ตอนที่ 18 หึงหวง

ในยามเช้าหลี่ลี่อิงรู้สึกตัวว่าตอนนี้กำลังถูกกุมมือโดยใครสักคนอยู่ พอลืมตาขึ้นก็พบว่าเป็นเยี่ยหยวนซี

มืออุ่นหนากุมมือประสานกันไว้ ซบศีรษะลงกับเตียงราวกับว่าเมื่อคืนเขามานอนเฝ้าอยู่ตรงนี้เอาไว้ทั้งคืน หัวใจของดรุณีน้อยเต้นแรงแทบจะหลุดออกมาจากร่าง

ลมหายใจของหยวนซีต้าเกอรดรินที่แขนของตนจนหญิงสาวเริ่มหน้าเห่อร้อนด้วยความขัดเขิน เพราะไม่เคยใกล้ชิดกับบุรุษขนาดนี้มาก่อนจึงทำให้รู้สึกหวั่นไหวและเขินอายเป็นอย่างมาก แม้จะยังรู้สึกขุ่นเคืองอีกฝ่ายอยู่ในใจแต่ก็ไม่สามารถระงับความตื่นเต้นนี้ได้

เยี่ยหยวนซีรู้สึกว่าถูกจ้องอยู่จึงเริ่มบิดตัวเบาๆ หลี่ลี่อิงจึงรีบหลับตาลงแกล้งนอนต่อเพื่อรอให้เขาเป็นฝ่ายตื่นก่อน เพราะทำตัวไม่ถูก

บุรุษหนุ่มตื่นขึ้นมาเห็นว่ามือของตนยังคงเกาะกุมกับอีกฝ่ายอยู่ก็อดยิ้มไม่ได้ แต่พอนึกได้ว่าตนนั้นเป็นบุรุษและยังไม่ได้แต่งงานกันจึงค่อยๆ ปล่อยมือออก แล้วจึงลุกขึ้นรีบเดินออกไปนอกห้องก่อนที่หลี่ลี่อิงจะรู้สึกตัว

เมื่อเสียงประตูปิดลงดรุณีน้อยก็ลืมตาขึ้นมาอมยิ้ม

“คุณชายเยี่ย ข้าเฉินอี้” เฉินอี้เรียกนางเช่นนั้นเพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัย

“รอก่อน” หลี่ลี่อิงลุกขึ้นสวมเสื้อตัวนอกให้เรียบร้อยและจัดทรงผมเยี่ยงบุรุษ ก่อนจะเปิดประตูออกไปคุยกับเฉินอี้ที่ด้านนอก

“มีอะไรหรือเปล่าหัวหน้าเฉิน”

“อีกสักพักท่านเจ้าเมืองจะทำพิธีมอบรางวัลนำจับเหอหลางให้แก่คุณชายเยี่ย คุณหนูอยู่ในห้องน่าจะดีกว่า เพราะในพิธีก็มีคนของสำนักคุ้มกันอยู่ด้วย”

“จริงสิ หากเปิดหน้าออกไปเกรงจะมีคนจำได้ หากปิดหน้าก็ถูกมองไม่ดีแน่ ขอบคุณท่านมากที่แจ้งแก่ข้า”

“เอ่อ เมื่อคืนนี้คุณหนูฝันร้ายหรือไม่” เฉินอี้ถามด้วยความห่วงใย

“ไม่เลย ข้าหลับสนิทดีมาก” หลี่ลี่อิงพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูสดใส

“ถ้าเช่นนั้นข้าต้องขอตัวไปร่วมพิธีแล้ว” เฉินอี้กล่าวลาแล้วลอบอมยิ้มเล็กน้อยกับท่าทีสดใสของคุณหนูสกุลหลี่ของตน

**********************

หลังจากมอบรางวัลนำจับอย่างเป็นทางการแล้ว ลู่จ้าวเหมินจึงได้เชิญให้เยี่ยหยวนซีและเฉินอี้อยู่พักที่จวนของตนต่อ

“ข้าต้องรีบเดินทางกลับไปที่ต้าถง ต้องขออภัยท่านเจ้าเมืองที่ไม่สามารถอยู่ต่อตามคำเชิญได้” เยี่ยหยวนซีกล่าวด้วยท่าทางที่สุภาพ

“ท่านปราบโจรป่าจอมเจ้าเล่ห์ได้ ฉลองวันเดียวพอเสียที่ไหน  ข้ายังมิได้ให้เยว่เอ๋อร์แสดงฝีมือบรรเลงกู่เจิงให้พวกท่านชมเลย อยู่ฟังนางบรรเลงกู่เจิงในงานเลี้ยงฉลองก่อนค่อยเดินทางกลับก็ยังทัน”

