ตอนที่ 17 ภาพติดตา

เยี่ยหยวนซีและเฉินอี้ได้นำสินค้าไปส่งให้แก่คหบดีค้าข้าวในเมืองจี้เฉินตามที่ได้ทำการติดต่อซื้อขายด้วยกันเป็นครั้งแรกในรอบสิบปีและได้ทำสัญญาผูกขาดซื้อขายแก่กันหลังจากที่เยี่ยหยวนซีกลายเป็นวีรบุรุษของจี้เฉิน

หลังจากนั้นเจ้าเมืองจี้เฉินจึงให้คนมาเชิญคณะของเยี่ยหยวนซีไปพักที่จวนของตน เพื่อตอบแทนในฐานะวีรบุรุษที่กำจัดเหอหลางได้

กลุ่มโจรที่มีเหอหลางเป็นผู้นำได้สร้างความเดือดร้อนให้แก่เมืองจี้เฉินมานานกว่าสิบปี ทำให้ไม่มีผู้ใดกล้าใช้เส้นทางสายนั้น และหากมีคนหลงเข้าไปก็ถูกดักปล้น หากเป็นหญิงก็ถูกฉุดคร่า ครั้นเมื่อเสบียงหมดก็ออกปล้นในตัวเมือง

ดังนั้นเยี่ยหยวนซีจึงมีความดีความชอบในครั้งนี้ รวมถึงสร้างชื่อให้สำนักคุ้มกันสกุลหลี่ไปในตัวด้วยเช่นกัน

ทุกคนเดินทางไปพักที่จวนของลู่จ้าวเหมินที่ได้เตรียมการต้อนรับเอาไว้แล้ว โดยเยี่ยหยวนซีได้แนะนำว่าหลี่ลี่อิงคือเยี่ยเทียนหมิงน้องชายของตน เพื่อให้นางได้รับห้องพักไม่ต้องไปพักรวมกับคนอื่น

ในตอนนี้ที่จวนลู่จ้าวเหมินได้จัดให้มีงานเลี้ยงต้อนรับคณะเดินทางของเยี่ยหยวนซี บนโต๊ะอาหารใหญ่นอกจากเจ้าเมืองลู่ มีเพียงพวกเขาสามคนเท่านั้น คนอื่นๆ แยกไปทานกันในโรงครัวและพักผ่อนในเรือนเล็กที่ทางพ่อบ้านสกุลลู่จัดเอาไว้ให้ หลี่ลี่อิงจึงไม่ได้ปิดบังใบหน้าของตน

“ข้าต้องขอขอบคุณท่านเจ้าเมืองสำหรับที่พักและอาหารในมื้อนี้” เฉินอี้เป็นตัวแทนของสำนักคุ้มกันสกุลหลี่กล่าวขอบคุณ

“มันเป็นสิ่งที่พวกท่านสมควรได้รับ เมื่อกำจัดเหอหลางได้ เมืองจี้เฉินก็คงกลับมาสงบสุขอีกครั้ง”

“อันที่จริงข้าพักที่โรงเตี๊ยมได้ ไม่ต้องลำบากท่าน” เยี่ยหยวนซีกล่าวด้วยความเกรงใจ

“ข้าจะให้วีรบุรุษอย่างพวกท่านไปพักที่โรงเตี๊ยมได้อย่างไรกัน พักที่จวนนี้ถูกต้องแล้ว” ลู่จ้าวเหมินกล่าวด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม

ในตอนนั้นลู่เยว่เอ๋อร์บุตรีของท่านเจ้าเมืองได้เดินผ่านมา ลู่จ้าวเหมินจึงได้เรียกนางเอาไว้

“เยว่เอ๋อร์ มานี่ก่อนสิ”

“ข้าไม่ทราบว่าท่านพ่อมีแขก” ฝ่ายบุตรีบอกแล้วปรายตามองไปยังเยี่ยหยวนซี หลี่ลี่อิงเห็นเช่นนั้นจากที่คิดว่าตัวเองจะตัดใจ แต่ในอกกลับลุกเป็นไฟเสียอย่างนั้น

“คุณชายเยี่ยหยวนซี คุณชายเยี่ยเทียนหมิงและหัวหน้าเฉินเป็นผู้ที่กำจัดเหอหลางได้”

“คารวะคุณชายเยี่ย คารวะท่านเฉิน” นางย่อกายอย่างงดงามแล้วช้อนตามองเยี่ยหยวนซีก่อนจะหลบสายตาไป

‘เคลิ้มเชียวนะ’ หลี่ลี่อิงมองเยี่ยหยวนซีที่อมยิ้มมองนางอยู่ด้วยความรู้สึกหงุดหงิดใจ

“เยว่เอ๋อร์เป็นบุตรสาวคนเดียวของข้า” ลู่จ้าวเหมินกล่าวแล้วมองกิริยาของบุตรีของตนอย่างรู้ทัน

