เยี่ยมบ้านภรรยา 1

วันเยี่ยมบ้านภรรยามาถึงอย่างรวดเร็ว ซุนเจิงนั้นไม่ได้แสดงอาการประหม่าแต่อย่างใด อย่างที่เขาเคยกล่าวไว้ตั้งแต่ต้น เขาไม่ได้สนใจว่าคนตระกูลเหอคิดเห็นอย่างไรหากพบเห็นท่าทีพิลึกพิลั่นจากทั้งเขาและภรรยา ซึ่งบัดนี้เหอลี่อิงคงจะคิดไม่ต่างกัน เธอจึงอยู่ข้างๆ เขาด้วยใบหน้าที่แต้มรอยยิ้ม ยามเมื่อสนทนากับเหอเทียน ผู้เป็นบิดาของเหอเสี่ยวอิง ในตอนนี้เธอไร้ความประหม่า แสดงทีท่าอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ได้เคอะเขินแต่อย่างใด

พูดคุยสัพเพเหระไปเรื่อยเปื่อย ซุนเจิงก็ทราบในทันทีว่าใต้เท้าเหอผู้นี้ชมชอบซุนจ้าวเฟิงอยู่มากเอาการ ช่างนับว่าโชคดีเหลือเกิน อาจเพราะเป็นเช่นนี้ ใต้เท้าเหอจึงไม่คิดสงสัยสิ่งใดในตัวเขาและเหอลี่อิง

พวกเขาก็ทำหน้าที่แทนซุนจ้าวเฟิงและเหอเสี่ยวอิงอย่างสุดความสามารถ ซึ่งดูเหมือนจะไม่มีใครสงสัยสิ่งใดในตัวพวกเขา บัดนี้จึงมาเดินทอดน่องอยู่ในสวนของจวนตระกูลเหออย่างไม่ทุกข์ร้อน ชมนกชมไม้อย่างสบายอารมณ์

“นี่นับว่าเป็นการเริ่มต้นที่ดีหรือไม่” เหอลี่อิงเอ่ยถาม ท่าทีของเหอเทียนดูจะไม่สงสัยในตัวเธอและซุนเจิงแม้แต่น้อย อีกทั้งยังยินดีเหลือหลายที่เห็นเธอและเขาเข้ากันได้ดี

“ใช่ ใต้เท้าเหอคงจะยิ่งพอใจ เมื่อรู้ว่าคืนวันเข้าหอเราหวานชื่นเพียงไร”

“คนที่มาแอบฟังในคืนนั้นเป็นคนตระกูลเหอหรือ”

“ก็อาจเป็นได้ทั้งนั้น ไม่ว่าจะตระกูลซุนหรือตระกูลเหอ” ซุนเจิงพูดอย่างไม่ใส่ใจ เรื่องพวกนี้ใช่ว่าจะคาดเดาไม่ได้ ข่าวลือเรื่องของเขาและเหอลี่อิงคงจะกระจายให้คนทั้งสองตระกูลได้รับรู้ไปทั่ว “น่าแปลกนะเธอว่าไหม เรามาอยู่ในร่างที่เหมือนตัวเองราวกับคนคนเดียวกัน ไหนจะใช้แซ่เดียวกันอีก ช่างนับว่าเป็นเรื่องประหลาด”

“ประหลาด เหมือนว่าฉันกับคุณหนีกันอย่างไรก็ไม่พ้น”

ซุนเจิงชะงักเท้า หันมองใบหน้าหญิงสาวที่เอ่ยว่าหนีเท่าไรก็หนีเขาไปไม่พ้น แต่คราวนี้ใบหน้าของซุนเจิงไม่ได้ปรากฏอารมณ์โมโหโทโสแต่ประการใด กลับกันใบหน้าของเขาแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มประหลาด “ก็คงจะอย่างนั้น...”

เอ่ยไปยิ้มไปอย่างคนวิกลจริต หันตัวกลับไปเดินต่อ แต่กระนั้นซุนเจิงก็เสียหลักเล็กน้อย เมื่อรู้สึกได้ว่าเขาปะทะเข้ากับบางสิ่ง ก่อนจะเห็นว่าบางสิ่งที่ว่าคือเด็กตัวอ้วนท้วนสมบูรณ์ที่บัดนี้ล้มก้นจ้ำเบ้าอยู่บนพื้นไปเรียบร้อยแล้ว

“เจ้าหนู!” ซุนเจิงและเหอลี่อิงต่างทรุดตัวลงนั่งประคับประคองเด็กตัวอ้วนสำรวจร่างกายอย่างถี่ถ้วน แต่เมื่อเห็นว่าเจ้าลูกหมูที่วิ่งซนเข้ามาชนนั้นนั่งยิ้มยิงฟันขาวอย่างไม่เจ็บปวดแต่ประการใด ก็คลายความกังวลไปได้หลายส่วน

“ไม่เป็นไรขอรับอาหญิง”

ซุนเจิงมองอาหญิงที่เด็กน้อยเรียก...เหอลี่อิงคืออาหญิงของเด็กคนนี้น่ะหรือ

“อ้อ! เสี่ยวหยาง” เหอลี่อิงนั่งพินิจเด็กที่เรียกตนว่าอาหญิงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเค้นความทรงจำได้ว่าเด็กคนนี้คือหลานของเหอเสี่ยวอิง ซึ่งก็หมายความว่าเขาคือหลานชายของเธอในโลกแห่งนี้

ไม่ทันจะได้ถามไถ่สิ่งใดต่อ เด็กอีกสองสามคนก็วิ่งกรูกันมายังพวกเขา ใบหน้าเด็กน้อยทั้งหลายต่างจับจ้องไปยังเด็กน้อยที่ล้มก้นจ้ำเบ้าอยู่บนพื้น

“วิ่งหนีเช่นนี้ อยากเจ็บตัวรึ!”