“ท่านเจ้าเมืองช่างมีน้ำใจยิ่งนัก แต่ว่าการที่ข้าปราบโจรป่าก๊กนี้ได้มิได้หวังสิ่งใดตอบแทนเลยสักนิด อีกอย่างข้าต้องรีบนำสินค้าที่จี้เฉินกลับไปยังต้าถงด้วย” เยี่ยหยวนซีพูดเป็นนัยว่าไม่สามารถอยู่ต่อได้

“ถ้าเช่นนั้น ข้าจะจัดงานฉลองให้พวกท่านอย่างยิ่งใหญ่ในวันนี้และวันพรุ่งนี้ เสร็จจากงานเลี้ยงแล้วท่านค่อยเดินทางกลับไปก็แล้วกัน” เมื่อเจ้าเมืองจี้เฉินพูดถึงขนาดนั้นแล้ว เยี่ยหยวนซีจึงไม่สามารถปฏิเสธได้

เขาหันไปมองเฉินอี้ที่มีสีหน้ากังวลเช่นกัน เพราะยิ่งเดินทางกลับช้ามากเท่าไรก็ยิ่งสร้างปัญหาให้กับหลี่ลี่อิงมากเท่านั้น

**********************

เยี่ยหยวนซีหยุดยืนที่หน้าห้องของหลี่ลี่อิงด้วยความกังวล เพราะนางคิดว่าจะได้เดินทางกลับในวันนี้ แต่ว่าต้องเลื่อนไปเป็นวันมะรืนแทน หากรู้นางคงจะกังวลมากแน่

“เทียนหมิง เจ้าอยู่ในห้องหรือไม่”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นหลี่ลี่อิงจึงรีบเปิดประตูให้แก่เขา แล้วเยี่ยหยวนซีก็ถือวิสาสะก้าวเข้ามานั่งในห้องของนาง

เขามีสีหน้าที่ค่อนข้างลำบากใจจนดรุณีน้อยอดที่จะถามเขาด้วยความใคร่รู้ไม่ได้

“เหตุใดท่านจึงทำหน้าเช่นนี้ รางวัลที่ท่านเจ้าเมืองมอบให้ไม่ถูกใจเช่นนั้นหรือ”

“ไม่หรอก เพียงแต่ว่าข้าถูกขอร้องให้อยู่ที่นี่ต่ออีกวัน เพื่อที่จะจัดงานเลี้ยงให้พวกเรา และท่านเจ้าเมืองจะให้คุณหนูลู่แสดงฝีมือการบรรเลงกู่เจิงในงานเลี้ยงวันพรุ่งนี้ด้วย ข้าจึงไม่สามารถปฏิเสธได้” เยี่ยหยวนซีแจ้งข่าวการอยู่ต่อแก่นาง ทำให้นางเปลี่ยนสีหน้าทันที

“ในเมื่อได้รับรางวัลนำจับแล้วเหตุใดจะต้องอยู่ต่อ ..จริงสิ ข้าลืมไปว่าบุตรสาวของท่านเจ้าเมืองนั้นหน้าตาสะสวย อีกทั้งยังเกิดในตระกูลขุนนาง นางคงจะเป็นคู่แข่งอีกคนของพี่หลิงหลิงสินะ” ดรุณีน้อยกล่าวประชดประชัน

“เหตุใดเจ้าจึงคิดเช่นนั้น ข้ามิได้อยู่ต่อเพราะว่าคุณหนูลู่เลยสักนิด”

“ท่านดูไม่ออกจริงๆ หรือว่าท่านเจ้าเมืองให้ท่านอยู่ต่อเพราะเหตุใด ข้าไม่ได้อยู่ด้วยก็จริงแต่แค่ฟังที่ท่านพูดก็พอรู้ ท่านอย่าทำเป็นไม่รู้เรื่องหน่อยเลย”

“ลี่อิงเจ้ายังเด็กนัก อีกทั้งยังไม่เคยเดินทางพบปะผู้คนหลากหลายเช่นข้า เจ้าไม่รู้หรอกว่าการขัดใจเจ้าเมืองนั้นมีผลอย่างไร”

“มันก็แค่ข้ออ้างของท่านที่อยากฟังกู่เจิงจากคุณหนูลู่มากกว่า แต่เอาเถอะข้าพูดอะไรไปก็ผิด ข้าจะไม่ออกความเห็นเรื่องของท่านอีกแล้ว” หลี่ลี่อิงพูดด้วยน้ำเสียงที่น้อยใจ