“นายท่าน ข้าได้เตรียมห้องพักรับรองเอาไว้ให้คุณชายเยี่ยทั้งสองและหัวหน้าเฉินแล้ว ส่วนสมุนไพรที่ใช้ในการรักษาบาดแผลข้าก็เตรียมให้คนอื่นๆ เรียบร้อยแล้ว” พ่อบ้านวัยห้าสิบเดินเข้ามารายงานเสียงนุ่ม แล้วยืนก้มหน้าอย่างสุภาพ

“เอาละ ข้ารบกวนเวลาของพวกท่านมามากแล้ว ต้องขอตัวก่อน” เจ้าเมืองจี้เฉินพูดแล้วเดินเข้าไปในจวนใหญ่พร้อมกับลู่เยว่เอ๋อร์ นางก้มลงเล็กน้อยตอนเดินผ่าน พวกเขาจึงก้มหน้าให้นางกลับไปบ้าง

เฉินอี้และเยี่ยหยวนซีเดินตามพ่อบ้านของจวนไปยังห้องพักโดยมีหลี่ลี่อิงเดินตามหลังไม่พูดจาเพราะเอาแต่ขุ่นเคืองใจกับท่าทีของคุณหนูสกุลลู่ที่ให้ท่าหยวนซีต้าเกอของตน

“ข้าได้เตรียมเสื้อผ้าเอาไว้แล้ว เชิญพวกท่านอาบน้ำให้สบายตัว” พ่อบ้านวัยห้าสิบกล่าวอย่างสุภาพเมื่อเดินไปถึงหน้าห้องพัก แล้วขอตัวเดินกลับไป

หลังจากที่พ่อบ้านกลับออกไปแล้วทั้งสามคนจึงแยกกันไปยังห้องรับรองที่ถูกจัดเอาไว้ให้

หลี่ลี่อิงคว้าเสื้อผ้าไปชำระล้างร่างกายที่เต็มไปด้วยเหงื่อไคลตลอดสามวันที่เดินทางมาจี้เฉิน นางนอนแช่ในอ่างไม้ปล่อยวางความรู้สึกที่คั่งค้างออกไป พยายามทำใจให้ผ่อนคลายแต่ก็ไม่สามารถสงบจิตใจลงได้เมื่อนึกถึงตอนที่เยี่ยหยวนซีอมยิ้มอย่างพอใจตอนที่เจอกับลูกสาวท่านเจ้าเมือง

นางลุกจากอ่างแล้วเปลี่ยนชุดที่พ่อบ้านเตรียมเอาไว้ให้ ตัดสินใจที่จะนอนหลับไปเพื่อให้ลืมเรื่องของบุรุษที่ตนอยากตัดเขาออกจากใจ

เมื่อหัวถึงหมอนและหลับตาลง นางก็ลืมเรื่องเยี่ยหยวนซีได้จริง แต่โชคร้ายที่นึกถึงภาพของเหอหลางที่คอขาดกระเด็นแทน

ดรุณีน้อยตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ ขยับไปด้านในสุดของเตียงแล้วหันหลังชนฝา นอนตัวงอพลางดึงผ้าห่มมาคลุมถึงคอด้วยความหวาดกลัว

ภาพของเหอหลางยังคงติดตา ศีรษะเขาที่ขาดมากองอยู่ตรงเท้าพร้อมสายตาที่จ้องมองมาทำให้หลี่ลี่อิงจำได้ว่าก่อนจะหมดสติไปนั้นเกิดอะไรขึ้น

อีกด้านหนึ่งเฉินอี้เข้ามาหารือเรื่องการเดินทางกลับในห้องของเยี่ยหยวนซี พอหารือจบก็เปลี่ยนเรื่องพูดถึงคุณหนูของตนด้วยความห่วงใย

“ให้คุณหนูอยู่คนเดียวจะดีหรือ นางเพิ่งเจอกับคนตายมา”

“แล้วท่านจะให้ข้าทำเช่นไรเล่า ในเมื่อข้าก็เป็นชายจะให้เข้าไปอยู่กับนางก็คงไม่เหมาะสม” เยี่ยหยวนซีกล่าวด้วยความกังวล

ถึงนางจะพยายามทำเหมือนว่าเข้มแข็ง แต่ตอนที่นางเห็นว่าเขาตัดหัวของเหอหลางและมันกระเด็นไปอยู่ต่อหน้าของนาง ก็ถึงกับหมดสติไปด้วยความตกใจกลัว

“แต่ก็จริงอย่างที่คุณหนูบอกถ้าท่านไม่พูด ข้าไม่พูด ใครเล่าจะรู้ ข้ารู้จักคุณหนูดีหากนางเจอเรื่องอะไรที่ร้ายแรงจะเก็บไปฝันร้ายอยู่เสมอ และอาจละเมอกรีดร้องจนคนในจวนต้องตื่น แล้วเรื่องที่นางเป็นหญิงก็คงจะถูกเปิดเผยแน่”

