ปัญหาใหญ่เพิ่งแก้ได้ ปัญหาใหม่ก็วิ่งเข้าหา

“ใต้เท้าๆ”

ซุนเจิงเงยหน้าจากกองงานทั้งหลายที่เขาพยายามทำความเข้าใจ ก็พบกับรองเสนาบดีฝ่ายขวาที่วิ่งเข้ามาหาอย่างไม่สำรวมกิริยา อีกทั้งใบหน้าก็แย้มยิ้มราวกับว่ามีเรื่องน่ายินดีเกิดขึ้น

“มีอะไรหรือ”

“รัชทายาทยกเลิกรับสั่งแล้ว เราไม่ต้องมานั่งเครียดอีกแล้ว”

“โอ้! ดีจริง!” ซุนเจิงแสร้งยิ้มว่ายินดีนักหนา ทั้งๆ ที่ความจริงเรื่องราวเป็นเช่นไร เขาเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจ

“ใต้เท้าซือเดินเข้าไปหารัชทายาทด้วยตนเองเชียว”

“อย่างนั้นหรือ” ซุนเจิงที่ได้ยินเช่นนั้นก็เอ่ยขึ้นอย่างสงสัย หากเสนาบดีซือจงเข้าไปหารัชทายาท เช่นนี้ใต้เท้าซือจะไม่ร่วมกับตำหนักบูรพารึ “แล้วท่านรู้ไหมว่าใต้เท้าซือไปทูลเช่นไรกับรัชทายาท จึงได้ยกเลิกรับสั่ง”

“ใต้เท้าซือบอกแต่เพียงว่า พอรัชทายาทเห็นใบหน้าที่เคร่งเครียดของเขาก็ยกเลิกรับสั่งทันที เขากล่าวว่ารัชทายาทคงนับถือเขาอยู่ไม่น้อย จึงไม่อยากให้เขาและกรมคลังต้องมาตกที่นั่งลำบาก” เมื่อได้ยินเช่นนั้นทุกอย่างก็กระจ่างโดยพลัน เสนาบดีซือจงคงหมดหนทางจึงเดินหูลู่หางตกเข้าไปหารัชทายาท แต่นั่นก็ช้ากว่าเขาอยู่หลายก้าวทีเดียวกระมัง ซึ่งก็นับว่าเป็นเสนาบดีที่มีความกล้าหาญอยู่ไม่น้อยที่เดินไปหารัชทายาทด้วยตนเองเช่นนี้

“นับว่าใต้เท้าซือกล้าหาญนักที่ไปเข้าเฝ้ารัชทายาทด้วยตนเอง”

“ท่านไม่รู้อะไร! เขาเรียกตัวขุนนางน้อยใหญ่ในกรม ใช้ให้ไปทูลเรื่องนี้แก่รัชทายาท แต่ไม่มีใครกล้าแม้แต่ผู้เดียว อ้อ! เขาส่งคนไปตามท่านถึงที่จวน แต่ฮูหยินของท่านบอกว่าท่านไม่อยู่ เขาจึงหมดหนทางต้องไปเฝ้ารัชทายาทด้วยตนเอง”

สิ้นคำกล่าวของหยางขุยซุนเจิงก็เก็บคำชมที่ว่าเสนาบดีซือจงกล้าหาญนั้นโยนทิ้งไปอย่างไม่ไยดี ดูเหมือนว่ารัชทายาทจะกล่าวไม่ผิด ว่าที่ผ่านมาคนมากยศศักดิ์มากอำนาจมักไม่ออกรับหน้าในเรื่องพรรค์นี้สักเท่าไร มีแต่ขุนนางชั้นผู้น้อยที่ออกมารับหน้า

“แล้วนี่ท่านทำอะไรอยู่หรือ จักรพรรดิมีรับสั่งละเว้นการเก็บส่วยแรงงาน ลดภาษีต่างๆ แล้ว งานของเราก็ลดลงไปมาก เหตุใดโต๊ะของท่านยังเต็มไปด้วยงานอีก”

“ข้าก็แค่ตรวจสอบเท่านั้น ให้นั่งอยู่ว่างๆ คงไม่เหมาะนัก”

“อย่างนั้นข้าไม่รบกวนท่านจะดีกว่า”

ซุนเจิงมองบุรุษที่เข้ามาด้วยรอยยิ้ม แต่กลับออกไปด้วยท่าทีขยาดกับกองงานของเขา ทั้งๆ ที่หยางขุย รองเสนาบดีฝ่ายขวาอาวุโสกว่าเขาในร่างของซุนจ้าวเฟิงอยู่มาก แต่เหมือนว่าจะมากแค่เพียงอายุกระมัง เพราะท่าทีของหยางขุยไม่ต่างจากชายหนุ่มที่ยังคงรักสนุกมากกว่าสนใจในหน้าที่การงาน และด้วยเหตุนี้เขาจึงสงสัยว่าทำไมหยางขุยถึงได้เป็นรองเสนาบดีฝ่ายขวากัน