“เจ้าหึงข้าเช่นนั้นหรือลี่อิง” เยี่ยหยวนซีเอ่ยถามเมื่อเห็นว่านางกำลังเดือดดาลเพราะเข้าใจว่าตนนั้นมีใจให้แก่ลู่เยว่เอ๋อร์

เมื่อได้ยินเช่นนั้นดรุณีน้อยก็ลดท่าทีลง เพิ่งรู้สึกตัวว่าตนเองแสดงความไม่พอใจเขาเรื่องบุตรีของเจ้าเมือง

“งานเลี้ยงกำลังเริ่ม ท่านออกไปได้แล้ว” เจ้าของร่างบางขับไล่อีกฝ่ายเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายของตน

“เสียงกู่เจิงมีหรือจะสู้เสียงพิณ ข้าอยากกลับไปฟังเสียงพิณที่ต้าถงมากกว่า” เยี่ยหยวนซีกล่าวเสียงเบาแล้วอมยิ้มเดินออกไป

เมื่อได้ยินเช่นนั้นหลี่ลี่อิงก็รู้สึกใจหาย หากเป็นแต่ก่อนคงคิดเข้าข้างตัวเอง แต่บัดนี้รู้ดีว่าหมายถึงผู้ใด

“จริงสินะ ท่านคงจะคิดถึงเสียงพิณของพี่หลิงหลิง” ดรุณีน้อยพึมพำกับตัวเองแล้วเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง ได้ยินแต่เสียงดนตรีครื้นเครงในงานเลี้ยงฉลองที่แว่วมา แต่ในใจนางหดหู่ยิ่งนัก

**********************

หลังจากเศร้าได้ไม่นาน หลี่ลี่อิงรู้สึกอุดอู้ที่ต้องหลบอยู่แต่ในห้อง คิดทบทวนคำพูดเจ็บปวดต่างๆ ที่เยี่ยหยวนซีพูดทำร้ายจิตใจของตน เพื่อพยายามตัดใจจากเขาให้เด็ดขาด แต่ก็ไม่สามารถทำได้

ในตอนนี้ชุดที่นางสวมใส่เป็นชุดของบุรุษที่ดูดีระดับหนึ่งในฐานะน้องชายของเยี่ยหยวนซี ชุดที่ถูกเตรียมมาให้จึงเป็นผ้าแพรชั้นดี

หลี่ลี่อิงมองสำรวจตัวเองในกระจกทองเหลือง หากไม่มีใครสังเกตก็คงไม่รู้ว่านางเป็นหญิง แต่คนของสำนักคุ้มกันสกุลหลี่ถ้าเห็นก็คงจะจำนางได้แน่ๆ ออกไปร่วมงานเลี้ยงก็คงจะเสี่ยงเป็นอย่างมาก

‘จวนนี้แบ่งแยกเรือนออกเป็นอย่างดี คงไม่มีคนในสำนักมาเดินเพ่นพ่านแถวนี้แน่’ เมื่อคิดได้เช่นนั้นนางจึงออกจากห้องในชุดบุรุษที่ดูผิวเผินเป็นบุรุษน้อยรูปงามผู้หนึ่ง และเดินเล่นไปตามสวนดอกไม้ที่อยู่ในเรือนที่ตนพัก ไม่กล้าออกไปไกลกว่านี้

หลี่ลี่อิงเดินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งหลงเข้าไปในเขตสวนดอกไม้ของเรือนด้านตะวันออก แล้วพบกับสวนดอกไม้ที่แสนงดงามเข้า ทำให้รู้สึกตื่นตาเป็นอย่างมาก

โดยเฉพาะดอกเหมยกุยฮวาสีแดงสดดอกใหญ่ที่กำลังผลิบานนั้น ทำให้นางอยากสัมผัสกลีบดอกที่นุ่มนวลราวกำมะหยี่ของมัน

“เหมยกุยฮวาดอกนี้ช่างงดงามยิ่งนัก”

ดรุณีน้อยในชุดบุรุษกำลังจะยื่นมือไปสัมผัสเหมยกุยฮวาสีแดงสดที่สะดุดตา แต่ก็ต้องชะงักมือเอาไว้ก่อนเมื่อมีเสียงของหญิงสาวปริศนาดังขึ้นมาจากด้านหลัง

“นั่นเจ้าจะทำอะไรกับดอกไม้ของข้า”

**********************