักษ์ของรัชทายาทมา”

“ตายจริง!”

“ยังไม่ตายเสียหน่อย แต่ไม่รู้ป่านนี้จะลุกขึ้นไหม” ซุนเจิงพูดหน้าตาย ไม่ได้รู้สึกว่าสิ่งที่เขาทำนั้นจะผิดอะไร ในเมื่ออีกฝ่ายก็ตั้งท่าสู้กับเขาไม่ต่างกัน ความจริงหมอนั่นดูจะเอาจริงกว่าเขาเสียอีก คงเพราะเป็นถึงราชองครักษ์ หากแพ้ต่อขุนนางที่คงแก่เรียนก็นับว่าเสียหน้ากระมัง

“โอ๊ย!” นั่งคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไปเมื่อไม่ถึงชั่วโมงก่อนก็ต้องสะดุ้งโหยง เมื่อรับสัมผัสที่เจ็บแปลบตรงบั้นเอว ก่อนจะพบว่าสตรีที่เขาห่วงนักหนามาตลอดทางว่าจะเป็นหม้ายกลับหยิกเขาอยู่ไม่ยอมปล่อย

“บอกว่าอย่าไปทำร้ายคนอื่น ทำไมถึงไม่เชื่อฟังกันเลย!”

“ก็เขาเอาดาบชี้ใส่หน้าฉัน เธอจะให้ฉันยืนนิ่งๆ ให้เขาทำร้ายหรือยังไงกัน!” ซุนเจิงตอบกลับเสียงดัง ใบหน้ายับยู่ให้กับความเจ็บที่ถูกกระทำโดยสตรีที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยา!

ให้ตายเถอะ! สู้กับผู้ชายตัวโตอย่างกับยักษ์ปักหลั่นเขาไม่เคยแม้แต่จะหวั่น แต่ทำไมเขาต้องมาพลาดท่าเสียทีให้ยายแก่เหอลี่อิงตลอดด้วย!

“ฮะ! แล้วนี่คุณรอดมาได้ยังไง!”

“ปากเธอนี่ช่างเป็นมงคลเหลือเกิน”

“ฉันขอโทษ ฉันตกใจไม่รู้จะพูดยังไง” สตรีที่ไม่ทันได้เรียบเรียงคำพูดเอ่ยด้วยน้ำเสียงสลด ด้วยว่าไม่ได้ตั้งใจจะสื่อความในเชิงไม่ดีแต่อย่างไร

“มันเป็นแผนลวง รัชทายาทต้องการคนเก่งมีความสามารถ เลยออกอุบายโง่ๆ ขึ้นมาเพื่อรอดูว่าจะมีคนแก้ปัญหานี้ยังไง และเมื่อเจอคนนั้น รัชทายาทก็ชักชวนให้ไปเป็นพรรคพวกของเขา”

“พรรคพวก?”

“ใช่ เหมือนกองกำลังลับๆ ของรัชทายาท กองกำลังของตำหนักบูรพา พวกเขาอ้างว่าเป็นผู้ตรวจสอบการทำงานของกรมต่างๆ จัดการปัญหาที่บางครั้งกฎหมายจัดการไม่ได้ และเขาก็อยากให้ฉันเป็นหนึ่งในกองกำลังนั่น”

“แล้วคุณเห็นว่ายังไง”

“ฉันเบื่อเสียแล้ว ฉันเบื่อที่ต้องทำเพื่อคนอื่นแล้ว” ซุนเจิงตอบอย่างไม่ปิดบัง มองใบหน้าของสตรีที่ใช้ชีวิตคู่ร่วมกันมาหลายสิบปี บัดนี้เหอลี่อิงกำลังจับจ้องมายังเขาไม่วางตา

“คุณแน่ใจหรือว่านี่คือคำตอบของคุณจริงๆ”

“เธอไม่เชื่อฉันรึ”

“ฉันอยู่กับคุณมามากกว่าครึ่งชีวิต เพราะฉะนั้นจึงไม่แน่ใจว่าที่คุณพูดมานั้นคือสิ่งที่คุณต้องการจริงๆ ซุนจ้าวเฟิงเป็นคนอย่างไรฉันไม่รู้ แต่ซุนเจิง เขาเป็นผู้ชายที่เห็นแก่คนอื่นมากกว่าตัวเอง ดังนั้นฉันจึงไม่อยากเชื่อว่าคุณจะปล่อยเรื่องพวกนั้นไปได้ หากวันหนึ่งคุณเดินไปบนถนนแล้วเจอคนถูกกดขี่ มีหรือคุณจะไม่เข้าไปช่วยเขา อย่างคุณน่ะจะมีสักกี่วันที่กลับบ้านมาแล้วไม่มีแผล”

“เพราะแบบนั้นไง ฉันถึงไม่อยากกลับไปทำอะไรที่เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายอีกแล้ว เธอไม่อยากให้ฉันเป็นทหารไม่ใช่หรือ หากฉันยอมทำตามรัชทายาท มันก็ไม่ต่างอะไรกับการกลับไปเป็นทหารอีกครั้ง เธอชอบนักหรือที่จะหันหลังให้กันอีกนับครั้งไม่ถ้วนเหมือนที่ผ่านมา”

“แสดงว่าคุณสนใจงานนี้ แต่คุณไม่อยากให้ทุกอย่างมันกลับไปเหมือนเดิมใช่ไหม”

ซุนเจิงไม่ตอบ แต่กลับกลายเป็นว่านั่นยิ่งย้ำชัดในสิ่งที่เหอลี่อิงคิด ตั้งแต่ไหนแต่ไร เธอรู้ดีว่าซุนเจิงนั้นภูมิใจในหน้าที่ของตนขนาดไหน เขาทำเพื่อคนอื่นอย่างถวายชีวิต เขาไม่เคยห่วงว่าตัวเองจะได้รับบาดเจ็บหรือเจ็บปวดเพียงไร และเรื่องนี้ทำให้เธอกลายเป็นคนที่เจ็บปวดเสียเอง