ตอนที่ 16 สิ้นสุดความแค้น

สมุนของกลุ่มโจรนั้นบาดเจ็บไปมากกว่าครึ่ง ในขณะที่คนของขบวนคุ้มกันบาดเจ็บไม่กี่คน แต่ว่าเยี่ยหยวนซีและหลี่ลี่อิงในตอนนี้กำลังถูกล้อมโดยเหอหลางและสมุนของเขา

ทั้งคู่หันหลังชนกัน ส่วนเฉินอี้กำลังต่อสู้อยู่กับสมุนมือซ้ายและมือขวาของเหอหลางที่ฝีมือนั้นสูสีกับตน

“คุณชายเยี่ยโปรดระวังตัวด้วย” เขาตะโกนบอกขณะที่ต่อสู้ไปด้วย

“ลี่อิงเจ้าจงหนีไป ข้าจะล่อพวกมันไปอีกทาง” เยี่ยหยวนซีพูดเสียงเบา

“ข้าไม่ไป ข้าจะอยู่ต่อสู้กับท่าน”

“เหอหลางเก่งกาจมากกว่าที่ข้าคิด ข้าอาจต้านทานได้อีกไม่นาน เจ้าจงหนีไปในตอนนี้”

“ไม่มีวัน” หลี่ลี่อิงกล่าวเสียงหนักแน่น นึกในใจว่าโดนล้อมขนาดนี้ถึงหาโอกาสหนีไปได้ เขาเองนั่นแหละที่ต้องบาดเจ็บ

“เจ้ากำลังเป็นภาระของข้าอยู่รู้ตัวหรือไม่ หากไม่มีเจ้าข้าอาจจะเอาชนะเขาได้” เยี่ยหยวนซีกล่าวโทษให้นางรู้สึกเสียใจจะได้รีบหนีไป แต่หลี่ลี่อิงในตอนนี้นางไม่สนใจอะไรแล้ว เพราะเมื่อได้ลงมือต่อสู้นางก็รู้สึกถึงอิสระที่นางตามหามานานหลายปี

“ข้าเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อผู้อื่นมานานแล้ว คราวนี้ข้าขอตามใจตัวเองบ้าง” ดรุณีน้อยผู้กล้าหาญกล่าวแล้วพุ่งเข้าหาสมุนโจรข้างหน้า ใช้มีดสั้นในการต่อสู้อย่างชำนาญ

เยี่ยหยวนซีจึงตรงเข้าไปประมือกับเหอหลาง แม้ฝีมือจะสู้ไม่ได้แต่อีกฝ่ายก็อายุมากแล้วและไม่ได้ว่องไวอย่างแต่ก่อน จึงทำให้สามารถหลบหลีกอาวุธที่ถูกฟาดฟันลงมาได้ทุกครั้ง

เฉินอี้กำจัดสมุนมือซ้ายและมือขวาของเหอหลางได้สำเร็จ และเข้ามาช่วยหลี่ลี่อิงที่แม้จะรวดเร็วว่องไวแต่ก็ถูกรุมอยู่ฝ่ายเดียว

“ขอบคุณหัวหน้าเฉิน” น้ำเสียงหอบถูกกล่าวผ่านผ้าที่ปิดบังใบหน้า แล้วจึงหันไปมองเยี่ยหยวนซีที่กำลังจะพลาดท่า

แม้เขาจะมีประสบการณ์ในการกำจัดโจรป่ามาแล้ว แต่กับเหอหลางที่มีเล่ห์เหลี่ยมก็ทำเขาพลาดท่า โดนเหอหลางฟันเข้าที่ข้อมือขวาที่จับดาบอยู่ ทำให้ได้รับบาดเจ็บและกำดาบด้วยมือที่สั่นเทา หยดโลหิตสีแดงฉานไหลลงมาตามคมดาบ

“พี่หยวนซี” หลี่ลี่อิงตะโกนเรียกเขาด้วยความเป็นห่วง ทำให้เฉินอี้เอะใจแล้วหันไปมองบุรุษน้อยนิรนามตรงหน้าด้วยความสงสัย

“จงยอมแพ้ก่อนที่คนของเจ้าจะบาดเจ็บล้มตายกันไปมากกว่านี้” เหอหลางบอกขณะที่รอบตัวยังมีการสู้ฟันกันอยู่

“ไม่มีวัน” เฉินอี้พุ่งเข้าไปช่วยเหลือเยี่ยหยวนซี แต่ก็เพลี่ยงพล้ำถูกฟันที่ต้นแขนจนได้รับบาดเจ็บเช่นกัน

 หลี่ลี่อิงหยิบดาบของเฉินอี้ รีบเข้าไปรับดาบที่เหอหลางตั้งใจจะฟาดลงไปที่เยี่ยหยวนที่ตอนนี้แทบจะยืนประคองตัวไม่อยู่

หญิงสาวในคราบบุรุษผู้กล้าหาญรับคมดาบนั้นเอาไว้ ขาและมือสั่นเทา แม้ข้างหน้าจะเป็นบุรุษที่มีฝีมือแต่ว่าด้วยความชราทำให้เรี่ยวแรงนั้นไม่ต่างกับตน