ซุนเจิงมองเด็กตัวโตสุดที่เอ่ยอย่างแข็งกร้าว สายตาจ้องมองเด็กน้อยที่พยายามหลบหลังเหอลี่อิง

“เกิดอะไรขึ้น แล้วนี่เหตุใดพวกเจ้าต้องวิ่งไล่เสี่ยวหยางมาด้วย” ในเมื่อเป็นผู้ใหญ่ ซุนเจิงจึงต้องยื่นมือเข้าไปห้ามทัพเด็กน้อยทั้งหลาย ที่คงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากลูกหลานของตระกูลเหอ

“นี่น้องของข้า ข้าจะทำอย่างไรกับเขาก็ย่อมได้ ท่านไม่ใช่คนตระกูลเหอ ไม่ใช่เรื่องที่ท่านจะมาใส่ใจ”

ซุนเจิงมองเด็กที่น่าจะอายุสิบกว่าปีแล้ว ด้วยคำพูดคำจาดูโตกว่าคนอื่น แถมออกหน้าอย่างห้าวหาญ ทั้งที่คนอื่นๆ ก้มหน้างุดเมื่อเห็นเขาและเหอลี่อิง แต่เจ้าเด็กคนนี้ไม่แม้แต่จะกลัวเขาสักนิด

“ใช่ มันไม่ใช่เรื่องของข้าจริงๆ อย่างที่เจ้าว่า”

“เห็นหรือไม่เสี่ยวหยาง อาหญิงแต่งงานก็เท่ากับออกจากตระกูลเหอไปแล้ว ฉะนั้นอาหญิงปกป้องเจ้าไม่ได้อีกแล้ว”

เด็กตัวโตเอ่ยอย่างผู้มีชัย มองเด็กน้อยตัวกลมที่หลบอยู่หลังอาหญิง แต่รอยยิ้มก็พลันหายไปเมื่อบุรุษที่มาพร้อมกับอาหญิงเอ่ยบางอย่างออกมาด้วยน้ำเสียงเข้มขรึม

“หากข้าทำร้ายเจ้าตอนนี้ อาหญิงก็ปกป้องเจ้าไม่ได้ ใช่หรือไม่”

“เหตุใดท่านจะต้องทำร้ายข้า”

“แล้วเหตุใดเจ้าต้องทำร้ายน้องของตนเอง” ซุนเจิงสวนกลับ

“เสี่ยวหยางเป็นเด็กกำพร้า เขาไม่ใช่น้องข้า เขาไม่เชื่อฟังข้า ข้าต้องลงโทษเขา”

“เจ้าเองก็ไม่เชื่อฟัง ไร้มารยาท อาหญิงของตนอยู่ตรงนี้ เจ้ายังไม่ทำความเคารพ ข้าผู้เป็นอาเขยยืนอยู่ตรงนี้เจ้าก็ไม่เคารพเช่นกัน ในเมื่อเจ้าไร้มารยาท นั่นก็มีเหตุผลเพียงพอแล้วกระมังหากข้าจะพลั้งมือลงโทษเจ้า และเอ่ยว่าเป็นการสั่งสอนให้เจ้ามีมารยาท”

“ท่านกล้าหรือ หากท่านพ่อกับท่านปู่ของข้ารู้เข้า พวกเขาอาจจะไม่พอใจในตัวท่าน”

“ข้าไม่ได้สนใจเรื่องนั้นเลย ข้าไม่ได้อยู่ที่นี่ อย่างไรก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่หากทั้งสองท่านที่เจ้าเอ่ยมาจะไม่พอใจ”

“มีอะไรกัน!”

ซุนเจิงที่เถียงกับเด็กน้อยอยู่นานสองนานก็ต้องชะงัก เมื่อได้ยินเสียงที่ดังขึ้นมาแต่ไกล ก่อนจะสังเกตได้ว่าบุรุษที่เดินเข้ามาหานั้นคือผู้ใด

ต้องขอบคุณความทรงจำของซุนจ้าวเฟิงที่ทำให้เขาได้รู้จักชายคนนี้โดยไม่ต้องซักไซ้สิ่งใดให้มากความ ชายคนนี้เป็นพี่ชายของเหอเสี่ยวอิง และคงจะเป็นบิดาของเด็กน้อยไร้มารยาทที่เถียงเขาคอเป็นเอ็นอยู่นี่ แต่เรื่องที่น่าสนใจไปกว่านั้นก็คือ บุรุษผู้นี้เป็นหนึ่งในขุนนางที่ทำงานในกรมเดียวกับซุนจ้าวเฟิงเสียด้วย