ตอนที่ 15 ศัตรูที่ตามหา

ขบวนคุ้มกันเดินทางได้ผ่านเมืองชิงฟงและใช้เส้นทางออกไปยังนอกเมืองจนกระทั่งใกล้ถึงเขตเมืองจี้เฉินแล้วเฉินอี้จึงสั่งให้ทุกคนหยุดพักในเขตชายป่าของเมืองชิงฟงก่อน

“เราจะพักที่นี่ในคืนนี้แล้วค่อยเดินทางไปยังจี้เฉินในยามกลางวันเพื่อไม่ให้เหอหลางซุ่มเล่นงานเราได้ ที่นี่เป็นเขตเมืองชิงฟง พวกนั้นไม่ข้ามมาแน่”

ทุกคนพยักหน้าอย่างเห็นด้วยแล้วพากันหยุดพักตรงนั้นแล้วเริ่มแจกจ่ายเสบียงให้ทุกคนตามปกติ

เยี่ยหยวนซีโกรธไม่แม้แต่จะเดินมาถามหรือว่าสนใจหลี่ลี่อิง เพราะความดื้อดึงของนางทำให้เขารู้สึกลำบากใจ ซึ่งมันอาจจะมีผลทำให้เขาไม่มีสมาธิที่จะจัดการกับเหอหลางได้

“ดูคุณชายไม่ค่อยมีสมาธิเลย ท่านกังวลเกี่ยวกับเหอหลางเช่นนั้นหรือ” เฉินอี้นำสุราในน้ำเต้ายื่นให้แก่เยี่ยหยวนซี

“ข้าไม่ได้กังวลเรื่องนั้น แต่มีเรื่องอื่นมากวนใจข้า” เยี่ยหยวนซีปรายตามองไปยังหลี่ลี่อิงที่นั่งพิงกระสอบข้าวอยู่บนเกวียน แล้วหันมาถอนหายใจด้วยเป็นห่วงความปลอดภัยของนาง

“เกี่ยวกับบุรุษน้อยอู๋หมิงผู้นั้นใช่หรือไม่” เฉินอี้ถามอย่างคนที่ผ่านโลกมานานแล้ว

“ใช่แล้ว ข้ารู้ตัวตนของอู๋หมิงแล้ว รู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย”

“หรือว่าอู๋หมิงไม่ได้อยู่ฝ่ายเรา”

“ไม่ใช่เช่นนั้น แต่ว่าข้าไม่อยากให้อู๋หมิงต้องออกไปเสี่ยงอันตรายต่างหาก เพราะหากเขาเป็นอะไรไปข้าคงต้องรู้สึกผิดไปชั่วชีวิต และหากข้ามัวแต่พะวงอาจทำให้พลาดท่าแกเหอหลางได้”

“ถ้าเช่นนั้นข้าจะคุ้มกันเขาเอง ท่านไม่ต้องเป็นกังวล” เฉินอี้พูดให้อีกฝ่ายสบายใจ หากแต่เยี่ยหยวนซีกลับยิ่งเป็นกังวลเพราะไม่ต้องการให้มีผู้ใดใกล้ชิดกับหลี่ลี่อิงแม้จะเข้าใจว่านางเป็นบุรุษ

“ท่านไม่ต้องทำเช่นนั้น ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง” บุรุษหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความกังวล หันมองดูกองไฟตรงหน้า แล้วอดชำเลืองมองไปยังนางไม่ได้

หลี่ลี่อิงนำผ้าออกมาเช็ดมีดสั้นของนางเพื่อเตรียมตัวที่จะประมือกับกลุ่มโจรของเหอหลางด้วยสายตาที่ดูแน่วแน่ และนางเองก็ไม่แม้แต่จะมองเขาเช่นกัน

**********************

ในตอนเช้าขบวนเดินทางได้เดินทางต่อ และเข้าสู่เขตของเมืองจี้เฉินในเส้นทางที่ไม่มีคนใช้มานาน การเดินทางจึงยากลำบากและทุกคนก็ระมัดระวังตัวทุกฝีก้าว

ในตอนนั้นก็มีสองผัวเมียวิ่งออกมาจากป่าเพื่อขอความช่วยเหลือด้วยสีหน้าที่แลดูตื่นกลัว

“ช่วยด้วย ช่วยพวกข้าด้วย ข้าถูกพวกโจรไล่ตามมาทางนี้”

เยี่ยหยวนซีลงจากม้าไปดูนางกับสามีด้วยความระมัดระวังว่ามันอาจจะเป็นแผนของพวกโจร

“พวกเจ้าทำไมจึงถูกพวกโจรไล่ล่า”