หลี่ลี่อิงถีบเข้าที่ท้องของเหอหลางเพื่อให้เขาถอยร่นออกไป เขาหมายจะเข้ามาจะทำร้ายนางอีกครั้ง เยี่ยหยวนซีก็ใช้มือซ้ายในการรับคมดาบช่วย

ในจังหวะนั้นตนที่จับดาบสองมือไม่สามารถปล่อยมือออกจากดาบข้างใดข้างหนึ่ง เพราะน้ำหนักดาบนั้นหนักเกินกว่าจะถือด้วยมือเดียว หลี่ลี่อิงจึงไม่สามารถดึงมีดสั้นออกมาใช้เป็นอาวุธได้ เหอหลางจึงเตะเข้าที่ข้างลำตัว ทำให้เจ้าของร่างบางล้มไปทางเฉินอี้ ในขณะที่เยี่ยหยวนซีก็ล้มลงแล้วปักดาบประคองตัวในท่าคุกเข่า

“ตายซะเถอะ” ผู้นำโจรวัยหกสิบตะโกนเสียงดัง ยกดาบขึ้นมาสุดมือกำลังจะฟาดฟันไปที่เยี่ยหยวนซี

ในตอนนั้นเองมีดสั้นของหลี่ลี่อิงก็ปักเข้าที่ลำคอของเขา โลหิตสีสดพุ่งออกมาคอ เขาปล่อยดาบในมือให้หล่นแล้วจับที่คอของตนเอง

เยี่ยหยวนซีใช้จังหวะนั้นยันตัวขึ้นมาด้วยขาที่สั่นเทา จับดาบสองมือฟันเข้าที่ลำคอของเหอหลางอย่างสุดแรงจนคอขาดสะบั้น โลหิตไหลนองเต็มพื้น

หลี่ลี่ลี่อิงเห็นภาพคนตายต่อหน้าเป็นครั้งแรก นางตกใจจนไม่มีแม้แต่เสียงร้อง

เมื่อสมุนโจรเห็นว่าเหอหลางได้ถูกกำจัด ต่างก็ทิ้งอาวุธแล้วหนีตายเข้าไปในป่าและทิ้งคนบาดเจ็บที่เหลือเอาไว้ คนของสำนักคุ้มกันนำตัวไปมัดรวมกันไว้ที่ต้นไม้ใหญ่เพื่อรอให้ทางการมานำตัวไป

“ข้าทำสำเร็จแล้ว ข้ากำจัดเหอหลางแก้แค้นให้ท่านปู่สำเร็จแล้ว” เยี่ยหยวนซีทิ้งตัวนอนลงกับพื้นดิน หายใจหอบเหนื่อยและยิ้มออกมา

เขาหันหน้าไปทางหลี่ลี่อิง ตอนนี้นางมองที่ร่างไร้หัวของเหอหลาง โลหิตยังทะลักออกมาจากคอ ส่วนหัวของเขาตกอยู่ที่ปลายเท้าของตน

ดรุณีน้อยที่อยู่ในอาภรณ์ของบุรุษจ้องมองดวงตาของเขาที่อยู่ปลายเท้าของตน แล้วตอนนั้นนางก็หมดสติไปด้วยความกลัวและตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

**********************

หลี่ลี่อิงฟื้นขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนอยู่ที่ใต้ต้นไม้ ข้างๆ มีเยี่ยหยวนซีนั่งถอดเสื้อ กำลังผลัดกันทำแผลให้กับเฉินอี้อยู่

มองไปรอบๆ ก็พบว่าคนของขบวนคุ้มกันกำลังนั่งช่วยกันนำสมุนไพรและผ้ามาพันรอบบาดแผล โชคดีที่นางไม่ได้มีบาดแผลเพียงแค่ฟกช้ำเล็กน้อยเท่านั้น และตอนนี้รอบกายมีแต่บุรุษที่ถอดเสื้ออยู่จึงต้องแกล้งหลับตาต่อไป

“ข้าให้คนควบม้าไปแจ้งทางการแล้ว อีกไม่นานคงมีทหารจากเมืองจี้เฉินมารับตัวโจรพวกนี้ไปลงโทษ”

“แล้วคนของเราเป็นอย่างไรบ้างท่านเฉิน”

“คนของเราบาดเจ็บแต่ไม่มีใครตาย” เฉินอี้กล่าวด้วยน้ำเสียงที่โล่งใจ และภูมิใจในฝีมือของคนในสำนักที่ต่างก็มีฝีมือที่เก่งกาจ แล้วมองไปยังคุณหนูของตนที่นอนอยู่ ทำให้เยี่ยหยวนซีหันไปมองตาม

“อู๋หมิงคงตกใจที่เห็นคนตายต่อหน้า”