เยี่ยหยวนซีเมื่อได้เยินเช่นนั้นจึงต้องถอนหายใจ เขาไม่ได้กังวลที่จะต้องเข้าไปอยู่กับนางตามลำพังเท่านั้น แต่ที่เขากังวลก็คือเขาได้พูดจาทำร้ายจิตใจให้นางเกลียดไปแล้ว หากเข้าไปตอนนี้ไม่แน่ว่าอาจจะถูกนางไล่ตะเพิดออกมาก็เป็นได้

“ถ้าเช่นนั้นข้าจะไปอยู่เป็นเพื่อนนาง แต่ข้าขอสัญญาด้วยเกียรติของข้าว่าจะไม่แตะต้องให้นางต้องมัวหมอง” เยี่ยหยวนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่น่าเชื่อถือ

“ถึงอย่างไรท่านก็ต้องรับผิดชอบคุณหนูอยู่แล้ว คิดเหรอว่านายท่านจะไม่รู้ว่าคุณหนูหนีออกมาพร้อมพวกเรา” เฉินอี้กล่าวเป็นนัยว่าถึงแม้เขาทำอะไรเกินเลยหรือไม่ผลก็ออกมาเหมือนเดิม

เยี่ยหยวนซีได้แต่ทำหน้าเป็นกังวล ดรุณีน้อยผู้นี้ได้กล่าวอย่างชัดเจนว่าถอดใจจากเขาแล้ว นางจะยอมแต่งงานกับเขาเช่นนั้นหรือ

**********************

บัดนี้หลี่ลี่อิงกำลังขดตัวนอนหลับอยู่บนเตียงในท่าที่ดูประหลาด คงเป็นเพราะนางกลัวจึงได้ใช้ผนังห้องเป็นเกราะกำบังทางด้านหลัง แล้วหันหน้ามาเผชิญกับสิ่งที่ตนเองหวาดกลัว ช่างเป็นภาพที่น่าเอ็นดูนัก

เยี่ยหยวนซีนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง จ้องมองนางหลับใหลด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้

นางมีใจให้กับเขาไม่ต่างจากหานหลิงหลิง มิหนำซ้ำยังเสี่ยงชีวิตช่วยเขาให้รอดจากความตาย เพราะถ้าหากดรุณีน้อยผู้นี้ไม่ขว้างมีดสั้นจนเหอหลางเพลี่ยงพล้ำ มีหรือว่าเขาจะสามารถจัดการโจรป่าผู้นั้นได้ด้วยตัวคนเดียว

“เช่นนี้แล้วจะไม่ให้ข้าเลือกเจ้าเป็นภรรยาได้อย่างไรเล่าลี่อิง” บุรุษหนุ่มพูดพึมพำกับตัวเองเสียงเบา

สตรีที่กล้าหาญและเด็ดเดี่ยวเช่นนี้ ทั้งยังเก่งงานบ้านงานเรือนจะหาได้ที่ไหนอีก

“ที่ข้าพูดทำร้ายจิตใจเจ้าก็เพราะหวังให้เจ้าล้มเลิกความคิดที่จะตามข้ามาแต่มันไม่ได้ผล ซ้ำร้ายเจ้ายังพานเกลียดข้าอีก” เขาพึมพำแล้วมองใบหน้าที่เริ่มขมวดคิ้วด้วยความกังวลนั้น

“เลือด เลือด ท่านแม่ ข้ากลัวเหลือเกิน” หลี่ลี่เอ็งละเมอออกมา คงกำลังฝันร้ายถึงเหตุการณ์เมื่อตอนกลางวันอย่างที่เฉินอี้คาดเดาเอาไว้

เยี่ยหยวนซีจึงดึงมือนุ่มนิ่มมาจับเอาไว้ มือของหญิงสาวสั่นเทา ริมฝีปากซีดสั่นเหมือนคนกำลังหวาดกลัว แม้นางจะเก็บอาการต่อหน้าแสร้งว่าตนเองเข้มแข็ง แต่ยังคงมีความอ่อนแอของอิสตรีอยู่ดี

“ข้าต้องขออภัยเจ้าด้วย” เยี่ยหยวนซีกล่าวเสียงนุ่มแล้วช้อนตัวนางให้ขยับมานอนกลางเตียงเพื่อที่เขาจะได้จับมือนางได้ถนัด ห่มผ้าให้ปิดถึงอกแล้วกลับไปนั่งที่เก้าอี้เช่นเดิม แล้วกุมมือนางเอาไว้

ดรุณีน้อยบีบมือเขาแน่น ก่อนจะค่อยๆ คลายลงเมื่อรู้สึกว่ามีคนอยู่ด้วย

“ข้าอยู่นี่แล้ว อย่าได้กลัวไปเลย” เขาพูดเบาๆ อย่างนุ่มนวลมองดูหญิงที่ตนตัดสินใจเลือกเป็นคู่หมายด้วยสายตาที่รักใคร่

“กลับไปต้าถงครั้งนี้ คงมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เกิดขึ้นแน่”

**********************