“ข้าสองคนเดินทางมาจากชิงฟงจะไปยังจี้เฉิน พอเดินมาจนถึงป่าด้านนู้นก็ถูกกลุ่มโจรดักปล้นชิงเอาของมีค่าไป แล้วยังจะตามมาหวังจะนำตัวข้าไปย่ำยี นายท่านโปรดช่วยพวกข้าด้วย” หญิงสาวพูดเสียงสั่นด้วยความตกใจ ในขณะที่สามีของนางประคองเอาไว้แล้วหันไปข้างหลังด้วยความหวาดระแวง

เฉินอี้ลงมาจากหลังม้าเขาใช้ด้ามดาบในมือทุบเข้าที่หลังศีรษะของบุรุษผู้นั้นทรุดตัวลงไปแล้วใช้ดาบจี้ที่ลำคอเอาไว้ ทำให้คนที่เล่นละครเป็นภรรยาก็ชักมีดสั้นออกมาเตรียมตัวจะจัดการกับเยี่ยหยวนซี แต่ว่าหลี่ลี่อิงไวกว่า นางขว้างมีดสั้นปักไปที่แขนของสตรีนางนั้นจนมีดหล่นจากมือ

คนในสำนักคุ้มกันเข้าไปจับนางและบุรุษอีกคนไปมัดไว้ด้วยเชือก หลี่ลี่อิงตกใจกับเลือดที่เห็นหากแต่ใจแข็งเดินไปดึงมีดสั้นของตนเองออกจากแขนนางโจร มองเลือดที่หยดอยู่ปลายมีดแล้วนำมันเช็ดที่แขนเสื้อของหญิงผู้นั้นและเก็บเอาไว้ดังเดิม

“เราใกล้ถึงรังโจรแล้ว สักพักพวกมันก็คงออกมา ทุกคนระวังตัวด้วย” เฉินอี้ประกาศเสียงดัง แล้วกระโดดขึ้นไปควบม้า เริ่มเคลื่อนขบวน โดยมีคนใช้อาวุธจี้บังคับให้โจรที่ถูกมัดไว้เดินตามไปด้วย

เยี่ยหยวนซีมองตามหลังหลี่ลี่อิงที่ผ่านตนไปด้วยความเย็นชา สังเกตว่านางมือสั่นคงเป็นเพราะใช้อาวุธกับเป้าหมายที่เป็นคนในครั้งแรก แม้อยากถามไถ่ว่านางเป็นอย่างไรบ้าง แต่ไม่อยากให้เฉินอี้สงสัยว่าเหตุใดตนถึงห่วงใยบุรุษน้อยผู้นี้ จึงไม่ได้พูดอะไรแล้วขึ้นม้าควบให้เดินไปอย่างระมัดระวัง แล้วใช้เท้ากระทุ้งให้ม้าเดินไปที่หน้าขบวนเคียงข้างไปพร้อมกับเฉินอี้

หลี่ลี่อิงทั้งกลัวทั้งตกใจและน้อยใจที่เยี่ยหยวนซีไม่ได้สนใจนางเลยสักนิด

“ในเมื่อท่านแสดงออกชัดเจน มันก็ควรถึงเวลาแล้วที่ข้าจะต้องตัดใจจากท่าน” นางบอกตัวเองเช่นนั้นเพื่อไม่ให้ตัวเองเสียใจ

นางชอบการต่อสู้มากกว่าจะนั่งทำงานของสตรี การออกมาต่อสู้กับเหอหลางครั้งนี้มันไม่สามารถเอาชนะใจเขาได้ ซ้ำร้ายยังถูกเขาโกรธขนาดนี้ จึงคิดเสียว่าอย่างน้อยตนเองก็ได้รู้ว่าตนเองถนัดในด้านไหนและจะไม่ฝืนตัวเองอีกต่อไปแล้ว

แต่มันก็เป็นแค่ความคิดที่ใช้ปลอบใจตัวเองเท่านั้น ความจริงก็ยังรู้สึกเจ็บปวด มันไม่ได้ทำให้นางสบายใจขึ้นมาเลย

**********************

เมื่อเดินทางไปได้อีกสองลี้ ในที่สุดขบวนเดินทางก็เจอเข้ากับโจรป่าจำนวนสิบคนออกมายืนขวางขบวนเอาไว้

“ปล่อยตัวคนของข้า ไม่เช่นนั้นอย่าคิดว่าจะออกไปจากป่าแห่งนี้ได้ง่ายๆ”