“คุณชายเยี่ย ข้ารู้ว่าอู๋หมิงคือใคร เข้าใจแล้วว่าเหตุใดคุณชายถึงได้เป็นกังวล” เฉินอี้พูดเสียงเบาและมีความกังวลในน้ำเสียง

หลี่ลี่อิงได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจ แต่ก็นอนเงียบฟังบุรุษต่างวัยทั้งสองพูดคุยกัน

“คุณหนูช่างกล้าหาญนักที่ทำเช่นนี้ ข้าขอพูดตามตรงว่าคุณหนูรักท่านมากจึงยอมเสี่ยงชีวิต แต่หากนายท่านรู้ว่าคุณหนูมากับขบวนคุ้มกันนี้ คุณชายอาจจะต้องรับผิดชอบนาง”

“ข้ารู้ดี นี่แหละที่ข้าเป็นกังวลตอนที่รู้ครั้งแรกว่าอู๋หมิงเป็นใคร และนางก็เป็นคนที่ช่วยชีวิตของข้าเอาไว้ ไม่ได้นางข้าอาจเป็นฝ่ายจะโดนเหอหลางบั่นคอไปแล้ว”

“แสดงว่าท่านจะรับผิดชอบและตอบแทนนางด้วยการแต่งงานเช่นนั้นหรือ” เฉินอี้ถามตามสถานการณ์ที่เป็นไป เหตุด้วยหลี่ลี่อิงได้มาอยู่ในขบวนคุ้มกันที่เต็มไปด้วยบุรุษ หากมีผู้ใดล่วงรู้เข้าคงไม่มีผู้ใดเลือกนางออกเรือนแน่

ในตอนนั้นเองหลี่ลี่อิงไม่สนแล้วว่ารอบกายจะเต็มไปด้วยบุรุษที่เปลือยเนื้อหนังท่อนบน นางลืมตาแล้วลุกนั่งมองบุรุษทั้งสอง

“คุณชายเยี่ยไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบข้า ที่ข้าทำไปไม่ได้ต้องการให้ท่านต้องรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณ ...หัวหน้าเฉินข้าต้องขอให้ท่านเก็บเรื่องของข้าไว้เป็นความลับอย่าให้ผู้ใดล่วงรู้ หากท่านสองคนไม่พูด ข้าไม่พูด ก็คงไม่มีผู้ใดรู้”

“คุณหนู...”

“ข้ายังยืนยันคำเดิม ไม่ต้องให้ใครมารับผิดชอบหรือรู้สึกผิดต่อข้า ข้าไม่ใช่หลี่ลี่อิงคนเดิมอีกต่อไป”

เฉินอี้ได้ยินดังนั้นจึงไม่ได้พูดขัดอะไรออกไป มองดูสถานการณ์ตอนนี้ระหว่างคนสองคนตรงหน้า จึงเลี่ยงไปยังกลุ่มคนของสำนักคุ้มกันเพื่อช่วยทำแผลให้คนที่เหลือ ปล่อยให้ทั้งสองพูดคุยกันตามลำพัง

 “ข้าขอถอนตัวออกจากการเป็นตัวเลือกของท่าน คราวนี้ท่านก็คงสบายใจแล้วสินะ” ดรุณีน้อยพูดด้วยความเย็นชา รวมถึงสรรพนามที่ใช้เรียกเยี่ยหยวนซีก็เปลี่ยนไปเป็นห่างเหินจนเขารู้สึกได้

“ลี่อิง” เขาเรียกเสียงเบา

“ขอให้ทุกอย่างเป็นไปตามเดิม เรารีบส่งสินค้าให้แล้วเสร็จและกลับไปยังต้าถง ท่านจะได้รีบไปจัดการเรื่องระหว่างท่านกับคุณหนูหานให้เรียบร้อยเสียที” ดรุณีน้อยกล่าวโดยไม่มองหน้าบุรุษที่ตนพึงใจ

ก่อนจะหันหลังให้เขาเดินขึ้นไปนั่งบนเกวียน น้ำตาไหลออกมาด้วยความน้อยใจ หากจะต้องถูกเลือกเพียงเพราะจำใจต้องมาตอบแทนบุญคุณหรือรับผิดชอบที่ใกล้ชิดกันนางก็ไม่ต้องการ

“ขอให้ท่านกับพี่หลิงหลิงครองคู่กันอย่างที่ท่านปรารถนา ส่วนข้าคนที่คอยสร้างปัญหาให้กับท่าน จะเป็นฝ่ายถอยไปเอง ดีเหมือนกันข้าจะได้ไม่ต้องฝืนทำตัวอ่อนหวานกับใครอีก ข้าจะเป็นตัวของข้าเอง หากไม่ได้ออกเรือนก็จะช่าง” ดรุณีน้อยพึมพำเสียงเบากับตัวเอง ปาดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่ขาดสาย

เยี่ยหยวนซีมองอย่างเป็นกังวล จากที่เคยลังเลระหว่างนางกับหานหลิงหลิง บัดนี้เขารู้แล้วว่าเขาจะเลือกหญิงสาวคนไหนมาเป็นคู่ชีวิตของตน

**********************