ซุนจ้าวเฟิงเป็นคนฉลาดรอบรู้ สอบเข้าเป็นขุนนางมาทำงานโดยชอบธรรม อันนี้ก็สมควรแก่ความสามารถ แต่สำหรับหยางขุยนั้นข้อใดคือเหตุผลกัน ในความทรงจำของซุนจ้าวเฟิงแทบไม่มีบุรุษผู้นี้อยู่เลย อาจเพราะซุนจ้าวเฟิงทำงานเป็นหลัก ส่วนหยางขุยก็หาความสำราญเป็นหลัก จึงไม่ค่อยได้พบหน้ากันสักเท่าไร

ส่วนเขาน่ะหรือ จนถึงบัดนี้ยังต้องเรียนรู้ทำความเข้าใจกับงานใหม่อยู่มากเอาการ แต่โชคดีที่สมัยนี้มีการละเว้นเรื่องส่วย เรื่องภาษีไปหลายอย่าง ระบบบัญชีจึงจัดการง่ายขึ้น และเขาก็เป็นเพียงผู้ตรวจสอบความถูกต้องเท่านั้น ไม่ต้องลงมือทำเอง จึงเบาใจได้หลายส่วน

แต่ความสบายใจนั้นก็อยู่กับซุนเจิงได้ไม่นาน เมื่อเขากลับถึงจวน ยังไม่ทันจะก้าวลงจากรถม้าก็ได้ยินเสียงคนคร่ำครวญอยู่ด้านนอก ซุนเจิงจึงต้องรีบลงจากรถม้ามาดูเป็นการด่วน และก็พบกับครอบครัวหนึ่งที่นั่งกอดลูกชายแนบอก พูดจาฟังไม่ได้ศัพท์ แต่มีทีท่าว่ากำลังอ้อนวอนเขาอยู่

มองพิจารณาเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างถี่ถ้วนได้ไม่เท่าไร เหอลี่อิงก็ออกมาจากจวนพร้อมกับสีหน้าตกใจ รุดเข้าไปช่วยครอบครัวที่ร่ำไห้ทันที เขาจึงต้องเข้าไปช่วยด้วยอีกแรง เพราะไม่รู้ว่าคนกลุ่มนี้มีประสงค์ใดแอบแฝงหรือไม่

“เป็นอะไร เหตุใดจึงมาร้องไห้อยู่หน้าจวนของข้า” ซุนเจิงย่อกายลงนั่งชันเข่าข้างหนึ่ง ถามคนแปลกหน้าทั้งสาม การแต่งกายของพวกเขาที่เสื้อผ้าขาดหลุดลุ่ย เนื้อตัวมอมแมม ใบหน้าอิดโรย แต่ที่น่ากังวลก็คือเด็กน้อยเพียงคนเดียวกลับนอนนิ่งแนบอกของมารดา

“นายท่านช่วยลูกข้าด้วย ช่วยลูกข้าด้วย” ผู้เป็นบิดาของเด็กเอ่ยขึ้น ก้มศีรษะติดพื้นร้องขอให้ซุนเจิงและเหอลี่อิงเมตตา

“คงจะเป็นพวกขอทานน่ะขอรับ ใต้เท้ากับฮูหยินเข้าจวนเถิดขอรับ ข้าจะไล่พวกเขาไปให้พ้นจวนเอง”

“ซุนเจิง” เหอลี่อิงเรียกเสียงเบาด้วยว่าไม่อยากให้ใครได้ยิน เธอมองหน้าสามีอย่างขอความเห็น เพราะอย่างไรก็ไม่อาจแล้งน้ำใจที่จะให้คนของตนไล่ทั้งสามไป

ซุนเจิงพยักหน้าเล็กน้อยไม่ให้เหอลี่อิงตื่นตระหนกหรือวิตกจนเกินไป “ลูกชายเจ้าเป็นอะไร ทำไมเขาจึงเอาแต่นอนนิ่งเช่นนี้"

“ข้าก็ไม่รู้ ข้าพาเขามาร้องเรียนเรื่องที่นาของเรายังเมืองหลวง พอมาถึงเขาก็ป่วยไข้จนไม่ได้สติ พวกข้ามีเงินติดตัวมาน้อยนิดเพื่อปะทังชีวิตเท่านั้น จึงไม่มีเงินพาเขาไปรักษา โปรดช่วยข้าด้วยเถิดนายท่าน ช่วยข้าด้วยเถิด” บุรุษไร้หนทางกล่าวพร้อมน้ำตา เขาฉวยมือของซุนเจิงไปจับไว้แน่นเพื่อร้องขอความเมตตา ซึ่งทำให้ทั้งซุนเจิงและเหอลี่อิงไม่อาจปล่อยทั้งสามไปได้

“พวกเจ้าไปตามหมอ ข้าจะพาพวกเขาเข้าจวน” เอ่ยสั่งบ่าวในจวน แต่บ่าวก็เอ่ยแย้งด้วยว่าไม่ไว้ใจคนแปลกหน้า

“ใต้เท้าขอรับ! ข้าว่า...”

“ข้าสั่งเจ้า ไม่ได้ยินรึ!” เมื่อเห็นคนทักท้วง ซุนเจิงก็ตวาดกลับเสียงดัง ไม่สนคำทัดทานใดอีก เขาและเหอลี่อิงประคองสามพ่อแม่ลูกเข้าจวนอย่างไม่นึกรังเกียจ ท่ามกลางสายตาของคนจำนวนหนึ่งที่ผ่านไปมา