“เหตุใดข้าจะต้องเชื่อฟังเจ้า” เยี่ยหยวนซีถามออกไปโดยไม่มีความเกรงกลัว

“ถ้าไม่อยากตายก็ทิ้งเสบียงทั้งหมดไว้ให้พวกข้า รวมทั้งม้าพวกนี้ แล้วรีบกลับไปยังเส้นทางที่พวกเจ้ามา” ชายวัยหกสิบกล่าวเสียงเข้ม

“เจ้าเป็นใครถึงได้มาสั่งพวกข้า” เฉินอี้ถามอย่างไม่เกรงกลัว

“ข้าคือเหอหลาง ได้ยินชื่อข้าแล้วพวกเจ้าควรจะเกรงกลัวเอาไว้”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นเยี่ยหยวนซีก็ลงมาจากหลังม้าพร้อมกับดาบคู่ใจของตน จ้องมองเหอหลางด้วยความโกรธแค้น ชายผู้นี้เป็นคนที่สังหารปู่ของตน และวันนี้เขาจะต้องแก้แค้นให้สำเร็จ

 “เจ้าคิดจะสู้กับข้า คิดผิดไปแล้วละ” เหอหลางกล่าวขึ้นมาด้วยความขบขัน หลังจากนั้นกลุ่มโจรหลายสิบคนก็ออกมาจากพุ่มไม้ ล้อมขบวนของเยี่ยหยวนซีเอาไว้ ซึ่งดูแล้วมีจำนวนคนมากกว่าเกือบเท่าตัว

“คนเยอะไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะชนะ วันนี้ข้าตั้งใจจะมากำจัดเจ้า” เยี่ยหยวนซีร้องออกไปเสียงดัง

“ข้ารู้แล้ว เจ้าคงจะเป็นเยี่ยหยวนซีที่ปราบกลุ่มโจรไปได้หลายก๊กแล้ว พวกนั้นคงฝีมือไม่ถึงสินะเลยพ่ายแพ้แก่เด็กหนุ่มอย่างเจ้า แต่ข้าไม่มีวันแพ้เจ้าแน่” เหอหลางกล่าวขึ้นมาด้วยท่าทีที่โอหัง

“ฆ่าพวกมันอย่าให้เหลือ” เขาสั่งออกมา

ในตอนนั้นคนในสำนักคุ้มก็เอาอาวุธออกมาแล้วเข้าต่อสู้กลุ่มโจรที่มีจำนวนมากกว่า แต่ฝีมือของเหล่าโจรที่ไม่ค่อยได้ฝึกฝนมานานก็ทำให้คนในสำนักนั้นได้เปรียบ

หลี่ลี่อิงไม่ได้ลงมาจากเกวียนเพราะว่านางยังตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นรวดเร็วเช่นนี้

ในตอนนั้นจะมีคนเข้าไปทำร้ายนาง เยี่ยหยวนซีเห็นจึงเข้าไปช่วยแล้วดึงหลี่ลี่อิงมาไว้ด้านหลังของตนแล้วต่อสู้ไปด้วย ขณะที่เฉินอี้ก็ประมือกับสมุนอีกสองคนของเหอหลาง

เมื่อหัวหน้าโจรวัยหกสิบเห็นเช่นนั้นก็ใช้จังหวะนี้ในการเข้าไปต่อสู้กับเยี่ยหยวนซี

หลี่ลี่อิงเห็นว่าตนกำลังเป็นจุดอ่อนของเยี่ยหยวนซี นางจึงตั้งสติใช้มีดสั้นของตนในการต่อสู้ป้องกันตัว แล้วกำจัดสมุนปลายแถวไปได้สองคน ทำให้เยี่ยหยวนซีวางใจได้เปลาะหนึ่งที่นางเองก็มีฝีมือในการต่อสู้อยู่ไม่น้อย แม้จะไม่เคยมีประสบการณ์จริงแต่ก็สามารถตัดกำลังสมุนของกลุ่มโจรไปได้

“เจ้าใช้ม้าหลบหนีไปก่อน” เยี่ยหยวนซีตะโกนบอกนางขณะที่ประมือกับเหอหลาง ตอนนี้รู้แล้วว่าฝีมือของตนนั้นไม่ได้ครึ่งหนึ่งของฝีมือของอีกฝ่าย

“ไม่มีทาง” หลี่ลี่อิงบอกแล้วต่อสู้อยู่ด้านหลัง

ตอนนี้ทั้งสองคนหันหลังชนกัน ด้านหน้าของนางมีสมุนโจรอยู่สองคน ในขณะที่ด้านหน้าของเยี่ยหยวนซีมีเหอหลางที่กำลังหัวเราะอย่างชอบใจที่ตัวเองนั้นกำลังต้อนทั้งสองจนมุมได้

**********************